ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΠΕΘΕΡΑ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΜΟΥ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΓΙΑΤΙ ΜΠΗΚΕ ΚΡΥΦΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ — ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ Η ΕΜΙΛΙ, ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ

«Ήθελα να δω πού είχε ζήσει ο Ρόμπερτ».

Η Λίντα επανέλαβε τη φράση τόσο χαμηλόφωνα, που σχεδόν δεν την άκουσα.

Στεκόμασταν ακόμη στην κουζίνα μου.

Πίσω μας, το σπίτι άρχιζε να ξυπνά.

Ακούγονταν φωνές, βήματα και ο θόρυβος από τις βαλίτσες που μετακινούνταν.

Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τη Λίντα.

«Γιατί δεν μου το ζήτησες;» τη ρώτησα.

«Δεν θα με άφηνες».

«Πώς το ξέρεις;»

Δεν απάντησε.

«Δεν με ρώτησες ποτέ, Λίντα».

Εκείνη άρχισε να παίζει νευρικά με το δαχτυλίδι της.

«Ήθελα να δω τα πράγματά του. Να καταλάβω πώς ζούσε. Να δω αν…»

Σταμάτησε.

«Αν τι;»

«Αν με είχε ξεχάσει».

Η φωνή της έσπασε.

Για μια στιγμή ένιωσα οίκτο.

Αλλά ύστερα κοίταξα το συρτάρι με τις πεταμένες φωτογραφίες.

«Αν ήθελες να μάθεις αν σε θυμόταν, γιατί εξαφάνισες τις φωτογραφίες του;»

Η Λίντα έσκυψε το κεφάλι.

«Δεν άντεχα να τις κοιτάζω».

«Δεν άντεχες;»

«Ήταν παντού. Χαμογελούσε σε κάθε φωτογραφία. Είχε γυναίκα, παιδί, σπίτι, οικογένεια. Είχε μια ολόκληρη ζωή χωρίς εμένα».

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Εγώ πέρασα χρόνια πιστεύοντας ότι με είχε ξεχάσει. Και ξαφνικά βρέθηκα μέσα στο σπίτι όπου είχε ζήσει ευτυχισμένος».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Λίντα, ο Ρόμπερτ δεν ήταν υποχρεωμένος να σταματήσει να ζει επειδή χάσατε επαφή».

Εκείνη δεν απάντησε.

«Και η θλίψη σου δεν σου δίνει δικαίωμα να σβήνεις τις αναμνήσεις μου».

Ο Ντέιβιντ στάθηκε ανάμεσά μας.

«Θα φροντίσω να φύγουν όλοι», είπε.

Πήγε στο σαλόνι και άρχισε να ξυπνά τους συγγενείς του.

Στην αρχή επικράτησε σύγχυση.

Μια γυναίκα διαμαρτυρήθηκε ότι είχε ακόμη μία μέρα άδεια.

Ένας νεαρός ρώτησε γιατί έπρεπε να μαζέψουν τα στρώματα.

Ένας ηλικιωμένος άντρας, όμως, με πλησίασε.

«Κυρία μου, συγγνώμη. Μας είχαν πει ότι μας φιλοξενούσατε με χαρά».

«Δεν γνώριζα καν ότι θα έρθετε», του απάντησα.

Το πρόσωπό του κοκκίνισε.

«Τότε έγινε κάτι απαράδεκτο. Θα βοηθήσω να βρεθούν δωμάτια για όλους».

Ήταν ο πρώτος άνθρωπος εκείνο το πρωί που μου ζήτησε ειλικρινά συγγνώμη.

Μέσα σε μία ώρα, οι επισκέπτες άρχισαν να αποχωρούν.

Άλλοι ντροπιασμένοι.

Άλλοι ενοχλημένοι.

Κάποιοι χωρίς να με κοιτάξουν.

Δεν με ενδιέφερε.

Ήθελα απλώς να ξαναπάρω το σπίτι μου πίσω.

Τότε ακούστηκε η εξώπορτα.

Η Έμιλι μπήκε σχεδόν τρέχοντας.

«Μαμά! Τι έκανες;»

«Καλημέρα και σε σένα».

«Ο Ντέιβιντ μου είπε ότι τους διώχνεις όλους!»

«Ακριβώς».

«Με έκανες ρεζίλι!»

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

«Έμιλι, κοίτα γύρω σου».

«Το βλέπω!»

«Όχι. Δεν το βλέπεις».

Την οδήγησα στο σαλόνι.

Έδειξα τα στρώματα.

Τις σακούλες.

Τις βρώμικες πετσέτες.

Ύστερα άνοιξα το συρτάρι.

«Κοίτα τις φωτογραφίες του πατέρα σου».

Η Έμιλι έμεινε ακίνητη.

«Γιατί είναι εδώ;»

«Αυτό θα ήθελα να μου πεις εσύ».

«Η Λίντα είπε ότι οι φωτογραφίες έκαναν τους επισκέπτες να αισθάνονται άβολα».

Δεν πίστευα αυτό που άκουγα.

«Και εσύ συμφώνησες;»

Η Έμιλι άρχισε να δαγκώνει τα χείλη της.

«Δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα».

«Ο πατέρας σου έζησε εδώ είκοσι οκτώ χρόνια».

Η φωνή μου έτρεμε.

«Εδώ γιόρτασε τα γενέθλιά σου. Εδώ σε περίμενε όταν γύρισες από το πρώτο σου ραντεβού. Εδώ κάθισε μαζί σου όταν έκλαιγες επειδή δεν πέρασες στις εξετάσεις».

Η Έμιλι χαμήλωσε το βλέμμα.

«Το ξέρω, μαμά».

«Τότε πώς επέτρεψες να εξαφανίσουν τις φωτογραφίες του από το ίδιο του το σπίτι;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Δεν σκέφτηκα…»

«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν σκέφτηκες».

Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Ντέιβιντ.

«Έμιλι, πρέπει να μιλήσουμε».

Η κόρη μου γύρισε προς εκείνον.

«Τώρα;»

«Ναι. Για το σπίτι».

Έδειξε τη μητέρα του.

«Η μαμά μού είπε ότι είχες ήδη πάρει άδεια από την Κάρολ».

Η Έμιλι τον κοίταξε έκπληκτη.

«Τι; Εμένα μου είπε ότι εσύ είχες μιλήσει με τη μαμά!»

Σιωπή.

Και οι δύο γύρισαν προς τη Λίντα.

Εκείνη έμεινε ακίνητη.

«Λίντα;» είπα.

Δεν μίλησε.

«Ποιος είπε την αλήθεια;»

Τελικά, αναστέναξε.

«Κανείς δεν είχε πάρει άδεια».

Η Έμιλι άνοιξε το στόμα της.

«Δηλαδή μας είπες ψέματα;»

«Ήξερα ότι η Κάρολ θα αρνιόταν».

Ο Ντέιβιντ έκανε ένα βήμα πίσω.

«Μαμά, με έβαλες να πιστεύω ότι όλα ήταν κανονισμένα».

«Ήθελα μόνο να περάσουμε λίγο χρόνο όλοι μαζί!»

«Στο σπίτι μου», τη διέκοψα. «Χωρίς εμένα».

Η Λίντα άρχισε να κλαίει.

Αλλά αυτή τη φορά δεν έτρεξα να την παρηγορήσω.

Γιατί είχα αρχίσει να καταλαβαίνω κάτι.

Η Λίντα είχε περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια θυμωμένη με έναν άνθρωπο που πίστευε ότι την είχε εγκαταλείψει.

Και τώρα, χωρίς να το καταλαβαίνει, είχε μετατρέψει τον πόνο της σε δικαιολογία για να πληγώσει άλλους.

Όταν έφυγε ο τελευταίος επισκέπτης, έκλεισα την πόρτα.

Για πρώτη φορά εκείνο το πρωί, επικράτησε σιωπή.

Η Έμιλι και ο Ντέιβιντ άρχισαν να καθαρίζουν.

Εγώ κάθισα στην πολυθρόνα του Ρόμπερτ.

Κρατούσα τη φωτογραφία του με τη μικρή Λίντα.

Και σκεφτόμουν μια ερώτηση που δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου.

Αν ο Ρόμπερτ είχε αγαπήσει τόσο πολύ αυτό το κορίτσι, γιατί δεν την είχε αναζητήσει;

Ή μήπως την είχε αναζητήσει;

Εκείνο το βράδυ, πήρα τηλέφωνο την Τζουν.

Της εξήγησα όλα όσα είχαν συμβεί.

Η αδελφή μου με άκουσε χωρίς να με διακόψει.

Ύστερα είπε:

«Κάρολ… πρέπει να σου πω κάτι».

«Τι;»

«Υπάρχουν κι άλλα πράγματα μέσα στο παλιό κουτί του Ρόμπερτ».

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.

«Τι πράγματα;»

Η Τζουν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Γράμματα, Κάρολ. Δεκάδες γράμματα που είχε γράψει στη Λίντα. Και μερικά επέστρεψαν χωρίς να ανοιχτούν ποτέ».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️