ΜΕΡΟΣ 2 – «Η ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠ’ ΟΣΑ ΣΟΥ ΕΙΠΕ!» — ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΔΥΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΝΑ ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ
Η Σάρα δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ.
Κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της, άκουγε τη φωνή της μητέρας της.
«Μην πεις τίποτα στην Έμιλι.»
Γιατί;
Τι μπορούσε να είναι τόσο τρομερό, ώστε η μητέρα της να ζητήσει να κρατήσει μυστικό κάτι από τον άνθρωπο που θεωρούσε αδελφή της;
Το επόμενο πρωί πήγε στο πατρικό της.
Η Λίντα την περίμενε στην κουζίνα.
Μπροστά της υπήρχε ένα φλιτζάνι καφέ που είχε μείνει ανέγγιχτο.
«Κάθισε», είπε.
Η Σάρα δεν κάθισε.
«Θέλω να μου πεις την αλήθεια.»
Η Λίντα κατέβασε το βλέμμα.
«Δεν είναι τόσο απλό.»
«Είμαι έγκυος, μαμά. Η Έμιλι είναι έγκυος. Οι γιατροί προσπαθούν να καταλάβουν κάτι για τα παιδιά μας. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε.»
Η Λίντα άρχισε να τρίβει τα χέρια της.
«Πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν νέα, γνώρισα την Κάρολ.»
«Το ξέρω.»
«Δεν γνωριστήκαμε τυχαία.»
Η Σάρα συνοφρυώθηκε.
«Τι εννοείς;»
Η μητέρα της σηκώθηκε και πήγε σε ένα παλιό ντουλάπι.
Έβγαλε ένα ξύλινο κουτί.
Το ακούμπησε στο τραπέζι.
«Αυτό το κουτί το έχω κρυμμένο περισσότερα από τριάντα χρόνια.»
Η Σάρα κάθισε αργά.
Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες, επιστολές και ένα κιτρινισμένο πιστοποιητικό.
Η Λίντα έβγαλε μια φωτογραφία.
Δύο νεαρές γυναίκες στέκονταν αγκαλιασμένες μπροστά σε ένα σπίτι.
Η μία ήταν η Λίντα.
Η άλλη η Κάρολ.
«Είχατε πάντα στενή σχέση», είπε η Σάρα.
«Ναι. Αλλά όχι για τον λόγο που νομίζεις.»
Η Σάρα κοίταξε τη μητέρα της.
«Μίλα μου.»
Η Λίντα άρχισε να κλαίει.
«Η Κάρολ είναι αδελφή μου.»
Η Σάρα ένιωσε σαν να εξαφανίστηκε το πάτωμα κάτω από τα πόδια της.
«Τι;»
«Ετεροθαλής αδελφή μου. Έχουμε τον ίδιο βιολογικό πατέρα.»
«Όχι…»
«Ο πατέρας μας λεγόταν Ρόμπερτ.»
Η Σάρα σηκώθηκε.
«Και τόσα χρόνια μάς λέγατε ότι είστε απλώς φίλες;»
«Ήταν μια δύσκολη εποχή. Ο Ρόμπερτ είχε δημιουργήσει περισσότερες από μία οικογένειες. Δεν ήθελε να αποκαλυφθεί τίποτα.»
«Και εσείς συμφωνήσατε;»
Η Λίντα σκούπισε τα δάκρυά της.
«Ήμασταν νέες. Φοβόμασταν.»
Η Σάρα κοίταξε ξανά τη φωτογραφία.
Ξαφνικά, όλες οι οικογενειακές συγκεντρώσεις, όλα τα κοινά γενέθλια και όλες οι περίεργες σιωπές αποκτούσαν διαφορετικό νόημα.
«Άρα η Έμιλι κι εγώ είμαστε ξαδέλφες.»
«Ναι.»
«Και δεν σκεφτήκατε ποτέ ότι έπρεπε να το γνωρίζουμε;»
Η Λίντα δεν απάντησε.
Η Σάρα πήρε την τσάντα της.
«Θα το πω στην Έμιλι.»
«Περίμενε!»
«Τι άλλο υπάρχει;»
Η μητέρα της έμεινε ακίνητη.
«Ο Ρόμπερτ είχε και άλλα παιδιά.»
Η Σάρα σταμάτησε στην πόρτα.
«Πόσα;»
«Δεν ξέρω ακριβώς.»
«Ποιοι ήταν;»
Η Λίντα δίστασε.
«Ένας από τους γιους του λεγόταν Ντάνιελ.»
Η Σάρα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.
«Ντάνιελ;»
Η μητέρα της έγνεψε.
«Έμαθα πριν από χρόνια ότι είχε γίνει δότης σπέρματος.»
Η Σάρα ακούμπησε το χέρι στον τοίχο.
«Μαμά…»
«Δεν ξέρω αν είναι ο ίδιος άνθρωπος.»
«Ο δότης μας λέγεται Ντάνιελ.»
Η Λίντα έκλεισε τα μάτια.
Και τότε ψιθύρισε:
«Θεέ μου. Όχι.»
Η Σάρα βγήκε από το σπίτι χωρίς να πει άλλη λέξη.
Στο αυτοκίνητο τηλεφώνησε στην Έμιλι.
«Πρέπει να έρθεις αμέσως.»
«Σάρα, τι συμβαίνει;»
«Οι μητέρες μας είναι αδελφές.»
Ακολούθησε σιωπή.
«Τι είπες;»
«Είμαστε ξαδέλφες, Έμιλι.»
Η Έμιλι άρχισε να κλαίει.
«Η μητέρα μου μόλις μου είπε ότι έχει κάτι να μου εξομολογηθεί.»
Η Σάρα έκλεισε τα μάτια.
«Υπάρχει και κάτι άλλο.»
«Τι;»
«Ο βιολογικός πατέρας των μητέρων μας είχε έναν γιο που λεγόταν Ντάνιελ.»
Η Έμιλι δεν μίλησε.
«Έμιλι;»
Και τότε ακούστηκε ένας ψίθυρος.
«Σάρα… η μητέρα μου έχει μια φωτογραφία του.»
«Τι;»
«Μου την έδειξε πριν από λίγο.»
«Και;»
Η Έμιλι πήρε μια τρεμάμενη ανάσα.
«Στο πίσω μέρος γράφει το ίδιο επώνυμο που υπάρχει στα στοιχεία του δότη μας.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment