ΜΕΡΟΣ 3ο — ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕ ΚΑΙ Η ΕΛΕΝΗ ΒΡΕΘΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΗΣ ΦΟΒΟ

Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με έναν φόβο που η Ελένη δεν είχε νιώσει ποτέ τόσο έντονα.

Ένα από τα μικρότερα παιδιά ξύπνησε με πυρετό. Το πρόσωπό του ήταν κατακόκκινο και το σώμα του έκαιγε. Η μητέρα έβαλε το χέρι της στο μέτωπό του και αμέσως ανησύχησε.

«Μαμά… κρυώνω», ψιθύρισε το παιδί, παρόλο που ήταν σκεπασμένο με δύο κουβέρτες.

Η Ελένη κάθισε δίπλα του και του χάιδεψε τα μαλλιά.

«Μη φοβάσαι, αγάπη μου. Είμαι εδώ».

Προσπάθησε να κρατήσει τη φωνή της ήρεμη, αλλά μέσα της είχε αρχίσει να πανικοβάλλεται. Δεν υπήρχαν χρήματα για γιατρό, ούτε για φάρμακα. Το τελευταίο ποσό που είχαν στην άκρη το είχαν χρησιμοποιήσει για τρόφιμα.

Έτρεξε στον διπλανό γείτονα και ζήτησε βοήθεια. Εκείνος της έδωσε λίγα χρήματα και της είπε να πάει αμέσως το παιδί στο κέντρο υγείας.

Η Ελένη τον ευχαρίστησε συγκινημένη και ετοιμάστηκε βιαστικά.

Πριν φύγει, η μεγαλύτερη κόρη της πλησίασε.

«Μαμά, θα μείνω εγώ με τα αδέλφια. Μην ανησυχείς».

Η Ελένη την κοίταξε με ευγνωμοσύνη.

«Πρόσεχέ τα. Και μην ανοίξεις σε κανέναν που δεν γνωρίζεις».

Έπειτα πήρε το άρρωστο παιδί στην αγκαλιά της και βγήκε στο κρύο.

Στον δρόμο, το κρατούσε σφιχτά, προσπαθώντας να το προστατεύσει από τον παγωμένο αέρα. Κάθε τόσο του μιλούσε, μόνο και μόνο για να ακούει τη φωνή του.

«Θα γίνεις καλά, μικρό μου. Θα γυρίσουμε σπίτι και θα είμαστε όλοι μαζί».

Όταν έφτασαν στο κέντρο υγείας, περίμενε αρκετή ώρα. Το παιδί έκλαιγε αδύναμα και εκείνη του κρατούσε το χέρι.

Τελικά, ο γιατρός το εξέτασε και της έδωσε οδηγίες και μια συνταγή.

«Χρειάζεται ξεκούραση, υγρά και τα φάρμακα που σας γράφω. Να το παρακολουθείτε προσεκτικά», της είπε.

Η Ελένη κοίταξε τη συνταγή και ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

Δεν είχε αρκετά χρήματα.

Βγήκε από το ιατρείο και μέτρησε ξανά όσα είχε στην τσέπη της. Τα χρήματα έφταναν μόλις για ένα μέρος από όσα χρειαζόταν.

Για μια στιγμή σκέφτηκε να επιστρέψει σπίτι και να περιμένει. Όμως, όταν το παιδί ακούμπησε το κεφάλι του στον ώμο της και ψιθύρισε «Μαμά, πονάω», η απόφασή της έγινε αμέσως ξεκάθαρη.

Θα έβρισκε τρόπο.

Πήγε σε ένα κοντινό φαρμακείο και εξήγησε την κατάστασή της. Ο φαρμακοποιός την άκουσε προσεκτικά και τη βοήθησε να βρει μια λύση για να προμηθευτεί τα απαραίτητα φάρμακα.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι, τα υπόλοιπα παιδιά έτρεξαν κοντά της.

«Πώς είναι;» ρώτησε αγωνιωδώς η μεγαλύτερη κόρη.

«Θα γίνει καλά», απάντησε η Ελένη, προσπαθώντας να χαμογελάσει.

Τα παιδιά ανακουφίστηκαν. Κανένα δεν ρώτησε τι είχε συμβεί με τα χρήματα. Όμως ο μεγαλύτερος γιος παρατήρησε πως η μητέρα του είχε γυρίσει ακόμη πιο κουρασμένη.

Εκείνο το βράδυ, ενώ όλοι είχαν ησυχάσει, η Ελένη κάθισε μόνη στην κουζίνα. Μπροστά της είχε ένα άδειο πορτοφόλι και τη συνταγή του γιατρού.

Ο σύζυγός της μπήκε αθόρυβα.

«Πόσα χρήματα μας έμειναν;» τη ρώτησε.

Η Ελένη δεν απάντησε.

Εκείνος κατάλαβε.

Κάθισε απέναντί της και έβαλε το πρόσωπό του μέσα στα χέρια του.

«Δεν μπορώ να τους βλέπω έτσι… Δεν μπορώ να βλέπω τα παιδιά μας να στερούνται ακόμη και τα απαραίτητα».

Η Ελένη άπλωσε το χέρι της και ακούμπησε το δικό του.

«Δεν χρειάζεται να έχουμε πολλά για να είμαστε καλή οικογένεια. Χρειάζεται μόνο να μην εγκαταλείψουμε ο ένας τον άλλον».

Όμως, καθώς μιλούσε, άκουσε έναν θόρυβο από το διπλανό δωμάτιο.

Ήταν η μεγαλύτερη κόρη τους. Είχε σηκωθεί για να ελέγξει το άρρωστο αδελφάκι της.

Και τότε η Ελένη συνειδητοποίησε πως τα παιδιά της είχαν αρχίσει να κουβαλούν μέσα τους βάρη που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να γνωρίζει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ  4   ➡️