ΜΕΡΟΣ 1 – «ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ;» — Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΠΟΥ ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΔΥΟ ΦΙΛΩΝ ΣΕ ΕΦΙΑΛΤΗ
Η Σάρα θυμόταν ακόμη την ημέρα που γνώρισε την Έμιλι.
Ήταν έξι ετών. Είχε μόλις μετακομίσει με τους γονείς της σε μια ήσυχη γειτονιά και καθόταν μόνη στα σκαλιά του καινούργιου σπιτιού της, κρατώντας μια κούκλα με μπερδεμένα μαλλιά.
Τότε εμφανίστηκε ένα κορίτσι με ξανθές κοτσίδες και ένα τεράστιο χαμόγελο.
«Θέλεις να γίνουμε φίλες;» τη ρώτησε.
Η Σάρα σήκωσε το κεφάλι.
«Για πόσο;»
Το κορίτσι σκέφτηκε για λίγο.
«Για πάντα.»
Και, με έναν παράξενο τρόπο, κράτησε την υπόσχεσή του.
Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η Σάρα και η Έμιλι εξακολουθούσαν να είναι αχώριστες.
Είχαν μεγαλώσει μαζί, είχαν περάσει τις πρώτες τους απογοητεύσεις, είχαν στηρίξει η μία την άλλη σε δύσκολες στιγμές και είχαν μοιραστεί ένα όνειρο που κανείς άλλος δεν καταλάβαινε απόλυτα.
Να γίνουν μητέρες την ίδια περίοδο.
«Φαντάσου», έλεγε συχνά η Έμιλι, «να μεγαλώνουν τα παιδιά μας μαζί. Να πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο, να παίζουν στον ίδιο κήπο και να θεωρούν το ένα το άλλο οικογένεια».
Η Σάρα γελούσε.
«Θα είναι σαν αδέλφια.»
Τελικά, αποφάσισαν να κάνουν κάτι που τότε τους φαινόταν υπέροχο.
Να χρησιμοποιήσουν τον ίδιο δότη σπέρματος.
Έτσι, τα παιδιά τους θα είχαν κοινό βιολογικό πατέρα.
Δεν ήταν μια απόφαση που πήραν βιαστικά. Επισκέφθηκαν ειδικούς, συζήτησαν τις ιατρικές και προσωπικές συνέπειες και μελέτησαν προσεκτικά τα διαθέσιμα στοιχεία.
Ο δότης που επέλεξαν αναφερόταν στην κλινική ως Ντάνιελ.
Ήταν τριάντα πέντε ετών, με καταγεγραμμένο ιατρικό ιστορικό και ολοκληρωμένους τους προβλεπόμενους ελέγχους.
«Αυτός είναι», είπε η Έμιλι.
Η Σάρα κοίταξε τον φάκελο.
«Είσαι σίγουρη;»
«Απολύτως.»
Λίγους μήνες αργότερα, η Σάρα έμαθε ότι ήταν έγκυος.
Έκλαψε τόσο πολύ από χαρά, που η νοσηλεύτρια χρειάστηκε να της προσφέρει ένα ποτήρι νερό.
Τρεις εβδομάδες μετά, το τηλέφωνό της χτύπησε στις επτά το πρωί.
«ΣΑΡΑ!»
«Έμιλι; Τι έγινε;»
«ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΕΓΚΥΟΣ!»
Η Σάρα πετάχτηκε από το κρεβάτι.
«Δεν το πιστεύω!»
Εκείνο το βράδυ αγόρασαν δύο μικροσκοπικά λευκά φορμάκια.
Στο ένα έγραφε «Μαζί από την αρχή».
Στο άλλο «Για πάντα».
Τα κρέμασαν δίπλα δίπλα στην ντουλάπα του παιδικού δωματίου.
Κανείς τους δεν μπορούσε να φανταστεί ότι λίγους μήνες αργότερα θα κοιτούσαν αυτά τα ίδια φορμάκια με δάκρυα στα μάτια.
Όλα άλλαξαν στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης.
Η Σάρα βρισκόταν στο γραφείο της όταν δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από την κλινική.
«Κυρία Σάρα, η Δρ. Χάρισον θα ήθελε να σας δει το συντομότερο δυνατό.»
«Συνέβη κάτι;»
«Θα πρέπει να έρθετε μαζί με την κυρία Έμιλι.»
Η Σάρα ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται.
«Τα μωρά είναι καλά;»
Η νοσηλεύτρια δίστασε.
«Δεν έχω πληροφορίες για κάποιο επείγον πρόβλημα. Η γιατρός θέλει να συζητήσει ορισμένα αποτελέσματα.»
Η Σάρα τηλεφώνησε αμέσως στην Έμιλι.
Μία ώρα αργότερα, οι δύο γυναίκες κάθονταν στο ιατρείο.
Η Δρ. Χάρισον είχε μπροστά της δύο φακέλους.
Δίπλα της βρισκόταν μια γενετική σύμβουλος.
«Θέλω να σας εξηγήσω κάτι με προσοχή», είπε η γιατρός.
Η Έμιλι έσφιξε το χέρι της Σάρας.
«Παρακαλώ, πείτε μας ότι τα παιδιά είναι καλά.»
«Δεν έχουμε διαπιστώσει κάποια συγκεκριμένη πάθηση», απάντησε η γιατρός. «Ωστόσο, ορισμένα γενετικά ευρήματα χρειάζονται επιβεβαίωση.»
Η Σάρα προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία της.
«Τι είδους ευρήματα;»
«Οι πρώτες αναλύσεις υποδεικνύουν μια γενετική σύνδεση που ίσως δεν εξηγείται μόνο από τον κοινό δότη.»
Η Έμιλι συνοφρυώθηκε.
«Μα φυσικά και υπάρχει σύνδεση. Τα μωρά έχουν τον ίδιο βιολογικό πατέρα.»
«Ακριβώς», απάντησε η γιατρός. «Αυτό το περιμέναμε. Υπάρχουν όμως ενδείξεις που μας κάνουν να θέλουμε να εξετάσουμε και τη δική σας οικογενειακή καταγωγή.»
Έπειτα έβγαλε τα γυαλιά της.
«Θα σας κάνω μια προσωπική ερώτηση.»
Οι δύο φίλες έγνεψαν.
«Είστε απολύτως βέβαιες ότι δεν έχετε βιολογική συγγένεια μεταξύ σας;»
Η Σάρα γέλασε αμήχανα.
«Είμαστε φίλες από παιδιά.»
«Οι οικογένειές μας γνωρίζονται εδώ και δεκαετίες», πρόσθεσε η Έμιλι.
Η γιατρός δεν χαμογέλασε.
«Αυτό δεν απαντά στην ερώτησή μου.»
Η Σάρα ένιωσε ένα ρίγος.
«Τι προσπαθείτε να μας πείτε;»
Η γιατρός κοίταξε τα αποτελέσματα.
«Ότι υπάρχει πιθανότητα να μοιράζεστε μια οικογενειακή ιστορία που δεν γνωρίζετε.»
Η Έμιλι έφερε το χέρι στην κοιλιά της.
«Και αν ισχύει;»
«Τότε θα χρειαστεί να εξετάσουμε και τη γενετική σχέση του δότη με τις οικογένειές σας.»
Για μερικά δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.
Η Σάρα ήταν εκείνη που έσπασε τη σιωπή.
«Γιατί να έχει σχέση ο δότης με τις οικογένειές μας;»
Η γιατρός έκλεισε αργά τον φάκελο.
«Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να εξακριβώσουμε.»
Εκείνο το βράδυ, η Σάρα τηλεφώνησε στη μητέρα της.
«Μαμά, θέλω να σε ρωτήσω κάτι.»
«Τι συμβαίνει, αγάπη μου;»
«Υπάρχει περίπτωση η Έμιλι κι εγώ να είμαστε συγγενείς;»
Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε ένας μικρός θόρυβος.
Σαν να είχε πέσει κάτι στο πάτωμα.
«Μαμά;»
Καμία απάντηση.
«Μαμά, με ακούς;»
Τελικά ακούστηκε μια φωνή που η Σάρα δεν αναγνώρισε.
«Ποιος σου είπε να με ρωτήσεις αυτό το πράγμα;»
Η Σάρα πάγωσε.
«Ένας γιατρός.»
Η μητέρα της πήρε μια κοφτή ανάσα.
Και τότε είπε:
«Μην πεις τίποτα στην Έμιλι μέχρι να μιλήσουμε. Υπάρχει κάτι που έπρεπε να σου έχω πει πριν από πολλά χρόνια.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment