ΜΕΡΟΣ 7 — «ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΡΟΜΠΕΡΤ»… Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΓΙΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ!

«Επειδή ήμουν κι εγώ εκεί».

Τα λόγια του Ντάνιελ αντηχούσαν στο μυαλό μου.

Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν μπορούσα ούτε να κινηθώ ούτε να μιλήσω. Ο άντρας που κοιμόταν δίπλα μου τους τελευταίους έξι μήνες μόλις είχε παραδεχτεί ότι βρισκόταν κοντά στον πρώτο μου σύζυγο τη νύχτα που εκείνος πέθανε.

Και δεν μου είχε πει τίποτα.

«Φύγε», ψιθύρισα.

«Μάργκαρετ, σε παρακαλώ, άκουσέ με».

«Είπα να φύγεις!»

Η Σάρα στάθηκε μπροστά μου.

«Δεν θα την πλησιάσεις άλλο. Αν έχεις κάτι να πεις, θα το πεις παρουσία της δικηγόρου μας».

Ο Ντάνιελ δεν αντέδρασε.

Ακούμπησε τον φάκελο στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα και έκανε ένα βήμα πίσω.

«Θα έρθω όπου μου ζητήσει η Έμιλι. Δεν θέλω να κρύβομαι άλλο».

«Τότε γιατί κρυβόσουν τόσα χρόνια;» τον ρώτησα.

Με κοίταξε με μια έκφραση που δεν είχα ξαναδεί στο πρόσωπό του.

«Επειδή ήμουν είκοσι ενός ετών. Επειδή ο πατέρας μου μού είπε ότι αν μιλούσα, θα κατέστρεφα ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με όσα συνέβαιναν. Και επειδή, όταν κατάλαβα ότι ίσως με είχε χρησιμοποιήσει, ήταν ήδη πολύ αργά».

«Μη χρησιμοποιείς την ηλικία σου ως δικαιολογία. Ήσουν αρκετά μεγάλος για να ξέρεις ότι έπρεπε να μου πεις την αλήθεια».

«Έχεις δίκιο».

Αυτή η απάντηση με εξόργισε ακόμη περισσότερο.

Δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Δεν προσπάθησε να με πείσει ότι ήμουν υπερβολική.

Απλώς έσκυψε το κεφάλι.

«Θα περιμένω την κλήση της Έμιλι», είπε.

Και έφυγε.

Έκλεισα την πόρτα και στηρίχτηκα πάνω της.

Η Σάρα με αγκάλιασε σφιχτά.

«Μαμά, θα μάθουμε τι συνέβη».

«Κι αν δεν θέλω να μάθω;» ψιθύρισα. «Κι αν η αλήθεια είναι κάτι που δεν θα μπορέσω ποτέ να αντέξω;»

Η κόρη μου χάιδεψε τα μαλλιά μου.

«Τότε θα την αντιμετωπίσουμε μαζί».

---

Μία ώρα αργότερα, η Έμιλι έφτασε στο σπίτι μας.

Διάβασε την επιστολή του Ρόμπερτ δύο φορές και ζήτησε να μάθει ακριβώς τι είχε πει ο Ντάνιελ.

«Δεν πρέπει να βγάλουμε συμπεράσματα μόνο από μια επιστολή και μια προφορική δήλωση», μας είπε. «Αλλά η πληροφορία ότι ο Ντάνιελ βρισκόταν εκεί τη νύχτα του θανάτου του Ρόμπερτ είναι σοβαρή. Θα πρέπει να καταγραφεί και να ελεγχθεί».

«Θέλω να τον ακούσω», είπα.

Η Έμιλι με κοίταξε προσεκτικά.

«Είσαι σίγουρη;»

«Όχι. Αλλά θέλω να μάθω».

Η συνάντηση κανονίστηκε για την επόμενη ημέρα, στο γραφείο της Έμιλι, παρουσία της Σάρα.

Ο Ντάνιελ έφτασε ακριβώς στην ώρα του.

Δεν φορούσε το ακριβό κοστούμι που συνήθιζε να φορά όταν πηγαίναμε σε εκδηλώσεις. Φορούσε ένα απλό γκρι πουλόβερ και κρατούσε έναν λεπτό φάκελο.

Έμοιαζε πολύ νεότερος από τα τριάντα ένα του χρόνια.

Ή ίσως εγώ να τον έβλεπα πλέον διαφορετικά.

Η Έμιλι τού ζήτησε να εξηγήσει τι συνέβη εκείνη τη νύχτα, χωρίς να παραλείψει λεπτομέρειες.

Ο Ντάνιελ ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα γόνατά του.

«Το 2016, ο πατέρας μου εργαζόταν ως οικονομικός σύμβουλος σε μια εταιρεία που είχε συνεργαστεί με τον οργανισμό που χρηματοδοτούσε το ερευνητικό πρόγραμμα. Εγώ βοηθούσα περιστασιακά στο γραφείο του, κυρίως με έγγραφα και αρχειοθέτηση».

«Ποιο ήταν το όνομα του πατέρα σου;» ρώτησε η Έμιλι.

«Βίκτορ Χέιζ».

Η δικηγόρος σημείωσε το όνομα.

«Συνέχισε».

«Ο Ρόμπερτ είχε εντοπίσει οικονομικές ασυμφωνίες. Είχε ζητήσει να δει τις αρχικές συμβάσεις και ανακάλυψε ότι ορισμένα προσωπικά στοιχεία είχαν χρησιμοποιηθεί σε έγγραφα χωρίς να είναι σαφές ποιος είχε δώσει την άδεια».

«Τα δικά μου στοιχεία;» ρώτησα.

«Ναι. Το όνομά σου εμφανιζόταν σε μια λίστα πιθανών συμμετεχόντων σε ένα πρόγραμμα παρακολούθησης της υγείας. Δεν ξέρω ποιος το έβαλε εκεί ούτε γιατί».

«Και ο Ρόμπερτ;»

«Ο Ρόμπερτ ήθελε να μάθει ποιος είχε εγκρίνει τη λίστα. Πίστευε ότι η ίδια ομάδα ανθρώπων που διαχειριζόταν τα χρήματα είχε πρόσβαση και σε προσωπικά δεδομένα».

«Γιατί δεν πήγε στην αστυνομία;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε την Έμιλι πριν απαντήσει.

«Είχε σκοπό να το κάνει. Αλλά ήθελε πρώτα να αποκτήσει αντίγραφα των αρχικών εγγράφων. Φοβόταν ότι, αν έκανε καταγγελία χωρίς αποδείξεις, η υπόθεση θα έκλεινε».

Η Έμιλι έγνεψε.

«Και η συνάντηση τη νύχτα του θανάτου του;»

Ο Ντάνιελ έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.

«Ο πατέρας μου μού είπε να παραδώσω έναν φάκελο στον Ρόμπερτ. Μου είπε ότι ήταν απλώς μια συμφωνία για να σταματήσει η διαφωνία μεταξύ των δύο πλευρών. Δεν μου εξήγησε τι περιείχε».

«Τον πίστεψες;» ρώτησα.

«Ναι. Ήμουν νέος και πίστευα ότι ο πατέρας μου ήξερε τι έκανε».

«Και όταν έφτασες εκεί;»

«Ο Ρόμπερτ ήταν ήδη θυμωμένος. Είχε διαβάσει τα έγγραφα και αρνήθηκε να υπογράψει οτιδήποτε. Είπε ότι δεν θα επέτρεπε να χρησιμοποιηθεί το όνομα κανενός χωρίς τη συγκατάθεσή του».

Ένιωσα τα δάχτυλά μου να παγώνουν.

Αυτή ήταν η φωνή του Ρόμπερτ όπως τη θυμόμουν. Δεν ανεχόταν την αδικία, ακόμη κι όταν αυτό του κόστιζε.

«Και ο Μίλερ;» ρώτησε η Έμιλι.

«Ήρθε λίγο αργότερα. Γνώριζε τον πατέρα μου και συνεργαζόταν με τον οργανισμό. Η συζήτηση έγινε έντονη. Ο Ρόμπερτ είπε ότι θα παρέδιδε όλα τα στοιχεία στις αρχές».

«Τι συνέβη μετά;»

Ο Ντάνιελ έμεινε σιωπηλός.

«Ντάνιελ», είπα, «μην το κάνεις αυτό. Όχι άλλη μισή αλήθεια».

Με κοίταξε.

«Ο Ρόμπερτ μου ζήτησε να φύγω. Μου έδωσε ένα μικρό πακέτο και μου είπε να το κρατήσω μέχρι να επικοινωνήσει μαζί μου. Δεν ήξερα τι είχε μέσα. Έφυγα πριν τελειώσει η συζήτησή του με τον Μίλερ».

«Τον άφησες εκεί;»

«Ναι».

Η φωνή του έσπασε.

«Και το επόμενο πρωί έμαθα ότι είχε πεθάνει».

Ένιωσα τα δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια μου.

«Τι σου είπαν;»

«Ότι είχε καταρρεύσει και ότι ο θάνατός του θεωρήθηκε φυσικός. Ο πατέρας μου μού είπε να μην ανακατευτώ. Μου είπε ότι δεν ήμουν γιατρός, ότι δεν γνώριζα τι είχε συμβεί και ότι οποιαδήποτε παρέμβαση θα μπορούσε να καταστρέψει τη ζωή μου».

«Και τον πίστεψες ξανά».

«Ναι».

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν αφόρητη.

Ήθελα να τον μισήσω.

Ήθελα να σηκωθώ και να φύγω.

Αλλά πάνω απ' όλα ήθελα να μάθω αν ο Ρόμπερτ είχε υποφέρει, αν είχε φοβηθεί και αν είχε καταλάβει ότι εκείνη θα ήταν η τελευταία του νύχτα.

«Γιατί δεν μου το είπες όταν γνωριστήκαμε;» ρώτησα.

Ο Ντάνιελ έσκυψε το κεφάλι.

«Επειδή είχα δει το όνομά σου στα αρχεία. Στην αρχή σε πλησίασα για να μάθω αν είχες κρατήσει κάτι από τον Ρόμπερτ. Ήθελα να βρω το πακέτο που μου είχε δώσει και να καταλάβω τι ακριβώς είχε ανακαλύψει».

Η Σάρα χτύπησε το χέρι της πάνω στο τραπέζι.

«Άρα ο γάμος ήταν μια έρευνα!»

«Στην αρχή, ναι», απάντησε ο Ντάνιελ.

Η Σάρα σηκώθηκε όρθια.

«Δεν αντέχω να σε ακούω».

«Σάρα, ξέρω ότι δεν έχω καμία δικαιολογία. Αλλά τα συναισθήματά μου για τη μητέρα σου ήταν αληθινά».

«Πώς μπορείς να το ξέρεις;» τον ρώτησε. «Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις τον έρωτα από την ενοχή, όταν ξεκίνησες αυτή τη σχέση με ένα ψέμα;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε.

Κι εγώ δεν είχα απάντηση για κανέναν από τους δύο.

---

Η Έμιλι ζήτησε να δει το πακέτο που ο Ντάνιελ ισχυριζόταν ότι είχε παραλάβει από τον Ρόμπερτ.

«Το φύλαξες;» τον ρώτησε.

«Για χρόνια».

«Και πού βρίσκεται τώρα;»

Ο Ντάνιελ έβγαλε από τον φάκελό του ένα μικρό μεταλλικό κουτί.

Το τοποθέτησε πάνω στο τραπέζι.

«Εδώ».

Δεν άπλωσα το χέρι μου.

Το κουτί έμοιαζε παλιό. Στην επιφάνειά του υπήρχαν γρατσουνιές και μια μικρή ετικέτα με έναν αριθμό.

Η Έμιλι ζήτησε να καταγραφεί η παράδοσή του και να μην αλλοιωθεί το περιεχόμενό του πριν εξεταστεί.

Όταν το άνοιξε, βρήκαμε μέσα ένα μικρό USB, δύο σελίδες με οικονομικές καταχωρίσεις και μια διπλωμένη επιστολή.

Η επιστολή ήταν γραμμένη από τον Ρόμπερτ.

Αυτή τη φορά, απευθυνόταν στον Ντάνιελ.

«Αν αποφασίσεις να μιλήσεις, μην εμπιστευτείς μόνο όσα σου λένε οι άνθρωποι που πληρώνουν το πρόγραμμα. Έλεγξε ποιος υπέγραψε τις συμβάσεις και ποιος είχε πρόσβαση στα αρχεία. Τα χρήματα είναι μόνο ένα μέρος της υπόθεσης».

Στο τέλος υπήρχε μια δεύτερη παράγραφος.

«Η Μάργκαρετ δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο αυτής της έρευνας. Δεν γνωρίζει τίποτα και δεν έχει δώσει τη συγκατάθεσή της. Αν κάποιος χρησιμοποιήσει το όνομά της, θέλω να το σταματήσεις».

Δεν άντεξα.

Έβαλα το χέρι μου στο στόμα και άρχισα να κλαίω.

Ο Ρόμπερτ είχε προσπαθήσει να με προστατεύσει.

Κι εγώ, δέκα χρόνια αργότερα, βρισκόμουν παντρεμένη με τον άνθρωπο στον οποίο είχε ζητήσει να μην επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί το όνομά μου.

Η ειρωνεία ήταν σχεδόν αβάσταχτη.

«Γιατί δεν μου το έδωσες νωρίτερα;» ρώτησα τον Ντάνιελ.

«Επειδή πίστευα ότι αν το παρέδιδα, θα έβαζα σε κίνδυνο τον εαυτό μου και εσένα. Μετά, όταν σε γνώρισα, φοβήθηκα ότι αν σου έλεγα την αλήθεια θα έχανα την ευκαιρία να διορθώσω όσα είχα κάνει».

«Και γι' αυτό με παντρεύτηκες;»

«Στην αρχή ήθελα απαντήσεις. Μετά δεν ήθελα να σε χάσω».

«Δεν με έχασες επειδή σου είπα την αλήθεια», του απάντησα. «Με έχασες επειδή αποφάσισες ότι δεν άξιζα να τη γνωρίζω».

Ο Ντάνιελ κατέβασε το κεφάλι.

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να πλησιάσει το χέρι μου.

Ίσως να είχε καταλάβει ότι δεν είχε πλέον αυτό το δικαίωμα.

---

Η Έμιλι κανόνισε να εξεταστούν τα ψηφιακά αρχεία από ειδικό και να διατηρηθούν τα έγγραφα με τρόπο που να μπορεί να ελεγχθεί η προέλευσή τους.

Δεν γνωρίζαμε ακόμη αν το USB περιείχε στοιχεία που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τις οικονομικές συναλλαγές ή να εξηγήσουν τη χρήση των προσωπικών μου δεδομένων.

Αλλά δεν ήταν πια μια υπόθεση βασισμένη αποκλειστικά σε υποψίες.

Υπήρχαν έγγραφα, ονόματα και μια μαρτυρία που έπρεπε να ελεγχθεί.

Πριν φύγει, ο Ντάνιελ γύρισε προς το μέρος μου.

«Μάργκαρετ, υπάρχει κάτι που δεν σου είπα».

Η Έμιλι τον διέκοψε.

«Αν αφορά την υπόθεση, μπορείς να το πεις εδώ. Ό,τι ισχυρίζεσαι θα πρέπει να μπορεί να ελεγχθεί».

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Την ημέρα που πέθανε ο Ρόμπερτ, ο πατέρας μου μού τηλεφώνησε. Μου είπε ότι ο Μίλερ είχε αναλάβει να χειριστεί την υπόθεση και ότι δεν έπρεπε να αναζητήσω ξανά τον Ρόμπερτ».

«Και;» ρώτησα.

«Δύο ημέρες αργότερα, έλαβα έναν φάκελο στο σπίτι μου. Δεν είχε αποστολέα. Μέσα υπήρχε ένα αντίγραφο ενός εγγράφου με το όνομα της Μάργκαρετ Μπένετ».

Η Σάρα πάγωσε.

«Το δικό μου όνομα;»

«Ναι. Ήταν μια καταχώριση σε λίστα υποψήφιων συμμετεχόντων στο ερευνητικό πρόγραμμα. Υπήρχε επίσης μια σημείωση που έλεγε ότι η υπόθεση έπρεπε να παραμείνει ενεργή».

«Ποιος την είχε γράψει;» ρώτησε η Έμιλι.

Ο Ντάνιελ έβγαλε ένα αντίγραφο από τον φάκελό του.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Άρθουρ Μίλερ.

Η Έμιλι το εξέτασε χωρίς να κάνει κάποιο σχόλιο.

«Αυτό θα πρέπει να επαληθευτεί», είπε. «Μια υπογραφή σε αντίγραφο δεν αποδεικνύει από μόνη της ποιος δημιούργησε ή ενέκρινε την καταχώριση».

«Το ξέρω», απάντησε ο Ντάνιελ. «Γι' αυτό έφερα όλα όσα είχα».

Τον κοίταξα.

«Γιατί τώρα;»

«Επειδή σήμερα το πρωί κάποιος μπήκε στο γραφείο μου».

Η Έμιλι ανασηκώθηκε.

«Έχεις καταγγείλει τη διάρρηξη;»

«Ναι. Δεν πήραν χρήματα ούτε υπολογιστές. Άνοιξαν μόνο ένα συρτάρι όπου φύλαγα παλιά έγγραφα για τον πατέρα μου».

«Υπάρχουν στοιχεία για το ποιος μπήκε;»

«Όχι ακόμη. Αλλά κάποιος ήξερε ότι τα έγγραφα υπήρχαν».

Δεν ήξερα αν έπρεπε να τον πιστέψω.

Ήξερα μόνο ότι κάθε φορά που πλησιάζαμε την αλήθεια, εμφανιζόταν ένα νέο ερώτημα.

Και το μεγαλύτερο από όλα παρέμενε αναπάντητο:

Γιατί κάποιος ενδιαφερόταν τόσο πολύ για την υγεία μου;

---

Εκείνο το βράδυ, η Σάρα κι εγώ μείναμε ξύπνιες μέχρι αργά.

Η Έμιλι είχε πάρει μαζί της τα αντίγραφα των εγγράφων και είχε συμφωνήσει να μας ενημερώσει μόλις υπήρχαν νέα.

Προσπαθούσα να διαβάσω ένα βιβλίο, αλλά οι λέξεις δεν έβγαζαν νόημα.

Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια, έβλεπα τον Ρόμπερτ να στέκεται δίπλα στον Ντάνιελ στη φωτογραφία.

Αναρωτιόμουν τι είχε σκεφτεί εκείνη τη νύχτα.

Αν είχε φοβηθεί.

Αν είχε συνειδητοποιήσει ότι ο νεαρός άντρας που είχε μπροστά του θα γινόταν, χρόνια αργότερα, ο σύζυγός μου.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το τηλέφωνό μου δονήθηκε.

Ήταν ένα μήνυμα από τον Δρ. Άρθουρ Μίλερ.

«Κυρία Μπένετ, γνωρίζω ότι έχετε αρχίσει να εξετάζετε παλιά έγγραφα. Υπάρχει κάτι που πρέπει να σας εξηγήσω προσωπικά. Παρακαλώ, μη βγάλετε συμπεράσματα πριν ακούσετε ολόκληρη την ιστορία».

Η Σάρα διάβασε το μήνυμα πάνω από τον ώμο μου.

«Τώρα θυμήθηκε ότι πρέπει να μας εξηγήσει;»

Δεν απάντησα.

Ακολούθησε δεύτερο μήνυμα.

«Ο Ρόμπερτ δεν ήταν ο μόνος άνθρωπος που προσπάθησε να σταματήσει το πρόγραμμα. Υπήρχε και μια γυναίκα που εξαφανίστηκε από τα αρχεία λίγο πριν από τον θάνατό του».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Έγραψα μόνο μία ερώτηση:

«Ποια γυναίκα;»

Η απάντηση ήρθε αμέσως.

«Η γυναίκα που υπέγραψε την αρχική καταχώριση του δικού σας φακέλου».

Ύστερα, ο Μίλερ έστειλε ένα όνομα.

ΕΛΕΝΑ ΒΟΣΚΟΒΑ.

Το ίδιο όνομα που είχαμε βρει στο σημείωμα του Ρόμπερτ.

«Ελένα — Αρχείο».

Πριν προλάβω να γράψω άλλη ερώτηση, έφτασε ένα τελευταίο μήνυμα.

«Αν θέλετε να μάθετε τι συνέβη πραγματικά, πρέπει να τη βρείτε. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα, κυρία Μπένετ».

Κράτησα την αναπνοή μου.

Το επόμενο μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη.

«Η Ελένα Βοσκόβα έχει δηλωθεί νεκρή εδώ και εννέα χρόνια».

Κοίταξα τη Σάρα.

Για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, δεν είχα ούτε μία λέξη να πω.

Γιατί αν η γυναίκα που είχε υπογράψει τον φάκελό μου ήταν νεκρή, τότε ποιος είχε συνεχίσει να χρησιμοποιεί το όνομά της;

Και γιατί ο Δρ. Μίλερ περίμενε μέχρι τώρα για να μας μιλήσει γι' αυτήν;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…

ΜΕΡΟΣ 8   ➡️