ΜΕΡΟΣ 3 – «Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ!» — ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΕΝΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ
Ο Δημήτρης ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατότερα.
«Παππού, πού είναι αυτό το γράμμα;»
Ο Αλέξανδρος έδειξε ένα παλιό ξύλινο μπαούλο στο δωμάτιό του.
«Εκεί μέσα.»
Ο Δημήτρης το άνοιξε προσεκτικά.
Μύριζε παλιό χαρτί και λεβάντα.
Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες, στρατιωτικά έγγραφα του προπάππου του, μια ξεθωριασμένη παιδική κορδέλα και ένας μικρός φάκελος δεμένος με μπλε κλωστή.
«Αυτός;»
Ο Αλέξανδρος έγνεψε.
Ο Δημήτρης τον άνοιξε.
Το γράμμα είχε γραφτεί το 1958.
Αγαπητή κυρία Ελένη,
Δεν ξέρω αν θα με θυμάστε. Ονομάζομαι Στέφανος Μακρής. Κατά τη διάρκεια του πολέμου βοήθησα έναν νεαρό τραυματία που έφερε το όνομα Γιώργος Παπαδόπουλος.
Τον βρήκαμε στο βουνό, κοντά σε ένα παλιό μονοπάτι. Ήταν πολύ αδύναμος, αλλά ζωντανός.
Μου είπε ότι είχε έναν μικρό αδελφό, τον Αλέξανδρο, και πως ήθελε να μάθει ότι είναι ασφαλής.
Ο Δημήτρης σταμάτησε να διαβάζει.
«Παππού…»
Ο Αλέξανδρος έκλαιγε.
«Συνέχισε.»
Τον μεταφέραμε σε ένα πρόχειρο καταφύγιο. Αργότερα, μέσα στη σύγχυση του πολέμου, χάσαμε την επαφή μαζί του. Δεν γνωρίζω τι απέγινε.
Σας γράφω επειδή πιστεύω ότι αξίζετε να μάθετε πως ο γιος σας επέζησε από εκείνη τη νύχτα.
Ο Δημήτρης άφησε το γράμμα.
«Γιατί δεν προσπάθησες να βρεις τον άνθρωπο που το έγραψε;»
Ο Αλέξανδρος έκρυψε το πρόσωπό του.
«Προσπάθησα. Αλλά είχαν περάσει πολλά χρόνια. Η διεύθυνση δεν ίσχυε πια.»
«Και μετά;»
«Μετά έφυγα για την Αμερική. Έφτιαξα οικογένεια. Προσπάθησα να ζήσω.»
Ο Δημήτρης κοίταξε ξανά το χαρτί.
«Υπάρχει ένα όνομα. Μπορούμε να ψάξουμε.»
Ο Αλέξανδρος σήκωσε το κεφάλι.
«Τώρα;»
«Ναι.»
«Είμαι ενενήντα πέντε χρονών, Δημήτρη.»
«Και λοιπόν;»
«Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω.»
Ο Δημήτρης γονάτισε μπροστά του.
«Τότε δεν θα χάσουμε άλλο.»
Την επόμενη ημέρα άρχισε η αναζήτηση.
Ο Δημήτρης επικοινώνησε με ιστορικά αρχεία, τοπικούς συλλόγους στην Ήπειρο και ανθρώπους που ασχολούνταν με την καταγραφή μαρτυριών από τον πόλεμο.
Οι πρώτες απαντήσεις ήταν απογοητευτικές.
Κανείς δεν γνώριζε τι είχε συμβεί στον Γιώργο Παπαδόπουλο.
Το όνομα ήταν κοινό.
Τα αρχεία ελλιπή.
Και οι περισσότεροι άνθρωποι που είχαν ζήσει εκείνη την εποχή δεν βρίσκονταν πλέον στη ζωή.
Ώσπου μια εβδομάδα αργότερα έφτασε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα.
Αποστολέας ήταν μια ιστορικός από τα Ιωάννινα.
Κύριε Παπαδόπουλε, εντοπίσαμε αναφορά σε έναν νεαρό με το όνομα Γιώργος Παπαδόπουλος, ο οποίος μεταφέρθηκε τραυματισμένος σε ορεινό καταφύγιο τον χειμώνα του 1940–1941.
Ο Δημήτρης διάβασε την πρόταση τρεις φορές.
Συνέχισε.
Υπάρχει επίσης αναφορά ότι αργότερα μετακινήθηκε σε άλλο χωριό. Θα χρειαστεί περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιώσουμε ότι πρόκειται για τον συγγενή σας.
Ο Δημήτρης τηλεφώνησε αμέσως στον παππού του.
«Βρήκαμε κάτι!»
«Τι;»
«Μια καταγραφή για τον Γιώργο.»
Ο ηλικιωμένος δεν μίλησε.
«Παππού;»
«Ζούσε;»
«Φαίνεται ότι επέζησε από εκείνη τη νύχτα.»
Ακούστηκε ένας λυγμός.
«Θεέ μου…»
Ο Δημήτρης έκλεισε τα μάτια.
«Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε.»
Το ίδιο βράδυ, όμως, έφτασε δεύτερο μήνυμα.
Η ιστορικός είχε βρει μια μεταπολεμική καταγραφή.
Ένας άνδρας με το ίδιο όνομα είχε εμφανιστεί σε χωριό της δυτικής Ελλάδας το 1947.
Δίπλα στο όνομά του υπήρχε μια σημείωση.
«Αναζητείται οικογένεια. Αναφέρει μητέρα Ελένη και μικρό αδελφό Αλέξανδρο.»
Ο Δημήτρης ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.
Ήταν αυτός.
Δεν μπορούσε να υπάρχει αμφιβολία.
Ο Γιώργος είχε επιζήσει.
Και αναζητούσε την οικογένειά του.
Όμως στο τέλος του μηνύματος υπήρχε μια ακόμη πληροφορία.
«Σύμφωνα με μεταγενέστερη καταγραφή, ο Γιώργος δημιούργησε οικογένεια. Ενδέχεται να υπάρχουν απόγονοί του που ζουν ακόμη στην Ελλάδα.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment