ΜΕΡΟΣ 2 – «ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΣ ΤΟΝ ΝΤΟΜΙΝΙΚ!» — Η ΦΡΟΝΤΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ… ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Τα τρία χτυπήματα στην πόρτα του γραφείου μου ακούστηκαν σαν πυροβολισμοί.

«Αφεντικό; Είσαι μέσα;»

Η φωνή του Ντόμινικ Σο ήταν ήρεμη. Υπερβολικά ήρεμη για έναν άνθρωπο που εμφανιζόταν στις τρεις και είκοσι τα ξημερώματα έξω από το γραφείο μου.

Κοίταξα ξανά την οθόνη.

Η Έμμα κρατούσε τον Νόα στην αγκαλιά της. Το παιδί είχε κρύψει το πρόσωπό του στον ώμο της, ενώ εκείνη κοιτούσε ακόμη προς την κρυφή κάμερα.

«Βίνσεντ», ψιθύρισε, «μην κάνεις τίποτα βιαστικό».

Ήταν αδύνατον να την ακούσει ο Ντόμινικ από το γραφείο μου. Αλλά εγώ μπορούσα.

Έκλεισα τον ήχο της οθόνης.

Έβαλα το όπλο στο συρτάρι.

Και άνοιξα την πόρτα.

Ο Ντόμινικ στεκόταν μπροστά μου φορώντας το συνηθισμένο μαύρο κοστούμι του. Τα γκρίζα μαλλιά του ήταν άψογα χτενισμένα. Στο δεξί του χέρι κρατούσε έναν φάκελο.

«Έχουμε πρόβλημα», είπε.

«Τι είδους πρόβλημα;»

«Με τη νέα φροντίστρια.»

Ένιωσα ένα παγωμένο κύμα να διατρέχει τη σπονδυλική μου στήλη.

«Τι έκανε;»

«Βρήκα κάτι στο παρελθόν της.»

Άφησε τον φάκελο πάνω στο γραφείο μου.

Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες της Έμμα, αντίγραφα παλιών εγγράφων και ένα δημοσίευμα από εφημερίδα.

Ο τίτλος έγραφε:

«ΝΕΑΡΗ ΕΙΔΙΚΟΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΕ ΑΠΟ ΚΛΙΝΙΚΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ».

«Πριν από δύο χρόνια», συνέχισε ο Ντόμινικ, «η Ριντ έχασε τη δουλειά της. Ένας ασθενής πέθανε. Υπήρξαν καταγγελίες για παραβίαση διαδικασιών.»

«Κατηγορήθηκε επίσημα;»

«Όχι.»

«Τότε γιατί μου το δείχνεις τώρα;»

Το πρόσωπό του σκλήρυνε.

«Επειδή τη βρήκα πριν από λίγο στο δωμάτιο του γιου σου.»

Προσπάθησα να μη δείξω τίποτα.

«Και;»

«Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του.»

«Το γνωρίζω.»

Για πρώτη φορά, ο Ντόμινικ φάνηκε αιφνιδιασμένος.

«Το γνωρίζεις;»

«Παρακολουθώ το παιδί μου.»

Έγνεψε αργά.

«Τότε θα συμφωνήσεις ότι πρέπει να τη διώξουμε.»

Τον κοίταξα για αρκετά δευτερόλεπτα.

Ο Ντόμινικ ήταν δίπλα μου δεκαπέντε χρόνια. Είχε δεχτεί μια σφαίρα προστατεύοντάς με. Είχε σταθεί στον γάμο μου. Είχε κρατήσει τον Νόα στην αγκαλιά του την ημέρα που γεννήθηκε.

Αν αυτός ο άνθρωπος με είχε προδώσει, τότε δεν ήξερα πια ποιον μπορούσα να εμπιστευτώ.

«Θα μιλήσω εγώ μαζί της», είπα.

«Βίνσεντ—»

«Είπα ότι θα μιλήσω εγώ.»

Ο Ντόμινικ χαμήλωσε το κεφάλι.

«Όπως επιθυμείς.»

Έκανε να φύγει, αλλά σταμάτησε στο κατώφλι.

«Μόνο ένα πράγμα.»

«Τι;»

«Μην αφήσεις μια άγνωστη γυναίκα να μπει ανάμεσα σε εσένα και στους ανθρώπους που σε κράτησαν ζωντανό.»

Η πόρτα έκλεισε.

Περίμενα δέκα δευτερόλεπτα.

Ύστερα άνοιξα ξανά τις κάμερες.

Η Έμμα δεν βρισκόταν πια στο κρεβάτι.

Στεκόταν μπροστά στην πόρτα του δωματίου του Νόα, κρατώντας ένα μικρό χαρτί.

Το σήκωσε προς την κάμερα.

Πάνω του είχε γράψει:

«ΕΛΕΓΞΕ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΡΗΞΗΣ. ΟΧΙ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΔΩΣΑΝ.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Το υλικό της έκρηξης.

Το είχα δει δεκάδες φορές.

Έδειχνε το αυτοκίνητο να βγαίνει από το γκαράζ, την Κάρολαϊν να κάθεται στη θέση του συνοδηγού και τον Νόα στο πίσω κάθισμα.

Ύστερα μια λάμψη.

Καπνό.

Και τίποτα άλλο.

Το αρχείο είχε παραδοθεί από τον Ντόμινικ.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να αναζητήσω την αρχική καταγραφή.

Πριν από την έκρηξη, ο τεχνικός ασφαλείας μας, ο Μάρτιν Χέιλ, είχε εγκαταστήσει ένα ανεξάρτητο σύστημα αποθήκευσης.

Ο Μάρτιν είχε απολυθεί λίγες εβδομάδες μετά την επίθεση.

Με εντολή του Ντόμινικ.

Τηλεφώνησα στον προσωπικό μου δικηγόρο, τον Άντριαν Μπρουκς.

«Χρειάζομαι τον Μάρτιν Χέιλ», του είπα.

«Τώρα;»

«Πριν ξημερώσει.»

«Τι συμβαίνει;»

Κοίταξα τη φωτογραφία της Κάρολαϊν πάνω στο γραφείο.

«Ίσως κυνηγούσαμε λάθος άνθρωπο δεκατέσσερις μήνες.»

Στις πέντε το πρωί, ο Άντριαν μου τηλεφώνησε.

«Βρήκα τον Χέιλ.»

«Πού βρίσκεται;»

Ακολούθησε σιωπή.

«Βίνσεντ… ο Μάρτιν Χέιλ πέθανε πριν από έντεκα μήνες.»

Έκλεισα τα μάτια.

«Πώς;»

«Επισήμως, τροχαίο.»

«Και ανεπίσημα;»

«Υπάρχει κάτι περίεργο. Τρεις ημέρες πριν πεθάνει, έστειλε έναν σφραγισμένο φάκελο σε μια γυναίκα.»

«Ποια γυναίκα;»

Ο Άντριαν δίστασε.

«Την Έμμα Ριντ.»

Το τηλέφωνο παραλίγο να πέσει από το χέρι μου.

Η φροντίστρια δεν είχε εμφανιστεί τυχαία.

Κάποιος την είχε οδηγήσει στο σπίτι μου.

Και το επόμενο πρωί, όταν την αντιμετώπισα στο δωμάτιο αποκατάστασης, η Έμμα δεν προσπάθησε να το αρνηθεί.

«Ήξερες τον Μάρτιν Χέιλ;» τη ρώτησα.

Έμεινε ακίνητη.

«Ναι.»

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή δεν θα με προσλάμβανες.»

«Τι σου έδωσε;»

Η Έμμα κοίταξε προς τον Νόα, που ζωγράφιζε κοντά στο παράθυρο.

«Όχι εδώ.»

«Έμμα.»

Γύρισε προς το μέρος μου.

«Ο Μάρτιν δεν μου έδωσε μόνο μια καταγραφή, Βίνσεντ.»

Η φωνή της έσπασε.

«Μου έδωσε και το τελευταίο μήνυμα της γυναίκας σου.»

Ένιωσα το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.

«Τι είπες;»

Η Έμμα άνοιξε την παλιά δερμάτινη τσάντα της.

Έβγαλε έναν μικρό μεταλλικό αποθηκευτικό δίσκο.

Και ψιθύρισε:

«Η Κάρολαϊν ήξερε ότι κάποιος θα προσπαθούσε να τη σκοτώσει.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ   3    ➡️