ΜΕΡΟΣ 3 – «Η ΝΕΚΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΑΦΗΣΕΙ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ!» — ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΞΑΝΑ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ Η ΕΚΡΗΞΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ… ΗΤΑΝ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τι αισθάνεται ένας άνθρωπος όταν ακούει ξανά τη φωνή εκείνου που έχει θάψει.

Ο Άντριαν είχε φέρει έναν ανεξάρτητο ειδικό ψηφιακών αποδεικτικών στοιχείων σε ένα ασφαλές γραφείο έξω από την έπαυλη.

Η Έμμα καθόταν απέναντί μου.

Ο Νόα είχε μείνει στο σπίτι με τη Ρόζα, την ηλικιωμένη οικονόμο που εργαζόταν για την οικογένειά μας από τότε που ήμουν παιδί.

Ο ειδικός σύνδεσε τον δίσκο σε έναν απομονωμένο υπολογιστή.

Στην οθόνη εμφανίστηκαν τρεις φάκελοι.

Ο πρώτος είχε τίτλο:

CAROLINE — PERSONAL.

Ο δεύτερος:

SECURITY — ORIGINAL.

Και ο τρίτος:

IF SOMETHING HAPPENS.

«Ποιον ανοίγουμε;» ρώτησε ο ειδικός.

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Η Έμμα έπιασε απαλά το χέρι μου.

«Τον πρώτο.»

Η εικόνα εμφανίστηκε.

Η Κάρολαϊν καθόταν στην κουζίνα μας.

Φορούσε το λευκό πουλόβερ που της είχα αγοράσει στα γενέθλιά της.

Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα πρόχειρα.

Και τα μάτια της ήταν γεμάτα φόβο.

«Βίνσεντ», είπε στην κάμερα, «αν βλέπεις αυτό το βίντεο, σημαίνει ότι κάτι πήγε πολύ στραβά.»

Έσκυψα μπροστά.

Η φωνή της ήταν τόσο ζωντανή που για μια παράλογη στιγμή περίμενα να σηκωθεί από την καρέκλα και να μπει στο δωμάτιο.

«Ξέρω ότι μου υποσχέθηκες πως θα αφήσεις πίσω σου τις επικίνδυνες δουλειές. Ξέρω ότι προσπαθείς. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.»

Σταμάτησε και κοίταξε προς την πόρτα.

«Τις τελευταίες εβδομάδες βρήκα αποδείξεις ότι χρήματα μεταφέρονται από τις νόμιμες εταιρείες μας σε λογαριασμούς που δεν αναγνωρίζω.»

Ο Άντριαν άρχισε να κρατά σημειώσεις.

«Αρχικά πίστεψα ότι επρόκειτο για οικονομική απάτη. Ύστερα ανακάλυψα κάτι χειρότερο.»

Η Κάρολαϊν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Κάποιος χρησιμοποιεί το όνομά σου για να χρηματοδοτεί ανθρώπους που δεν πρέπει να έχουν καμία σχέση με την οικογένειά μας.»

Η εικόνα τρεμόπαιξε.

«Και όταν προσπάθησα να το ερευνήσω, κάποιος με προειδοποίησε να σταματήσω.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Δεν φοβάμαι τόσο για μένα. Φοβάμαι για τον Νόα.»

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

«Αν συμβεί κάτι, σε παρακαλώ, μην αφήσεις την οργή σου να σε τυφλώσει. Προστάτευσε το παιδί μας. Βρες την αλήθεια με αποδείξεις. Και θυμήσου…»

Χαμογέλασε αδύναμα.

«Ο Νόα χρειάζεται τον πατέρα του περισσότερο από όσο ο κόσμος χρειάζεται τον φόβο που προκαλείς.»

Το βίντεο τελείωσε.

Δεν μίλησα.

Ούτε ο Άντριαν.

Η Έμμα έσκυψε το κεφάλι.

Πέρασαν αρκετά λεπτά μέχρι να βρω τη φωνή μου.

«Πώς απέκτησε ο Μάρτιν αυτό το βίντεο;»

Η Έμμα σκούπισε τα μάτια της.

«Η Κάρολαϊν του ζήτησε να κρατήσει αντίγραφα. Τον εμπιστευόταν.»

«Και εσένα;»

«Εμένα με γνώρισε μέσα από ένα πρόγραμμα αποκατάστασης για παιδιά. Είχαμε συνεργαστεί σε μια φιλανθρωπική δράση.»

Την κοίταξα.

«Γι' αυτό ήξερες το νανούρισμα;»

Έγνεψε.

«Μου το είχε τραγουδήσει κάποτε. Μου είπε ότι ήταν το μοναδικό τραγούδι που ηρεμούσε τον Νόα όταν ήταν μωρό.»

Έκλεισα τα μάτια.

Δεν ήταν κάποιο υπερφυσικό σημάδι.

Ήταν μια μικρή, ανθρώπινη ανάμνηση που είχε επιβιώσει.

«Γιατί δεν ήρθες νωρίτερα;»

«Ο Μάρτιν φοβόταν ότι παρακολουθούσαν όσους είχαν επαφή με την Κάρολαϊν. Μετά τον θάνατό του, προσπάθησα να καταλάβω τι περιείχε ο δίσκος. Δεν μπορούσα να τον ανοίξω με ασφάλεια. Και όταν έμαθα ότι αναζητούσες φροντιστή για τον Νόα…»

«Αποφάσισες να μπεις στο σπίτι μου.»

«Ναι.»

«Χρησιμοποίησες τον γιο μου για να με πλησιάσεις;»

Η Έμμα με κοίταξε πληγωμένη.

«Όχι. Ήθελα να τον βοηθήσω. Και ήθελα να καταλάβω γιατί ένα παιδί φοβόταν τόσο πολύ έναν άνθρωπο που όλοι θεωρούσαν προστάτη του.»

Ο ειδικός διέκοψε τη συζήτησή μας.

«Πρέπει να δείτε το δεύτερο αρχείο.»

Στην οθόνη εμφανίστηκε η αυλή της έπαυλης.

Η ημερομηνία ήταν εκείνη της έκρηξης.

Ώρα: 19:42.

Η Κάρολαϊν βγήκε από το σπίτι κρατώντας τον Νόα από το χέρι.

Πίσω τους εμφανίστηκε ο Ντόμινικ.

Τους μίλησε.

Η Κάρολαϊν γύρισε προς το μέρος του.

Και του έδωσε κάτι.

Έναν μικρό φάκελο.

«Μεγέθυνε», είπα.

Ο ειδικός σταμάτησε την εικόνα.

Ο Ντόμινικ κρατούσε τον φάκελο στο αριστερό του χέρι.

Στο δεξί είχε ένα τηλέφωνο.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, έστειλε ένα μήνυμα.

Το αυτοκίνητο ξεκίνησε.

Και τότε, αντί να κατευθυνθεί προς την κεντρική είσοδο, ο Ντόμινικ μπήκε στο δωμάτιο ασφαλείας.

«Αυτό δεν υπήρχε στο αντίγραφο που είχα δει», ψιθύρισα.

«Υπάρχουν κι άλλα», είπε ο ειδικός.

Άνοιξε ένα αρχείο καταγραφής πρόσβασης.

Τρία λεπτά πριν από την έκρηξη, κάποιος είχε απενεργοποιήσει προσωρινά δύο εξωτερικές κάμερες.

Με διαπιστευτήρια διαχειριστή.

Το όνομα του λογαριασμού ήταν:

DOMINIC SHAW.

Έσφιξα τις γροθιές μου.

«Αυτός το έκανε.»

Ο Άντριαν σήκωσε το χέρι.

«Αυτό αποδεικνύει ότι χρησιμοποιήθηκε ο λογαριασμός του. Όχι ακόμη ποιος έδωσε την εντολή ή ποιος τοποθέτησε τη βόμβα.»

Ήθελα να ουρλιάξω.

Αλλά θυμήθηκα τη φωνή της Κάρολαϊν.

Βρες την αλήθεια με αποδείξεις.

Ο ειδικός άνοιξε τον τρίτο φάκελο.

Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία.

Η Κάρολαϊν στεκόταν δίπλα σε έναν άντρα με γκρίζα μαλλιά.

Τον αναγνώρισα αμέσως.

Ήταν ο αδελφός μου.

Ο Αλεξάντερ Κάλντερ.

Ο άνθρωπος που είχε εξαφανιστεί από τη ζωή μου πριν από επτά χρόνια.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε ένα σημείωμα της Κάρολαϊν:

«Ο Αλεξάντερ λέει ότι ο Ντόμινικ δεν ενεργεί μόνος του. Αν έχει δίκιο, ο Βίνσεντ δεν γνωρίζει ακόμη ποιος πραγματικά ελέγχει τις εταιρείες του.»

Πριν προλάβω να αντιδράσω, χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν η Ρόζα.

Απάντησα αμέσως.

«Τι συμβαίνει;»

Η φωνή της έτρεμε.

«Κύριε Βίνσεντ… ο Ντόμινικ ήρθε να πάρει τον Νόα.»

Σηκώθηκα απότομα.

«ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΙΣ!»

Άκουσα έναν θόρυβο.

Ύστερα τη φωνή του γιου μου.

«Μπαμπά!»

Και η γραμμή κόπηκε.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ   4    ➡️