ΜΕΡΟΣ 1 – «ΟΙ ΚΑΜΕΡΕΣ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ» — ΤΟ ΕΠΤΑΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΝΤΡΑ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΑΜΜΕΝΟ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ

Στις 4:15 τα ξημερώματα, βρήκα ένα επτάχρονο κορίτσι καθισμένο μπροστά στον πιο καλά προστατευμένο υπολογιστή της έπαυλής μου.

Δεν έκλαιγε.

Δεν προσπαθούσε να κρυφτεί.

Κοιτούσε τρεις οθόνες με την προσοχή ανθρώπου που είχε μόλις ανακαλύψει κάτι τρομακτικό.

«Οι κάμερές σου λένε ψέματα», μου είπε.

Έξι λέξεις.

Αυτές οι έξι λέξεις ήταν αρκετές για να αρχίσει να καταρρέει η αυτοκρατορία που έχτιζα επί είκοσι χρόνια.

Με λένε Ντάντε Μορέτι.

Είμαι σαράντα πέντε ετών και ελέγχω ένα δίκτυο επιχειρήσεων, αποθηκών και εστιατορίων στο Σικάγο.

Ο κόσμος με αποκαλεί αρχηγό της μαφίας.

Δεν θα προσποιηθώ ότι είμαι αθώος.

Έχω πάρει αποφάσεις για τις οποίες δεν είμαι περήφανος.

Έχω εμπιστευτεί ανθρώπους που δεν άξιζαν την εμπιστοσύνη μου.

Και πριν από έντεκα μήνες υπέγραψα μια εντολή που κατέστρεψε τη ζωή ενός ανθρώπου.

Το όνομά του ήταν Τόμας Χέιζ.

Ήταν ο επικεφαλής του τεχνικού τμήματος ασφαλείας μου.

Και ήταν ο πατέρας του κοριτσιού που καθόταν εκείνο το πρωί στο γραφείο μου.

«Πώς μπήκες εδώ;» τη ρώτησα.

Το κορίτσι γύρισε αργά.

Είχε καστανά μαλλιά δεμένα με μια ξεθωριασμένη ροζ κορδέλα. Φορούσε ένα φαρδύ πουλόβερ και κρατούσε στην παλάμη της ένα παλιό ρολόι τσέπης.

«Η πόρτα ήταν ανοιχτή, κύριε».

«Αυτό το δωμάτιο δεν μένει ποτέ ανοιχτό».

«Τότε κάποιος ξέχασε να το κλειδώσει».

Πλησίασα.

«Πώς σε λένε;»

«Λίλι».

«Ξέρω ποια είσαι. Η μητέρα σου εργάζεται εδώ».

Η μικρή κατέβασε το βλέμμα.

«Μην την απολύσετε. Δεν ξέρει ότι είμαι εδώ».

Η μητέρα της, η Σάρα Χέιζ, εργαζόταν στην έπαυλή μου ως οικονόμος τους τελευταίους οκτώ μήνες.

Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήταν η χήρα του Τόμας μέχρι που είχα δει το όνομά της στον φάκελο πρόσληψης.

Είχα σκεφτεί να αρνηθώ την αίτησή της.

Τελικά, την προσέλαβα.

Ίσως από ενοχή.

Ίσως επειδή ήθελα να πιστεύω ότι μπορούσα να κάνω κάτι καλό χωρίς να αντιμετωπίσω το παρελθόν μου.

«Τι εννοείς ότι οι κάμερες λένε ψέματα;»

Η Λίλι έδειξε την κεντρική οθόνη.

Είδα έναν διάδρομο του εστιατορίου μου.

Μια γυναίκα με στολή καθαριότητας έσπρωχνε ένα καρότσι.

Πέρασε μπροστά από μια πόρτα.

Η εικόνα συνέχισε.

Και ξαφνικά η ίδια γυναίκα εμφανίστηκε ξανά.

Ίδια βήματα.

Ίδια κίνηση.

Ίδιο καρότσι.

«Το βλέπετε;» ψιθύρισε η Λίλι.

Έσκυψα.

Η χρονική ένδειξη έγραφε 4:11:27.

Έπειτα 4:11:24.

Τρία δευτερόλεπτα προς τα πίσω.

«Αυτό δεν είναι δυνατόν», μουρμούρισα.

«Ο μπαμπάς μου έλεγε ότι τα μηχανήματα δεν κάνουν πάντα λάθη μόνα τους».

Το στομάχι μου σφίχτηκε.

«Τι άλλο σου έλεγε ο πατέρας σου;»

Η Λίλι άνοιξε το ρολόι.

«Ότι όταν κάποιος επαναλαμβάνει το ίδιο ψέμα, πρέπει να κοιτάξεις τι προσπαθεί να κρύψει».

Εκείνη τη στιγμή άκουσα βήματα.

Ο Μάρκους Βέιλ, ο επικεφαλής ασφαλείας μου, εμφανίστηκε στην πόρτα.

«Αφεντικό; Μου είπαν ότι υπάρχει πρόβλημα».

Το βλέμμα του έπεσε στη Λίλι.

Και κάτι άλλαξε στο πρόσωπό του.

Όχι έκπληξη.

Φόβος.

«Ποιος άφησε ανοιχτό το γραφείο μου;» ρώτησα.

«Δεν γνωρίζω».

«Ποιος έστειλε την ειδοποίηση συντήρησης στις 4:08;»

Ο Μάρκους κοίταξε το tablet του.

«Ένας παλιός τεχνικός λογαριασμός».

«Ποιανού;»

Δεν απάντησε αμέσως.

Η Λίλι σήκωσε το ρολόι.

«Του μπαμπά μου».

Ο Μάρκους πάγωσε.

«Τι είπες;»

«Το όνομα του μπαμπά μου είναι ακόμα μέσα στον υπολογιστή».

Γύρισα προς την οθόνη.

Στο κάτω μέρος εμφανιζόταν ένας κωδικός χρήστη.

THAYES-07.

Ο λογαριασμός του Τόμας.

Ένας λογαριασμός που έπρεπε να είχε απενεργοποιηθεί έντεκα μήνες νωρίτερα.

Την ημέρα που ο Τόμας κατηγορήθηκε ότι παρέδωσε πληροφορίες στους εχθρούς μου.

Την ημέρα που εξαφανίστηκε.

Τρεις ημέρες αργότερα βρέθηκε νεκρός σε ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο.

Η επίσημη έρευνα δεν είχε καταλήξει σε σαφή συμπεράσματα.

Εγώ, όμως, είχα ήδη αποφασίσει ότι ήταν προδότης.

Και τώρα η κόρη του στεκόταν μπροστά μου, κρατώντας την πρώτη απόδειξη ότι ίσως είχα κάνει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου.

«Μάρκους», είπα αργά, «θέλω όλα τα αρχεία πρόσβασης».

«Ντάντε, πρέπει να μιλήσουμε ιδιαιτέρως».

«Τώρα».

Η Λίλι έπιασε το μανίκι μου.

«Κύριε Μορέτι;»

Γονάτισα μπροστά της.

«Τι είναι;»

«Ο μπαμπάς μου δεν ήταν κακός άνθρωπος».

Δεν βρήκα απάντηση.

«Το ξέρω γιατί μου είχε υποσχεθεί ότι θα γυρίσει σπίτι στα γενέθλιά μου».

Η φωνή της έσπασε.

«Και ο μπαμπάς μου δεν αθετούσε ποτέ τις υποσχέσεις του».

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ένιωσα πραγματική ντροπή.

Τότε το ρολόι της Λίλι άρχισε να χτυπά.

Όχι κανονικά.

Τρεις σύντομοι μεταλλικοί ήχοι.

Η μικρή το άνοιξε.

Κάτω από το καντράν υπήρχε ένα λεπτό διπλωμένο χαρτί.

«Ο μπαμπάς είπε να το ανοίξω μόνο όταν οι κάμερες αρχίσουν να λένε ψέματα».

Πήρα το χαρτί.

Πάνω του ήταν γραμμένη μία πρόταση:

«Ντάντε, αν διαβάζεις αυτό το μήνυμα, ο προδότης βρίσκεται δίπλα σου».

Σήκωσα αργά το κεφάλι.

Ο Μάρκους είχε εξαφανιστεί από την πόρτα.

Και στο κινητό μου εμφανίστηκε μια ειδοποίηση.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΜΕΡΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ: ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…

ΜΕΡΟΣ  2    ➡️