ΜΕΡΟΣ 3 — ΕΝΑΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Ο ΝΕΚΡΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΟΤΕ, ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ — ΤΟΤΕ ΤΟΥ ΕΔΕΙΞΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ Ο ΜΑΪΚΛ ΕΙΧΕ ΚΡΥΨΕΙ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟ
«Ντάνιελ, περίμενε!»
Άπλωσα το χέρι μου.
Το χαρτί λύγισε ανάμεσα στα δάχτυλά του.
Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι θα το έσκιζε.
Όχι επειδή η ζωγραφιά ήταν ακριβή.
Αλλά επειδή ήξερα πόση αγάπη είχε βάλει σε κάθε γραμμή.
Ο γιος μου έκλαιγε.
«Δεν έχει νόημα, μαμά!»
Γονάτισα μπροστά του.
«Γιατί το λες αυτό;»
«Επειδή δεν θα τη δει ποτέ!»
Δεν μπόρεσα να απαντήσω αμέσως.
«Δεν θα δει ποτέ πόσο προσπάθησα!»
Η φωνή του έσπασε.
«Δεν θα μου πει ποτέ αν του αρέσει!»
Τον αγκάλιασα.
Το χαρτί γλίστρησε απαλά στο πάτωμα.
«Αγάπη μου», του ψιθύρισα, «ο μπαμπάς δεν χρειάζεται να δει τη ζωγραφιά για να ξέρουμε πόσο τον αγαπούσες.»
«Μα εγώ θέλω να τη δει.»
«Το ξέρω.»
Και τότε άρχισα να κλαίω κι εγώ.
Επειδή κι εγώ ήθελα το ίδιο.
Ήθελα να γυρίσει ο Μάικλ.
Να μπει στο δωμάτιο.
Να γελάσει.
Να πει στον γιο μας ότι το καπέλο του ήταν λίγο στραβό.
Και να τον σηκώσει στην αγκαλιά του όπως έκανε παλιά.
Αλλά δεν μπορούσα να του υποσχεθώ κάτι που δεν θα συνέβαινε.
Εκείνο το βράδυ, όταν ο Ντάνιελ αποκοιμήθηκε, μπήκα στο γραφείο του Μάικλ.
Δεν είχα αγγίξει σχεδόν τίποτα από την ημέρα που πέθανε.
Το μπουφάν του ήταν ακόμη κρεμασμένο στην καρέκλα.
Η κούπα του βρισκόταν στο γραφείο.
Ένα μικρό μοντέλο αεροπλάνου στεκόταν δίπλα στον υπολογιστή.
Άνοιξα το πρώτο συρτάρι.
Βρήκα λογαριασμούς.
Μερικά στυλό.
Και ένα παλιό κινητό τηλέφωνο.
Το αναγνώρισα.
Ήταν το τηλέφωνο που χρησιμοποιούσε ο Μάικλ πριν αγοράσει το καινούργιο του.
Το σύνδεσα στον φορτιστή.
Η οθόνη άναψε.
Δεν ήθελα να ψάξω στα προσωπικά του πράγματα.
Αλλά ήξερα ότι ο Μάικλ χρησιμοποιούσε το παλιό τηλέφωνο για να κρατά βίντεο από τις οικογενειακές μας στιγμές.
Άνοιξα τη συλλογή.
Είδα τον Ντάνιελ σε ηλικία πέντε ετών.
Με ένα τεράστιο χάρτινο καπέλο πιλότου.
Είδα τον Μάικλ να του μαθαίνει να κάνει ποδήλατο.
Είδα ένα βίντεο από τα γενέθλιά μου.
Και τότε βρήκα έναν φάκελο με τίτλο:
«Το μυστικό μας έργο».
Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.
Τον άνοιξα.
Υπήρχαν έξι βίντεο.
Το πρώτο είχε τραβηχτεί τρεις μήνες πριν από τον θάνατο του Μάικλ.
Πάτησα αναπαραγωγή.
Η κάμερα έδειχνε το δωμάτιο του Ντάνιελ.
Ο γιος μου καθόταν στο πάτωμα.
Ο Μάικλ ήταν δίπλα του.
Κρατούσε ένα μολύβι.
«Λοιπόν, συγκυβερνήτη», είπε χαμογελώντας, «ποιο είναι το σχέδιό μας;»
Ο Ντάνιελ γέλασε.
«Θα σου κάνω το καλύτερο πορτρέτο στον κόσμο!»
«Και για ποιον είναι;»
«Για τη μαμά!»
«Και γιατί;»
Ο μικρός σκέφτηκε για λίγο.
«Επειδή η μαμά κάνει τα πάντα για εμάς.»
Ο Μάικλ έγνεψε.
«Ακριβώς.»
Έπειτα κοίταξε την κάμερα.
«Η μαμά δουλεύει, μας φροντίζει, μας ακούει, μας βοηθά όταν φοβόμαστε. Και μερικές φορές ξεχνάει πόσο σπουδαία είναι.»
Ο Ντάνιελ χαμογέλασε.
«Γι' αυτό θα της κάνουμε έκπληξη!»
«Σωστά.»
Ο Μάικλ έσκυψε κοντά του.
«Αλλά να θυμάσαι κάτι. Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο.»
«Γιατί;»
Ο Μάικλ χαμογέλασε.
«Επειδή η αγάπη δεν μετριέται με το πόσο ίσια σχεδιάζεις μια γραμμή.»
Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.
Δεν είχα ακούσει τη φωνή του Μάικλ τόσο καθαρά εδώ και εβδομάδες.
Η καρδιά μου πονούσε.
Αλλά ταυτόχρονα ένιωθα σαν να είχε ανοίξει για λίγο μια πόρτα προς το παρελθόν.
Συνέχισα να βλέπω.
Στο δεύτερο βίντεο ο Μάικλ έδειχνε στον Ντάνιελ πώς να σκιάζει το πρόσωπο.
Στο τρίτο προσπαθούσαν να σχεδιάσουν το καπέλο.
Στο τέταρτο γελούσαν επειδή ο Ντάνιελ είχε κάνει τη μύτη του πατέρα του υπερβολικά μεγάλη.
«Έτσι με βλέπεις;» αστειευόταν ο Μάικλ.
«Λίγο!»
Και οι δυο ξεσπούσαν σε γέλια.
Έκλαιγα και γελούσα ταυτόχρονα.
Ύστερα άνοιξα το πέμπτο βίντεο.
Ο Μάικλ καθόταν μόνος στο γραφείο.
Κοιτούσε την κάμερα.
«Έμιλι», είπε, «αν βλέπεις αυτό το βίντεο, σημαίνει ότι ο μικρός ολοκλήρωσε την έκπληξή μας.»
Χαμογέλασε.
«Ή ίσως ανακάλυψες το μυστικό μας νωρίτερα. Ποτέ δεν ήσουν καλή στο να περιμένεις εκπλήξεις.»
Έκλαψα δυνατά.
Ήταν τόσο δικός του αυτός ο τρόπος να μιλά.
Τόσο ζωντανός.
Τόσο οικείος.
«Θέλω να ξέρεις κάτι», συνέχισε.
«Ο Ντάνιελ δεν ζωγραφίζει απλώς το πρόσωπό μου.»
Πήρε μια μικρή ανάσα.
«Ζωγραφίζει την οικογένειά μας. Όλα όσα αγαπάμε. Όλα όσα μας κρατούν μαζί.»
Σκούπισα τα δάκρυά μου.
Και τότε ο Μάικλ είπε:
«Αλλά υπάρχει κάτι που θέλω να κάνεις όταν δεις το πορτρέτο. Κάτι που υποσχέθηκα στον γιο μας ότι δεν θα ξεχάσω.»
Η εικόνα πάγωσε.
Το βίντεο τελείωσε.
Κοίταξα την οθόνη.
Υπήρχε ακόμη ένα αρχείο.
Το έκτο.
Και ο τίτλος του ήταν:
«Για όταν ο Ντάνιελ θα χρειαστεί να ακούσει τη φωνή μου».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment