ΜΕΡΟΣ 3 – «ΑΝ Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ, ΤΟΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ…» — Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΨΕΜΑΤΑ
Όταν η Σάρα έφτασε στο σπίτι της Έμιλι, η φίλη της στεκόταν στην είσοδο κρατώντας έναν παλιό φάκελο.
Δεν αγκαλιάστηκαν.
Για πρώτη φορά μετά από είκοσι πέντε χρόνια, δεν ήξεραν τι να πουν η μία στην άλλη.
«Έλα μέσα», ψιθύρισε η Έμιλι.
Στο τραπέζι της κουζίνας υπήρχε μια φωτογραφία.
Ένας νεαρός άνδρας με σκούρα μαλλιά στεκόταν δίπλα σε έναν ηλικιωμένο.
«Αυτός είναι ο Ντάνιελ», είπε η Έμιλι.
Η Σάρα κοίταξε προσεκτικά.
«Πού τη βρήκες;»
«Η μητέρα μου την είχε κρυμμένη.»
«Και ο ηλικιωμένος;»
«Ο Ρόμπερτ.»
Η Σάρα κάθισε.
Ο Ρόμπερτ.
Ο παππούς που καμία τους δεν είχε γνωρίσει.
Ο άνθρωπος που είχε αφήσει πίσω του τόσα μυστικά.
«Η μητέρα μου λέει ότι ο Ντάνιελ ήταν γιος του από μια τρίτη σχέση», συνέχισε η Έμιλι.
«Άρα είναι ετεροθαλής αδελφός των μητέρων μας.»
«Ναι.»
Η Σάρα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
«Και αν είναι ο δότης…»
Η Έμιλι την κοίταξε με μάτια γεμάτα δάκρυα.
«Τότε είναι συγγενής μας.»
Για λίγη ώρα έμειναν σιωπηλές.
Ύστερα η Σάρα ακούμπησε το χέρι στην κοιλιά της.
«Πρέπει να μάθουμε με βεβαιότητα.»
Η Έμιλι έγνεψε.
«Σήμερα.»
Τηλεφώνησαν στην κλινική και ζήτησαν επείγουσα συνάντηση.
Η Δρ. Χάρισον τις δέχτηκε το ίδιο απόγευμα.
Όταν της έδειξαν τα έγγραφα, η έκφρασή της έγινε σοβαρή.
«Αυτό είναι σημαντικό», είπε.
Η Σάρα την κοίταξε.
«Πείτε μου ότι πρόκειται για σύμπτωση.»
«Δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε ούτε να το επιβεβαιώσουμε μόνο από ένα όνομα και μια φωτογραφία.»
«Και τι κάνουμε;» ρώτησε η Έμιλι.
«Θα προχωρήσουμε σε επιβεβαιωτικό γενετικό έλεγχο και θα ζητήσουμε να επανεξεταστούν τα στοιχεία του δότη.»
Η Σάρα έσφιξε τα χέρια της.
«Αν είναι συγγενής μας, τι σημαίνει για τα μωρά;»
Η γενετική σύμβουλος απάντησε προσεκτικά.
«Μια τέτοια συγγένεια μπορεί να επηρεάζει την εκτίμηση ορισμένων κληρονομικών κινδύνων. Δεν σημαίνει όμως ότι τα παιδιά έχουν οπωσδήποτε κάποιο πρόβλημα. Χρειαζόμαστε συγκεκριμένα αποτελέσματα.»
Η Έμιλι άρχισε να κλαίει.
«Εγώ απλώς ήθελα να γίνω μητέρα.»
Η Σάρα την αγκάλιασε.
«Κι εγώ.»
Η γιατρός τους έδωσε χρόνο να ηρεμήσουν.
Πριν φύγουν, όμως, η Σάρα έκανε μια ερώτηση.
«Γιατί δεν υπήρχαν αυτές οι πληροφορίες στον φάκελο του δότη;»
Η Δρ. Χάρισον δίστασε.
«Αυτό είναι κάτι που θα εξετάσει η κλινική.»
«Δεν είναι αρκετή απάντηση.»
«Το καταλαβαίνω.»
Η Σάρα σηκώθηκε.
«Μιλάμε για τα παιδιά μας. Θέλω να ξέρω ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και πώς βρέθηκε το δείγμα του εδώ.»
Η γιατρός έγνεψε.
«Θα ζητήσω πλήρη έλεγχο της καταχώρισης.»
Όταν οι δύο φίλες βγήκαν από την κλινική, η Έμιλι σταμάτησε στο πεζοδρόμιο.
«Σάρα…»
«Τι;»
«Πιστεύεις ότι οι μητέρες μας ήξεραν περισσότερα;»
Η Σάρα θυμήθηκε τη φωνή της Λίντα.
«Μην πεις τίποτα στην Έμιλι.»
«Ναι», απάντησε τελικά. «Το πιστεύω.»
Εκείνο το βράδυ, οι δύο γυναίκες αποφάσισαν να καλέσουν τις μητέρες τους για μια κοινή συζήτηση.
Η Λίντα και η Κάρολ έφτασαν λίγο μετά τις οκτώ.
Καμία δεν έδειχνε έκπληκτη που τις έβλεπε μαζί.
Η Σάρα ακούμπησε τη φωτογραφία στο τραπέζι.
«Θέλω να μου πείτε ποιος είναι πραγματικά ο Ντάνιελ.»
Η Κάρολ έβαλε το χέρι στο στόμα.
Η Λίντα κατέβασε το βλέμμα.
«Είναι αδελφός μας», είπε τελικά.
«Το ξέρουμε», απάντησε η Έμιλι. «Αυτό που δεν ξέρουμε είναι γιατί δεν μας το είπατε.»
Η Κάρολ άρχισε να κλαίει.
«Επειδή φοβόμασταν.»
«Τι φοβόσασταν;»
Η Λίντα έβγαλε έναν παλιό φάκελο από την τσάντα της.
«Υπάρχει μια επιστολή που μας έστειλαν πριν από χρόνια.»
Η Σάρα άπλωσε το χέρι.
«Δώσ' τη μου.»
Η Λίντα την κράτησε σφιχτά.
«Πρώτα πρέπει να καταλάβετε κάτι. Ο πατέρας μας δεν έκρυψε μόνο την ύπαρξη των παιδιών του.»
Η Έμιλι πάγωσε.
«Τι άλλο έκρυψε;»
Η Λίντα την κοίταξε.
«Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι κάποιος γνώριζε πως ο Ντάνιελ είχε γίνει δότης. Και ίσως να είχε προσπαθήσει να εμποδίσει τη χρήση των δειγμάτων του.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment