ΜΕΡΟΣ 4 – «Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΣ ΝΕΚΡΟ ΕΙΧΕ ΠΑΙΔΙΑ!» — Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ 95ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Ο Δημήτρης δεν ήξερε πώς να ανακοινώσει στον παππού του όσα είχε μάθει.
Για περισσότερα από ογδόντα χρόνια, ο Αλέξανδρος πίστευε ότι είχε χάσει τον αδελφό του εξαιτίας ενός παιδικού φόβου.
Τώρα υπήρχε η πιθανότητα ο Γιώργος να είχε ζήσει μια ολόκληρη ζωή.
Να είχε αγαπήσει.
Να είχε παντρευτεί.
Να είχε αποκτήσει παιδιά.
Και να είχε πεθάνει πιστεύοντας ότι η οικογένειά του τον είχε ξεχάσει.
Ο Δημήτρης πήγε στο σπίτι του ηλικιωμένου.
Τον βρήκε καθισμένο δίπλα στο παράθυρο.
«Παππού, έχω νέα.»
Ο Αλέξανδρος γύρισε αμέσως.
«Για τον Γιώργο;»
«Ναι.»
«Πες μου.»
Ο Δημήτρης κάθισε δίπλα του.
«Φαίνεται πως επέζησε από τον πόλεμο.»
Ο Αλέξανδρος έκλεισε τα μάτια.
«Το ήξερα…»
«Και υπάρχουν ενδείξεις ότι έκανε οικογένεια.»
Ο ηλικιωμένος άνοιξε τα μάτια.
«Παιδιά;»
«Ναι.»
Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του.
«Ο Γιώργος έγινε πατέρας…»
Ο Δημήτρης έγνεψε.
«Έτσι φαίνεται.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε τα χέρια του.
«Κι εγώ δεν ήμουν εκεί.»
«Παππού…»
«Δεν ήμουν εκεί όταν παντρεύτηκε. Δεν ήμουν εκεί όταν γεννήθηκαν τα παιδιά του. Δεν ήμουν εκεί όταν γέρασε.»
Η φωνή του έσπασε.
«Ίσως να μην έμαθε ποτέ ότι τον αγαπούσα.»
Ο Δημήτρης τον αγκάλιασε.
«Μπορούμε να βρούμε την οικογένειά του.»
Ο ηλικιωμένος σήκωσε το κεφάλι.
«Θέλω να πάω στην Ελλάδα.»
Ο Δημήτρης έμεινε ακίνητος.
«Παππού, το ταξίδι είναι μεγάλο.»
«Το ξέρω.»
«Πρέπει να μιλήσουμε με τον γιατρό σου.»
«Μίλησε μαζί του.»
Ο Δημήτρης δίστασε.
«Γιατί είναι τόσο σημαντικό να πας ο ίδιος;»
Ο Αλέξανδρος έπιασε τη μικρή σημαία.
«Επειδή έφυγα από εκείνο το βουνό χωρίς να γυρίσω πίσω.»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Δεν θέλω να φύγω από αυτόν τον κόσμο χωρίς να προσπαθήσω να επιστρέψω.»
Τις επόμενες ημέρες, η οικογένεια συζήτησε το ταξίδι.
Η κόρη του Αλέξανδρου, η Μαρία, ανησυχούσε.
«Πατέρα, δεν είσαι καλά τελευταία.»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε.
«Παιδί μου, έχω ζήσει ενενήντα πέντε χρόνια. Δεν ζητάω να ανέβω στο βουνό. Ζητάω να δω το μέρος όπου γεννήθηκα.»
Η Μαρία άρχισε να κλαίει.
«Φοβάμαι για σένα.»
Ο ηλικιωμένος της έπιασε το χέρι.
«Κι εγώ φοβόμουν τότε. Και ο φόβος μου κόστισε μια ζωή γεμάτη ενοχές.»
Η Μαρία τον αγκάλιασε.
«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε.»
Ο γιατρός του Αλέξανδρου εξήγησε ότι το ταξίδι απαιτούσε προσεκτική αξιολόγηση και οργάνωση.
Μετά από εξετάσεις και συζήτηση για τους κινδύνους, η οικογένεια αποφάσισε να προχωρήσει με την απαραίτητη υποστήριξη.
Εν τω μεταξύ, η ιστορικός στην Ελλάδα συνέχιζε την έρευνα.
Και τελικά εντόπισε ένα όνομα.
Ελένη Παπαδοπούλου.
Μια γυναίκα εβδομήντα δύο ετών.
Κόρη ενός άνδρα που λεγόταν Γιώργος Παπαδόπουλος.
Ο Δημήτρης επικοινώνησε μαζί της.
«Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Δημήτρης Παπαδόπουλος. Σας τηλεφωνώ από την Αμερική.»
«Μάλιστα;»
«Πιστεύω ότι ο πατέρας σας ήταν αδελφός του παππού μου.»
Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε σιωπή.
«Πώς είπατε;»
Ο Δημήτρης εξήγησε όσα γνώριζε.
Όταν ανέφερε το όνομα Αλέξανδρος, η γυναίκα άρχισε να κλαίει.
«Ο Αλέξανδρος…»
«Τον γνωρίζετε;»
«Ο πατέρας μου μιλούσε γι' αυτόν μέχρι την τελευταία του μέρα.»
Ο Δημήτρης ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό.
«Τι έλεγε;»
Η γυναίκα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Έλεγε ότι ο μικρός του αδελφός τον είχε αφήσει στο βουνό. Αλλά ποτέ δεν τον κατηγόρησε. Αντίθετα, όλη του τη ζωή προσπαθούσε να τον βρει για να του πει κάτι.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment