ΜΕΡΟΣ 4/7 – Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΓΟΥΟΡΕΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Η ΜΠΡΙΕΛ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΘΑΜΜΕΝΟ
Η Έλεανορ έμεινε για λίγο σιωπηλή, κοιτάζοντας τα έγγραφα μπροστά της.
Εγώ δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το όνομα του Πρέστον.
«Θέλω να μάθω τι ακριβώς συνέβη», είπα τελικά. «Ο γιος μου πέθανε και τώρα ανακαλύπτω ότι υπήρχαν άνθρωποι που προσπαθούσαν να πάρουν την περιουσία του πίσω από την πλάτη του».
Η Έλεανορ ένωσε τα χέρια της πάνω στο γραφείο.
«Καταλαβαίνω την ανάγκη σας να μάθετε την αλήθεια. Αλλά πρέπει να προχωρήσουμε προσεκτικά. Τα έγγραφα που έχουμε δεν αποδεικνύουν από μόνα τους ότι κάποιος ευθύνεται για τον θάνατο του Γουόρεν. Αποδεικνύουν όμως ότι υπήρχαν οικονομικές κινήσεις που χρειάζονται σοβαρή διερεύνηση».
«Και η Μπριέλ;»
«Το όνομά της εμφανίζεται σε ορισμένες από τις συναλλαγές. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε ήδη όλες τις απαντήσεις».
Ο Ντάνιελ, που καθόταν δίπλα μου, έσκυψε μπροστά.
«Ο κύριος Γουόρεν είχε αφήσει και μια ψηφιακή συσκευή εγγραφής στην καλύβα».
Η Έλεανορ σήκωσε αμέσως το βλέμμα.
«Την έχετε μαζί σας;»
«Ναι», απάντησα. «Αλλά δεν την έχουμε ακούσει ολόκληρη».
Η δικηγόρος κοίταξε το ρολόι της.
«Θα ήταν καλύτερο να την ακούσουμε μαζί, ώστε να καταγράψουμε με ακρίβεια όσα αναφέρει».
Έβγαλα τη συσκευή από την τσάντα μου.
Ήταν μικρή, μαύρη και αρκετά παλιά. Ο Γουόρεν την είχε χρησιμοποιήσει πολλές φορές όταν ήθελε να κρατήσει σημειώσεις χωρίς να γράφει.
Η Έλεανορ την εξέτασε προσεκτικά.
«Έχει μπαταρία;»
«Όταν τη βρήκαμε, δεν λειτουργούσε», εξήγησε ο Ντάνιελ. «Τη φορτίσαμε προσωρινά».
Η δικηγόρος συνέδεσε τη συσκευή με τον υπολογιστή της και βεβαιώθηκε ότι το αρχείο μπορούσε να αναπαραχθεί.
Ύστερα γύρισε προς εμένα.
«Είστε έτοιμη;»
Έγνεψα καταφατικά.
Πάτησε το κουμπί αναπαραγωγής.
Για μια στιγμή ακούστηκε μόνο ένας ελαφρύς θόρυβος.
Και τότε…
Η φωνή του Γουόρεν γέμισε το δωμάτιο.
«Μαμά, αν ακούς αυτή την ηχογράφηση, σε παρακαλώ, άκουσε προσεκτικά μέχρι το τέλος».
Έφερα το χέρι στο στόμα μου.
Δεν είχα ακούσει τη φωνή του από εκείνο το πρωινό που έφυγε για το τελευταίο του επαγγελματικό ταξίδι.
«Δεν ξέρω πότε θα φτάσει αυτή η ηχογράφηση σε εσένα. Ελπίζω να μη χρειαστεί ποτέ να την ακούσεις. Αλλά αν την ακούς, σημαίνει ότι κάτι πήγε πολύ στραβά».
Έκλεισα τα μάτια.
Ήταν σαν να βρισκόταν ξανά απέναντί μου.
«Πριν από μερικούς μήνες ανακάλυψα ορισμένες μεταφορές χρημάτων από εταιρικούς λογαριασμούς. Στην αρχή πίστεψα ότι επρόκειτο για λογιστικό λάθος. Δεν ήθελα να κατηγορήσω κανέναν χωρίς αποδείξεις».
Η φωνή του έκανε μια μικρή παύση.
«Όμως οι συναλλαγές συνεχίστηκαν. Και όταν ζήτησα να ελεγχθούν τα σχετικά αρχεία, βρήκα έγγραφα με υπογραφές που δεν αναγνώριζα».
Η Έλεανορ σταμάτησε για λίγο την αναπαραγωγή και σημείωσε κάτι στο τετράδιό της.
Ύστερα συνέχισε.
«Η Μπριέλ είχε πρόσβαση σε ορισμένα εταιρικά στοιχεία. Δεν γνωρίζω ακόμη αν ενήργησε μόνη της ή αν κάποιος τη βοήθησε. Το όνομα του Πρέστον εμφανίζεται σε αρκετές επικοινωνίες και σε ορισμένες συναλλαγές που εξετάζουμε».
Ο Ντάνιελ κοίταξε προς το μέρος μου.
Εγώ ένιωθα σαν να μου είχαν αφαιρέσει τη δυνατότητα να αναπνεύσω.
«Δεν ήθελα να πιστέψω ότι η γυναίκα μου θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο», συνέχισε ο Γουόρεν. «Προσπάθησα να της μιλήσω. Μου είπε ότι όλα ήταν νόμιμα και ότι απλώς παρεξήγησα τις διαδικασίες. Όμως οι εξηγήσεις της δεν συμφωνούσαν με τα στοιχεία».
Η φωνή του χαμήλωσε.
«Και μετά άρχισε να με ρωτάει για το οικογενειακό καταπίστευμα».
Η Έλεανορ σταμάτησε ξανά την ηχογράφηση.
«Αυτό είναι σημαντικό», είπε. «Συνεχίστε».
Πάτησε το κουμπί.
«Με ρώτησε αν θα μπορούσε να διαλυθεί το καταπίστευμα με τη συγκατάθεσή μου. Της εξήγησα ότι δεν υπήρχε λόγος να γίνει κάτι τέτοιο. Η μητέρα μου είναι η κύρια δικαιούχος και η περιουσία έχει δημιουργηθεί για να εξασφαλίζει τη ζωή της».
Η φωνή του Γουόρεν έγινε πιο σταθερή.
«Δεν της είπα ότι είχα ήδη ζητήσει από την Έλεανορ να ελέγξει τα πάντα. Δεν ήθελα να δημιουργήσω μεγαλύτερη ένταση πριν μάθω τι ακριβώς είχε συμβεί».
Έμεινα ακίνητη.
Ο γιος μου είχε προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα χωρίς να με αναστατώσει.
Κι εγώ, όλο αυτό το διάστημα, πίστευα ότι απλώς περνούσε μια δύσκολη επαγγελματική περίοδο.
«Μαμά», συνέχισε, «θέλω να θυμάσαι κάτι. Μην υπογράψεις κανένα έγγραφο που αφορά το καταπίστευμα χωρίς να το εξετάσει η Έλεανορ. Ακόμη κι αν σου πουν ότι είναι μια απλή τυπική διαδικασία. Ακόμη κι αν σε πιέσουν. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν ότι είσαι καλή μητέρα ή ότι εμπιστεύεσαι την οικογένεια».
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
«Αν κάποιος σου ζητήσει να υπογράψεις κάτι που θα του δώσει δικαιώματα πάνω στην περιουσία, σταμάτησε και τηλεφώνησε στην Έλεανορ».
Ακολούθησε μια μεγάλη παύση.
Ύστερα ο Γουόρεν είπε κάτι που με έκανε να λυγίσω.
«Και συγχώρεσέ με που δεν σε υπερασπίστηκα νωρίτερα. Ήξερα ότι η Μπριέλ δεν σου φερόταν όπως σου άξιζε. Κάθε φορά που προσπαθούσα να το συζητήσω, έλεγε ότι υπερέβαλλες ή ότι παρερμήνευες τα λόγια της. Έπρεπε να είχα καταλάβει νωρίτερα πόσο μόνη ένιωθες μέσα στο ίδιο μας το σπίτι».
Έκρυψα το πρόσωπό μου στα χέρια.
Ο Ντάνιελ ακούμπησε διακριτικά το χέρι του στον ώμο μου.
Η ηχογράφηση συνεχίστηκε.
«Δεν ξέρω αν η Μπριέλ θα έκανε ποτέ κάτι για να με βλάψει. Δεν θέλω να πιστεύω κάτι τέτοιο. Αλλά η επιθυμία μου να πιστεύω το καλύτερο για κάποιον δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοώ όσα βλέπω».
Η φωνή του έσβησε για μερικά δευτερόλεπτα.
Ύστερα ακούστηκε η τελευταία του φράση:
«Μαμά, αν κάτι μου συμβεί, μην επιτρέψεις σε κανέναν να σου πάρει όσα σου έχω εξασφαλίσει. Και, πάνω απ' όλα, μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει ότι δεν έχεις δικαίωμα να υπερασπιστείς τον εαυτό σου».
Η ηχογράφηση τελείωσε.
Κανείς δεν μίλησε.
Η Έλεανορ έκλεισε προσεκτικά το αρχείο.
«Θα χρειαστεί να διατηρήσουμε την ηχογράφηση και να εξετάσουμε τα έγγραφα που αναφέρει», είπε. «Δεν πρέπει να αλλοιωθεί ή να χαθεί κανένα από τα στοιχεία».
«Πιστεύετε ότι η Μπριέλ γνώριζε πως ο Γουόρεν είχε ανακαλύψει τις μεταφορές;» ρώτησα.
«Υπάρχουν ενδείξεις ότι είχε αντιληφθεί πως ο Γουόρεν άρχισε να ελέγχει τις συναλλαγές. Αλλά πρέπει να αποδείξουμε τι γνώριζε και πότε».
«Και ο Πρέστον;»
Η Έλεανορ έκλεισε τον φάκελο.
«Θα εξετάσουμε και τη δική του εμπλοκή. Δεν πρόκειται να βγάλουμε συμπεράσματα πριν ολοκληρωθεί η έρευνα».
Ένιωθα θυμό, θλίψη και σύγχυση μαζί.
Όμως υπήρχε και κάτι άλλο.
Μια παράξενη αίσθηση ότι ο Γουόρεν είχε αφήσει πίσω του ένα μονοπάτι που έπρεπε να ακολουθήσω.
Όταν επιστρέψαμε στην καλύβα, είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Ο Ντάνιελ με βοήθησε να μεταφέρω τους φακέλους στο εσωτερικό.
«Πρέπει να κλειδώσουμε καλά την πόρτα», είπε.
«Γιατί;»
«Δεν ξέρω αν κάποιος γνωρίζει ακριβώς τι βρήκατε. Αλλά μετά από όσα συνέβησαν, δεν θα ήθελα να αφήσουμε τίποτα στην τύχη».
Έβαλα τα έγγραφα πάνω στο τραπέζι.
Τότε θυμήθηκα ότι ο Γουόρεν είχε γράψει στο σημείωμα να ανοίξω έναν συγκεκριμένο φάκελο μόνο αφού ακούσω την ηχογράφηση.
Τον είχα δει από την πρώτη στιγμή, αλλά δεν τον είχα αγγίξει.
Ήταν ένας λεπτός, σφραγισμένος φάκελος με ένα μικρό χειρόγραφο μήνυμα:
«Άνοιγμα μόνο αφού ακούσετε την ηχογράφηση».
Τον έδωσα στον Ντάνιελ.
«Αυτός πρέπει να είναι ο επόμενος».
Εκείνος κοίταξε τη σφραγίδα.
«Ανοίξτε τον».
Έσκισα προσεκτικά το επάνω μέρος.
Μέσα υπήρχαν μερικές σελίδες και ένα μικρό σημείωμα.
Το πρώτο έγγραφο περιείχε μια λίστα με ημερομηνίες και ονόματα. Δεν καταλάβαινα όλες τις λεπτομέρειες, αλλά αναγνώρισα αμέσως δύο ονόματα.
Μπριέλ.
Πρέστον.
Στο κάτω μέρος υπήρχε μια χειρόγραφη φράση του Γουόρεν:
«Αν η μητέρα μου αναγκαστεί να φύγει από το σπίτι της, τότε πρέπει να παραδοθεί και ο τελευταίος φάκελος».
Κοίταξα τον Ντάνιελ.
«Ποιος τελευταίος φάκελος;»
Εκείνος δεν απάντησε αμέσως.
Πλησίασε τον παλιό ξύλινο βωμό και εξέτασε προσεκτικά το πίσω μέρος του.
«Ο κύριος Γουόρεν μού είχε πει κάποτε ότι υπήρχε ένα μικρό κρυφό διαμέρισμα σε αυτό το έπιπλο».
«Και γιατί δεν μου το είπες;»
«Δεν ήμουν βέβαιος ότι θυμόμουν σωστά».
Έσκυψε και έψαξε προσεκτικά στην πίσω πλευρά.
Λίγο αργότερα, βρήκε ένα μικρό ξύλινο τμήμα που μετακινούνταν.
Το άνοιξε.
Στο εσωτερικό υπήρχε ένας ακόμη φάκελος.
Ήταν μεγαλύτερος από τους προηγούμενους.
Και στην μπροστινή του πλευρά υπήρχε ένα όνομα.
ΜΠΡΙΕΛ ΧΟΛΟΓΟΥΕΪ.
Έμεινα να τον κοιτάζω.
Κάτω από το όνομά της, ο Γουόρεν είχε γράψει:
«Να παραδοθεί μόνο αν επιχειρήσει να απομακρύνει τη μητέρα μου από το σπίτι της».
Ο Ντάνιελ χλόμιασε.
«Τι συμβαίνει;» τον ρώτησα.
Έκανε ένα βήμα πίσω.
«Ο κύριος Γουόρεν μού είχε μιλήσει γι' αυτόν τον φάκελο».
«Τι σου είχε πει;»
Ο Ντάνιελ δίστασε.
«Μου είπε ότι περιείχε κάτι που η Μπριέλ θα ήθελε απεγνωσμένα να μείνει κρυφό».
Κοίταξα ξανά τον φάκελο.
«Τότε γιατί δεν τον ανοίγουμε;»
Ο Ντάνιελ κούνησε το κεφάλι.
«Επειδή ο κύριος Γουόρεν είχε ζητήσει να παραδοθεί στην Έλεανορ, αν συνέβαινε αυτό που γράφει».
Σκέφτηκα για λίγο και τελικά συμφώνησα.
Δεν ήθελα να κάνω άλλο ένα βήμα χωρίς τη βοήθεια της δικηγόρου.
Έβαλα τον φάκελο σε ξεχωριστή θήκη.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η Μπριέλ.
«Τερέζα, πού βρίσκεσαι;»
«Στην καλύβα».
«Πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία. Ο δικηγόρος μου έχει ετοιμάσει τα έγγραφα και δεν σκοπεύω να περιμένω άλλο».
«Σου είπα ότι θα τα εξετάσω πρώτα».
«Δεν έχεις λόγο να καθυστερείς. Ο Γουόρεν ήταν ο σύζυγός μου. Ξέρω πολύ καλά τι θα ήθελε».
«Τότε δεν θα σε πειράξει να περιμένεις μέχρι να μιλήσω με τη δικηγόρο μου».
Η Μπριέλ γέλασε ειρωνικά.
«Τη δικηγόρο σου; Από πότε έχεις δικηγόρο;»
«Από τότε που ανακάλυψα ότι υπάρχουν πράγματα που πρέπει να ελεγχθούν».
Η σιωπή της με έκανε να καταλάβω ότι είχα πει περισσότερα απ' όσα έπρεπε.
«Τι ανακάλυψες;» ρώτησε.
«Δεν πρόκειται να συζητήσω μαζί σου τηλεφωνικά».
«Τερέζα, άκουσέ με προσεκτικά. Δεν έχεις ιδέα σε τι μπλέκεις».
«Ίσως. Αλλά έχω μάθει να μην υπογράφω ό,τι μου βάζουν μπροστά».
Η φωνή της έγινε ψυχρή.
«Θα το μετανιώσεις».
Και έκλεισε.
Ο Ντάνιελ με κοίταξε ανήσυχος.
«Δεν νομίζω ότι θα σταματήσει εδώ».
«Ούτε εγώ».
Λίγα λεπτά αργότερα, εκείνος έλαβε ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.
Το διάβασε και το πρόσωπό του άλλαξε.
«Τι γράφει;» ρώτησα.
Μου έδειξε την οθόνη.
Το μήνυμα ήταν σύντομο:
«Πες στην Τερέζα να επιστρέψει το κουτί».
Πριν προλάβω να απαντήσω, έφτασε και δεύτερο μήνυμα.
«Καλύτερα να γυρίσει πίσω πριν πληγωθεί κάποιος».
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
Ο Ντάνιελ έβαλε αμέσως το τηλέφωνο στην τσέπη του.
«Θα ενημερώσουμε την Έλεανορ. Δεν θα απαντήσουμε σε κανέναν».
Κοίταξα τον φάκελο με το όνομα της Μπριέλ.
Ξαφνικά, όλα έμοιαζαν να συνδέονται.
Η βιασύνη της να υπογράψω.
Οι ερωτήσεις της για τον ξύλινο βωμό.
Η επιμονή της να μάθει τι είχα βρει.
Και τώρα αυτά τα ανώνυμα μηνύματα.
Ο Γουόρεν είχε προβλέψει ότι κάποια στιγμή η Μπριέλ θα προσπαθούσε να με διώξει από το σπίτι μου.
Είχε αφήσει έναν φάκελο ειδικά γι' αυτή την περίπτωση.
Και τώρα είχα στα χέρια μου κάτι που ίσως εξηγούσε γιατί φοβόταν τόσο πολύ.
Δεν τον άνοιξα.
Αλλά εκείνο το βράδυ, καθώς καθόμουν μόνη στην καλύβα, κατάλαβα ότι η ιστορία μόλις είχε αρχίσει να αποκαλύπτει το πιο σκοτεινό της μυστικό.
Τέλος Μέρους 4/7
0 comments:
Post a Comment