ΜΕΡΟΣ 2 — ΒΡΗΚΑ ΕΝΑΝ ΜΠΛΕ ΦΑΚΕΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΡΑΦΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ — Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΝΟΙΞΩ, ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΚΡΥΒΕ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΡΑΓΙΣΕ
Το επόμενο πρωί ετοίμασα το πρωινό του Ντάνιελ.
Δύο φέτες ψωμί.
Ένα ποτήρι γάλα.
Και λίγες φράουλες, όπως του άρεσαν.
Παλιά, ο Μάικλ θα καθόταν απέναντί μας και θα προσπαθούσε να κλέψει μια φράουλα από το πιάτο του.
Ο Ντάνιελ θα του χτυπούσε παιχνιδιάρικα το χέρι.
Και οι δυο τους θα γελούσαν.
Τώρα η τρίτη καρέκλα ήταν άδεια.
Ο Ντάνιελ κοίταζε το πιάτο του.
«Μαμά, σήμερα μπορώ να μη πάω σχολείο;»
«Γιατί, αγάπη μου;»
«Θέλω να τελειώσω κάτι.»
Ήξερα τι εννοούσε.
Τη ζωγραφιά.
Και τον φάκελο.
Κάθισα δίπλα του.
«Ντάνιελ, χθες το βράδυ άκουσα κάτι.»
Σήκωσε αμέσως το κεφάλι.
«Τι;»
«Σε άκουσα να μιλάς στον μπαμπά.»
Το πρόσωπό του κοκκίνισε.
«Δεν έκανα κάτι κακό.»
«Το ξέρω, αγάπη μου.»
Έπιασα απαλά το χέρι του.
«Αλλά άκουσα ότι υπάρχει ένας φάκελος για μένα.»
Το αγόρι μου τράβηξε το χέρι του.
«Δεν έπρεπε να τον δεις.»
«Γιατί;»
«Επειδή δεν είναι ακόμη η ώρα.»
Ο Ντάνιελ σηκώθηκε απότομα.
«Ο μπαμπάς μου είπε να περιμένω.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Πότε σου το είπε;»
«Πριν πάει στο νοσοκομείο.»
«Και τι ακριβώς σου είπε;»
Ο γιος μου κοίταξε προς το παράθυρο.
«Ότι ετοίμαζε μια έκπληξη για σένα.»
Έμεινα ακίνητη.
«Τι έκπληξη;»
«Δεν μπορώ να σου πω.»
«Ντάνιελ…»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Μαμά, σε παρακαλώ. Είναι το τελευταίο πράγμα που μου ζήτησε να κάνω.»
Αυτή η φράση με σταμάτησε.
Το τελευταίο πράγμα.
Ο Μάικλ δεν ήξερε ότι θα πέθαινε.
Δεν είχε αποχαιρετήσει τον γιο μας.
Δεν είχε προλάβει να του δώσει μια τελευταία αγκαλιά.
Και όμως, κάποια συνηθισμένη ημέρα, του είχε εμπιστευτεί μια μικρή αποστολή.
Μια έκπληξη.
Ένα μυστικό.
Έναν φάκελο.
Δεν μπορούσα να του το στερήσω.
«Εντάξει», του είπα.
Ο Ντάνιελ με κοίταξε.
«Αλήθεια;»
«Θα περιμένω.»
Έτρεξε στην αγκαλιά μου.
«Σ' αγαπώ, μαμά.»
Τον κράτησα σφιχτά.
«Κι εγώ σ' αγαπώ.»
Εκείνο το απόγευμα, καθώς τακτοποιούσα τα πράγματα του Μάικλ, βρήκα ένα παλιό σημειωματάριο.
Ήταν γεμάτο αριθμούς πτήσεων.
Ημερομηνίες.
Μικρές σημειώσεις.
Και αστεία που έγραφε για να θυμάται να τα πει στον Ντάνιελ.
Σε μια σελίδα υπήρχε ένα σχέδιο.
Ένα μικρό καβαλέτο.
Δίπλα του ήταν γραμμένη η φράση:
«Το δώρο της Έμιλι.»
Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.
Γύρισα τη σελίδα.
Εκεί υπήρχε μια λίστα.
Μολύβια.
Χαρτί σχεδίου.
Κορνίζα.
Μια μικρή λάμπα.
Και στο τέλος:
«Να μην ξεχάσω να του πω ότι δεν χρειάζεται να είναι τέλειο.»
Κάθισα στο πάτωμα.
Ο Μάικλ γνώριζε για τη ζωγραφιά.
Ίσως μάλιστα την είχε σχεδιάσει μαζί με τον γιο μας.
Το ίδιο βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν η πεθερά μου, η Μάργκαρετ.
«Έμιλι, πώς είστε;»
«Προσπαθούμε.»
Έμεινε για λίγο σιωπηλή.
«Ο Ντάνιελ συνεχίζει να ζωγραφίζει;»
Πάγωσα.
«Πώς το ξέρεις;»
«Ο Μάικλ μου είχε μιλήσει.»
Έσφιξα το τηλέφωνο.
«Τι σου είχε πει;»
«Ότι ο μικρός ήθελε να σου φτιάξει ένα πολύ ιδιαίτερο δώρο.»
«Και γιατί δεν μου το είπε κανείς;»
Η Μάργκαρετ αναστέναξε.
«Επειδή ήθελαν να σου κάνουν έκπληξη.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Μάργκαρετ, ο Ντάνιελ έχει έναν φάκελο. Με το όνομά μου.»
Η πεθερά μου έμεινε σιωπηλή.
«Το ξέρεις;» τη ρώτησα.
«Ξέρω ότι ο Μάικλ έγραφε κάτι για σένα.»
«Τι;»
«Δεν μου το έδειξε.»
Η φωνή της έσπασε.
«Μου είπε μόνο ότι ήθελε να σου θυμίσει κάτι που συχνά ξεχνούσες.»
«Τι πράγμα;»
«Πόσο σημαντική ήσουν για εκείνον.»
Τρεις ημέρες αργότερα, ο Ντάνιελ επέστρεψε από το σχολείο με κόκκινα μάτια.
Άφησε την τσάντα του στην είσοδο.
Δεν είπε καλησπέρα.
Πήγε κατευθείαν στο δωμάτιό του.
Τον ακολούθησα.
«Ντάνιελ;»
Καθόταν μπροστά στη ζωγραφιά.
Κρατούσε τη γόμα τόσο δυνατά, που είχε σπάσει στη μέση.
«Τι έγινε, αγάπη μου;»
Δεν απάντησε.
«Σε πείραξε κάποιος;»
Έγνεψε.
«Ποιος;»
«Ένα παιδί από την τάξη.»
Κάθισα δίπλα του.
«Τι σου είπε;»
Ο Ντάνιελ προσπάθησε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
«Είπε ότι είμαι μωρό επειδή ζωγραφίζω συνέχεια τον μπαμπά.»
Ένιωσα θυμό.
Αλλά περίμενα.
«Και μετά είπε…»
Η φωνή του κόπηκε.
«Τι είπε;»
Ο γιος μου με κοίταξε.
«Είπε ότι όσα πορτρέτα κι αν ζωγραφίσω, ο μπαμπάς δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ.»
Τα δάκρυά του άρχισαν να κυλούν.
Και τότε άρπαξε τη ζωγραφιά από το καβαλέτο.
«Ίσως έχει δίκιο, μαμά. Ίσως πρέπει να τη σκίσω.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment