ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΥ ΕΛΕΓΕ ΝΑ ΜΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ — ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ, Ο ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΦΑΛΚΟΝΕ ΨΙΘΥΡΙΣΕ «ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ»

«Ο αριθμός ανήκει σε κάποιον μέσα στο σπίτι».

Τα λόγια του Καρμίνε έκαναν την αίθουσα να παγώσει.

Ο Γκάμπριελ Φαλκόνε ήταν ακόμη ξαπλωμένος στο κρεβάτι.

Η αναπνοή του είχε σταθεροποιηθεί, αλλά η κατάσταση παρέμενε σοβαρή.

Ο Ντάνιελ Ριντ παρακολουθούσε τις ιατρικές ενδείξεις.

Ο δρ Χάρισον Κόουλ στεκόταν δίπλα στη βιβλιοθήκη.

Και εγώ προσπαθούσα να καταλάβω γιατί κάποιος ήθελε να με σκοτώσει.

«Ποιος είναι;» ρώτησε ο Γκάμπριελ.

Ο Καρμίνε δίστασε.

«Δεν ξέρω αν πρέπει να το πω μπροστά σε όλους».

Ο Γκάμπριελ τον κοίταξε.

«Αν δεν το πεις τώρα, θα υποθέσω ότι προσπαθείς να τον προστατεύσεις».

Ο Καρμίνε κατάπιε δύσκολα.

«Ο αριθμός είναι καταχωρισμένος στο όνομα του Λούκα».

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν τρομακτική.

Ο Γκάμπριελ έκλεισε τα μάτια.

«Ο αδελφός μου;»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Δεν γνώριζα πολλά για την οικογένεια Φαλκόνε.

Αλλά είχα δει τον Λούκα αρκετές φορές.

Ήταν τριάντα πέντε ετών.

Πάντα καλοντυμένος.

Πάντα χαμογελαστός.

Σε αντίθεση με τον Γκάμπριελ, δεν ύψωνε ποτέ τη φωνή του.

Οι υπάλληλοι τον συμπαθούσαν.

Μας χαιρετούσε.

Μερικές φορές άφηνε γενναιόδωρα φιλοδωρήματα.

Και κάθε Χριστούγεννα έστελνε δώρα στο προσωπικό.

«Αυτό είναι αδύνατο», ψιθύρισε ο Γκάμπριελ.

Ο Καρμίνε χαμήλωσε το κεφάλι.

«Αφεντικό, πρέπει να ελέγξουμε αν ο αριθμός χρησιμοποιείται πράγματι από εκείνον».

Ο Γκάμπριελ έγνεψε.

«Βρείτε τον».

Δύο άντρες έφυγαν αμέσως.

Ο δρ Κόουλ προσπάθησε να μιλήσει.

«Κύριε Φαλκόνε, δεν έχω καμία σχέση με…»

Ο Γκάμπριελ τον διέκοψε.

«Δεν σε ρώτησα ακόμη».

Ο γιατρός σώπασε.

Εγώ στεκόμουν δίπλα στον τοίχο.

Τα χέρια μου ήταν παγωμένα.

Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είχα βρεθεί στο κέντρο μιας τέτοιας ιστορίας.

Πριν από λίγες ώρες καθάριζα πατώματα.

Τώρα ένας γιατρός είχε λάβει μήνυμα που απειλούσε τη ζωή μου.

Και ο πιθανός αποστολέας ήταν ο αδελφός του πιο επικίνδυνου ανθρώπου της Νέας Υόρκης.

Ο Γκάμπριελ με κοίταξε.

«Σοφία».

«Μάλιστα;»

«Η μητέρα σου σου άφησε κάτι;»

Η ερώτηση με ξάφνιασε.

«Τι εννοείτε;»

«Έγγραφα. Κλειδιά. Κάποιο κουτί».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Το ξύλινο κουτί.

Εκείνο που η μητέρα μου κρατούσε κάτω από το κρεβάτι της.

Δεν το είχα ανοίξει ποτέ.

Μετά τον θάνατό της, το είχα μεταφέρει στο μικρό διαμέρισμά μου.

«Ναι», απάντησα.

Ο Γκάμπριελ ανασηκώθηκε ελάχιστα.

«Πού βρίσκεται;»

«Στο σπίτι μου».

Ο Καρμίνε με κοίταξε.

«Πρέπει να το φέρουμε».

Έκανα ένα βήμα πίσω.

«Όχι».

Η φωνή μου βγήκε πιο δυνατή απ' όσο περίμενα.

Όλοι γύρισαν προς το μέρος μου.

Ο Καρμίνε συνοφρυώθηκε.

«Τι είπες;»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Δεν πρόκειται να σας δώσω το τελευταίο πράγμα που μου άφησε η μητέρα μου χωρίς να ξέρω τι συμβαίνει».

Ο Καρμίνε πλησίασε.

«Μικρή, δεν καταλαβαίνεις σε τι κίνδυνο βρίσκεσαι».

«Τότε εξηγήστε μου».

Ο Γκάμπριελ σήκωσε το δεξί του χέρι.

Ο Καρμίνε σταμάτησε.

Ο Γκάμπριελ με κοίταξε για πολλή ώρα.

«Έχεις δίκιο».

Έμεινα ακίνητη.

Δεν περίμενα να ακούσω αυτές τις λέξεις.

«Το κουτί είναι δικό σου», συνέχισε. «Και κανείς δεν θα το αγγίξει χωρίς την άδειά σου».

Ο Καρμίνε γύρισε προς το μέρος του.

«Αφεντικό…»

«Το εννοώ».

Η φωνή του ήταν χαμηλή αλλά αποφασιστική.

«Αν η μητέρα της προσπάθησε να αποκαλύψει κάτι, η κόρη της αξίζει να μάθει την αλήθεια».

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

Για πρώτη φορά, ο Γκάμπριελ δεν μου μιλούσε σαν να ήμουν υπάλληλος.

Μου μιλούσε σαν άνθρωπος.

Εκείνο το βράδυ, με τη βοήθεια της Άγκνες, τηλεφώνησα σε μια παλιά φίλη της μητέρας μου.

Την κυρία Ρόζα.

Ήταν η μόνη γυναίκα που εμπιστευόμουν πραγματικά.

«Σοφία;» απάντησε ανήσυχη. «Είναι όλα καλά;»

«Χρειάζομαι μια χάρη».

«Τι συνέβη;»

«Θυμάσαι το ξύλινο κουτί της μαμάς;»

Ακολούθησε σιωπή.

«Γιατί με ρωτάς γι' αυτό;»

Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.

«Ξέρεις τι έχει μέσα;»

Η κυρία Ρόζα δεν απάντησε αμέσως.

Ύστερα ψιθύρισε:

«Η Έλενα μου είχε πει να μην το ανοίξεις ποτέ μόνη σου».

Ένιωσα ένα ρίγος.

«Γιατί;»

«Επειδή φοβόταν ότι κάποιος θα σε παρακολουθούσε».

Κοίταξα γύρω μου.

Βρισκόμουν σε ένα μικρό δωμάτιο του προσωπικού.

Η πόρτα ήταν κλειστή.

Αλλά ξαφνικά ένιωσα σαν να υπήρχε κάποιος πίσω της.

«Ποιος;» ρώτησα.

Η κυρία Ρόζα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Δεν μου είπε όνομα».

«Τότε τι σου είπε;»

«Ότι αν κάποιος από την οικογένεια Φαλκόνε σε πλησίαζε, έπρεπε να φύγεις μακριά».

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Μα εγώ εργάζομαι στο σπίτι τους εδώ και έξι μήνες».

Η κυρία Ρόζα άφησε έναν πνιχτό ήχο.

«Τι;»

«Στην έπαυλη των Φαλκόνε».

«Σοφία, άκουσέ με».

Η φωνή της έτρεμε.

«Η μητέρα σου δεν πέθανε πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλής».

Έκλεισα τα μάτια.

«Τι εννοείς;»

«Τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής της έλεγε ότι κάποιος είχε αρχίσει να την αναζητά».

Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή μου ζήτησε να σε προστατεύσω».

«Και τώρα;»

Η κυρία Ρόζα άρχισε να κλαίει.

«Τώρα φοβάμαι ότι σε βρήκαν».

Το τηλέφωνο έμεινε σιωπηλό.

Και τότε άκουσα έναν δυνατό χτύπο στην πόρτα του δωματίου.

«Σοφία;»

Ήταν η Άγκνες.

Άνοιξα.

Το πρόσωπό της ήταν χλωμό.

«Πρέπει να έρθεις αμέσως».

«Τι συνέβη;»

«Ο κύριος Λούκα επέστρεψε».

Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή.

«Πού είναι;»

Η Άγκνες με κοίταξε.

«Στη βιβλιοθήκη. Και ζητά να σε δει».

Περπάτησα στον διάδρομο με τρεμάμενα πόδια.

Όταν έφτασα στη βιβλιοθήκη, ο Λούκα στεκόταν μπροστά στο κρεβάτι του αδελφού του.

Φορούσε ένα σκούρο κοστούμι.

Χαμογελούσε.

«Γκάμπριελ», είπε. «Έμαθα ότι αισθάνεσαι καλύτερα».

Ο Γκάμπριελ δεν απάντησε.

Ο Λούκα γύρισε προς το μέρος μου.

Το χαμόγελό του μεγάλωσε.

«Α, να και η μικρή μας ηρωίδα».

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

Πλησίασε αργά.

«Σοφία Μαρτίνες, σωστά;»

Έγνεψα.

Ο Λούκα έσκυψε ελαφρά προς το μέρος μου.

Και ψιθύρισε τόσο χαμηλά ώστε μόνο εγώ μπορούσα να ακούσω:

«Η μητέρα σου θα ήταν ακόμη ζωντανή αν είχε μάθει να κρατά το στόμα της κλειστό».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ  4   ➡️