ΜΕΡΟΣ 3 – Ο ΜΙΚΡΟΣ ΙΝΤΑΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΚΡΥΦΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ
Οι ημέρες περνούσαν δύσκολα για την Κλάρα.
Το μικρό της σπίτι, που κάποτε της φαινόταν αρκετά ζεστό και φιλόξενο, τώρα έμοιαζε άδειο. Δεν είχε πια την καθημερινή φασαρία του αρχοντικού, ούτε τις φωνές του Ίνταν που την καλούσε από τον διάδρομο.
Κάθε πρωί ξυπνούσε και κοιτούσε τη ζωγραφιά που είχε πάρει μαζί της. Την κρατούσε πάνω στο κομοδίνο, σαν να ήταν το μοναδικό κομμάτι της προηγούμενης ζωής της που δεν μπορούσε να της αφαιρέσει κανείς.
Ένα απόγευμα, ενώ ετοίμαζε ένα απλό γεύμα, άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Όταν την άνοιξε, έμεινε άφωνη.
Μπροστά της στεκόταν ο μικρός Ίνταν.
«Ίνταν; Πώς ήρθες εδώ;»
Το παιδί δεν απάντησε αμέσως. Έτρεξε προς το μέρος της και την αγκάλιασε τόσο δυνατά, που παραλίγο να χάσει την ισορροπία της.
«Μου έλειψες! Μου έλειψες πάρα πολύ!»
Η Κλάρα γονάτισε και τον κράτησε στην αγκαλιά της.
«Κι εσύ μου έλειψες, μικρό μου. Πώς έφυγες από το σπίτι;»
«Η νταντά μιλούσε στο τηλέφωνο. Βρήκα την ευκαιρία και ήρθα. Ξέρω τον δρόμο».
Η Κλάρα ανησύχησε.
«Δεν έπρεπε να φύγεις μόνος σου. Θα ανησύχησαν όλοι».
Ο Ίνταν έβγαλε από την τσέπη του ένα διπλωμένο χαρτί.
«Σου έφερα κάτι».
Ήταν μια καινούργια ζωγραφιά. Αυτή τη φορά είχε σχεδιάσει ένα σπίτι, ένα παιδί και μια γυναίκα που κρατιούνταν από το χέρι. Πάνω από τις δύο φιγούρες είχε γράψει με παιδικά γράμματα: «Η Κλάρα μου».
Η γυναίκα έφερε το χαρτί στο στήθος της.
«Είναι πανέμορφη».
«Η γιαγιά λέει ότι πήρες το κόσμημα», είπε ξαφνικά ο Ίνταν. «Αλλά εγώ δεν την πιστεύω».
Η Κλάρα προσπάθησε να χαμογελάσει.
«Δεν θέλω να μαλώνεις με τη γιαγιά σου».
«Μα εσύ δεν είσαι κλέφτρα. Εσύ μου λες πάντα να λέω την αλήθεια».
Εκείνη τον κοίταξε συγκινημένη.
«Και θα συνεχίσω να σου το λέω. Η αλήθεια είναι σημαντική, ακόμη κι όταν οι άλλοι δεν θέλουν να την ακούσουν».
Ο Ίνταν έσκυψε προς το μέρος της και ψιθύρισε:
«Ξέρω κάτι για το κόσμημα».
Η Κλάρα σταμάτησε να κινείται.
«Τι εννοείς, αγόρι μου;»
Το παιδί κοίταξε προς την πόρτα, σαν να φοβόταν μήπως κάποιος το ακούσει.
«Είδα κάτι εκείνη την ημέρα. Αλλά η γιαγιά μού είπε να μην το πω σε κανέναν».
Η Κλάρα ένιωσε ένα ρίγος.
«Τι είδες;»
Πριν προλάβει να απαντήσει, ακούστηκε ένα αυτοκίνητο έξω από το σπίτι. Η νταντά είχε εντοπίσει την απουσία του παιδιού και είχε αρχίσει να το ψάχνει.
Λίγα λεπτά αργότερα, χτύπησε ξανά η πόρτα.
Η γυναίκα που φρόντιζε τον Ίνταν μπήκε αναστατωμένη.
«Θεέ μου! Τι κάνετε εδώ; Τον ψάχνουμε παντού!»
Πήρε το παιδί από το χέρι και το οδήγησε έξω.
Ο Ίνταν γύρισε για μια τελευταία φορά προς την Κλάρα.
«Μην ανησυχείς! Θα σου πω την αλήθεια!»
Η Κλάρα έμεινε στην πόρτα, κρατώντας τη ζωγραφιά.
Δεν ήξερε ακριβώς τι είχε δει το παιδί. Όμως, για πρώτη φορά μετά την κατηγορία, ένιωθε ότι ίσως υπήρχε κάτι που δεν είχε αποκαλυφθεί.
Την επόμενη ημέρα αποφάσισε να μην περιμένει άλλο.
Συγκέντρωσε παλιές φωτογραφίες από το αρχοντικό, μηνύματα που είχε ανταλλάξει με την οικογένεια και στοιχεία που αποδείκνυαν ότι εργαζόταν εκεί επί χρόνια χωρίς κανένα παράπονο.
Ζήτησε βοήθεια από ένα μικρό δικηγορικό γραφείο.
Εκεί γνώρισε τη νεαρή ασκούμενη δικηγόρο, Ελένη, η οποία άκουσε προσεκτικά την ιστορία της.
«Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ ότι θα είναι εύκολο», της είπε. «Οι Χάμιλτον έχουν έναν από τους πιο γνωστούς δικηγόρους της πόλης. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν δίκιο».
Η Κλάρα έσφιξε τη ζωγραφιά του Ίνταν.
«Δεν ζητάω να γίνω πλούσια. Θέλω μόνο να μάθει ο κόσμος ότι δεν έκλεψα».
Η Ελένη κοίταξε τα χαρτιά μπροστά της.
«Τότε θα παλέψουμε για να ακουστεί η αλήθεια σας».
Και οι δύο γυναίκες γνώριζαν ότι η δίκη θα ήταν δύσκολη.
Αυτό που δεν γνώριζαν ήταν ότι το πιο σημαντικό στοιχείο βρισκόταν στα χέρια ενός μικρού παιδιού.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment