ΜΕΡΟΣ 2 – «ΤΟΝ ΑΦΗΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΩ!» — Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ 95ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΜΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΤΟΥ 1940
Το ίδιο βράδυ, ο Δημήτρης δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του τα λόγια του παππού του.
«Τον άφησα πίσω.»
Ο Αλέξανδρος καθόταν δίπλα στο παράθυρο του σπιτιού του.
Η μικρή σημαία του Νικόλα βρισκόταν πάνω στα γόνατά του.
«Παππού», είπε ο Δημήτρης, «θέλω να μου πεις τι συνέβη.»
Ο ηλικιωμένος δεν γύρισε.
«Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια.»
«Ακριβώς γι' αυτό πρέπει να μου το πεις.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε έξω.
«Ήμουν εννέα χρονών όταν άρχισε ο πόλεμος.»
Ο Δημήτρης κάθισε απέναντί του.
«Ζούσαμε σε ένα μικρό χωριό κοντά στα βουνά της Ηπείρου. Ο πατέρας μας είχε φύγει για τον στρατό. Η μητέρα μας προσπαθούσε να μας κρατήσει ζωντανούς.»
Η φωνή του ηλικιωμένου έγινε πιο χαμηλή.
«Ο Γιώργος ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός μου. Ήταν δεκαεπτά χρονών. Για μένα ήταν ο πιο γενναίος άνθρωπος στον κόσμο.»
Ο Δημήτρης άκουγε σιωπηλός.
«Όταν οι Ιταλοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα, εκείνος ήθελε να βοηθήσει με κάθε τρόπο. Δεν ήταν στρατιώτης. Ήταν ακόμη παιδί. Αλλά μετέφερε τρόφιμα, μηνύματα και κουβέρτες σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.»
Ο Αλέξανδρος σταμάτησε.
«Κάποια μέρα, τον ακολούθησα χωρίς να το ξέρει.»
«Πού;»
«Σε ένα μονοπάτι στο βουνό.»
Έκλεισε τα μάτια.
Και οι αναμνήσεις επέστρεψαν.
Ήταν χειμώνας του 1940.
Το χιόνι κάλυπτε τις πέτρες.
Ο μικρός Αλέξανδρος προσπαθούσε να ακολουθήσει τον αδελφό του, που κουβαλούσε έναν σάκο με ψωμί και επιδέσμους.
«Γιώργο, περίμενέ με!»
Ο μεγαλύτερος αδελφός γύρισε τρομαγμένος.
«Αλέξανδρε! Τι κάνεις εδώ;»
«Ήθελα να έρθω μαζί σου.»
«Πρέπει να γυρίσεις σπίτι!»
«Δεν θέλω!»
Ο Γιώργος γονάτισε μπροστά του.
«Άκουσέ με. Δεν είναι παιχνίδι.»
Ο μικρός κατέβασε το κεφάλι.
«Θέλω να βοηθήσω κι εγώ.»
Ο Γιώργος τον κοίταξε για λίγο.
Ύστερα έβγαλε από την τσέπη του μια μικρή ελληνική σημαία.
Ήταν φτιαγμένη από δύο κομμάτια υφάσματος που είχε ράψει η μητέρα τους.
«Κράτα την», του είπε.
«Γιατί;»
«Για να θυμάσαι ότι η γενναιότητα δεν είναι να μη φοβάσαι.»
«Τότε τι είναι;»
«Να κάνεις το σωστό ακόμη κι όταν φοβάσαι.»
Ο μικρός χαμογέλασε.
«Θα την κρατήσω μέχρι να γυρίσουμε σπίτι.»
Ο Γιώργος τον αγκάλιασε.
Δεν ήξεραν ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα αγκαλιάζονταν.
Λίγη ώρα αργότερα, ακούστηκαν μακρινοί πυροβολισμοί.
Ο Γιώργος άρπαξε το χέρι του μικρού.
«Πρέπει να φύγουμε.»
Έτρεξαν μέσα στο χιόνι.
Ο αέρας χτυπούσε τα πρόσωπά τους.
Ξαφνικά ο Γιώργος γλίστρησε.
Το πόδι του παγιδεύτηκε ανάμεσα σε δύο πέτρες.
Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να τον βοηθήσει.
«Σήκω!»
Ο Γιώργος έσφιξε τα δόντια.
«Δεν μπορώ.»
Οι πυροβολισμοί ακούγονταν όλο και πιο κοντά.
«Αλέξανδρε, άκουσέ με.»
«Όχι!»
«Θα πας στο χωριό.»
«Δεν θα σε αφήσω!»
Ο Γιώργος τον άρπαξε από τους ώμους.
«Θα τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Θα βρεις τον πατέρα Νικόλαο και θα του πεις πού είμαι.»
Ο μικρός έκλαιγε.
«Θα πεθάνεις!»
«Δεν θα πεθάνω», είπε ο Γιώργος, προσπαθώντας να χαμογελάσει. «Αλλά πρέπει να πας τώρα.»
Ο Αλέξανδρος έτρεξε.
Έτρεξε μέχρι που τα πόδια του δεν τον κρατούσαν άλλο.
Όταν έφτασε στο χωριό, ήταν ήδη σκοτεινά.
Και τότε συνέβη κάτι που θα τον στοίχειωνε για δεκαετίες.
Δεν είπε σε κανέναν πού είχε αφήσει τον αδελφό του.
Γιατί φοβήθηκε.
Φοβήθηκε ότι θα τον κατηγορούσαν.
Φοβήθηκε ότι η μητέρα του θα μάθαινε πως είχε ακολουθήσει τον Γιώργο.
Και κυρίως φοβήθηκε ότι, αν έλεγε την αλήθεια, θα αναγκαζόταν να επιστρέψει στο βουνό.
Έτσι είπε ψέματα.
«Ο Γιώργος έφυγε προς την άλλη πλευρά. Δεν ξέρω πού πήγε.»
Οι χωριανοί τον αναζήτησαν.
Αλλά έψαξαν σε λάθος μέρος.
Και ο Γιώργος δεν επέστρεψε ποτέ.
Ο ηλικιωμένος Αλέξανδρος σταμάτησε να μιλά.
Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.
«Τον περίμενα κάθε μέρα», ψιθύρισε. «Κάθε πρωί κοίταζα τον δρόμο.»
Ο Δημήτρης έσκυψε.
«Ήσουν εννέα χρονών, παππού.»
«Ήμουν αρκετά μεγάλος για να πω την αλήθεια.»
«Ήσουν ένα φοβισμένο παιδί.»
Ο Αλέξανδρος κούνησε το κεφάλι.
«Αυτό έλεγα κι εγώ στον εαυτό μου. Αλλά δεν με παρηγόρησε ποτέ.»
Ο Δημήτρης έμεινε σιωπηλός.
«Υπάρχει κάτι ακόμη», είπε ξαφνικά ο ηλικιωμένος.
«Τι;»
«Πριν από είκοσι χρόνια, όταν πέθανε η μητέρα μου, βρήκα ένα γράμμα ανάμεσα στα πράγματά της.»
Ο Δημήτρης ανασηκώθηκε.
«Από ποιον;»
Ο Αλέξανδρος τον κοίταξε.
«Από έναν άνδρα που ισχυριζόταν ότι είχε γνωρίσει τον Γιώργο μετά την εξαφάνισή του.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment