ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ο Κρίστοφερ πλησίασε αργά.

«Τζόναθαν, δεν θυμάμαι να σε έχω προσκαλέσει».

Ο δικηγόρος έκλεισε την τσάντα του.

«Δεν χρειάζομαι πρόσκληση για να επισκεφθώ τον πελάτη μου».

«Ο πελάτης σου δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις».

«Αυτό θα το κρίνουν οι γιατροί».

Ο Κρίστοφερ γέλασε ειρωνικά.

«Οι γιατροί έχουν ήδη αποφανθεί».

«Τότε δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα με μια δεύτερη γνώμη».

Για πρώτη φορά, το πρόσωπό του έχασε την αυτοπεποίθησή του.

«Πρόσεχε, Τζόναθαν. Δεν ξέρεις σε τι μπλέκεσαι».

Ο δικηγόρος τον κοίταξε στα μάτια.

«Αντίθετα. Νομίζω πως αρχίζω να καταλαβαίνω πολύ καλά».

Ο Κρίστοφερ έφυγε χτυπώντας την πόρτα.

Λίγο αργότερα, ο Τζόναθαν μου είπε ότι είχε ήδη επικοινωνήσει με έναν ανεξάρτητο γιατρό και τις αρμόδιες αρχές. Θα ζητούσαν να εξεταστεί ο Ρέιμοντ χωρίς την παρουσία του Δρ. Γουάλας.

Πριν φύγει, μου έδωσε μια κάρτα.

«Αν συμβεί οτιδήποτε, τηλεφώνησέ μου αμέσως. Μην προσπαθήσεις να αντιμετωπίσεις μόνη σου αυτούς τους ανθρώπους».

Εκείνο το βράδυ, όμως, συνέβη κάτι που δεν περίμενα.

Ο Θεόδωρος ξύπνησε κλαίγοντας. Τον πήρα στην αγκαλιά μου και βγήκα στον διάδρομο για να μην ενοχλήσω τον Ρέιμοντ.

Καθώς περνούσα έξω από το γραφείο, άκουσα φωνές.

Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.

Ο Κρίστοφερ μιλούσε στο τηλέφωνο.

«Δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Αν ο θείος μου μιλήσει, όλα τελειώνουν».

Σιωπή.

Ύστερα συνέχισε:

«Ο Γουάλας ξέρει τι πρέπει να κάνει. Θέλω να τελειώσει πριν φτάσει ο δικηγόρος».

Έκανα ένα βήμα πίσω.

Το πάτωμα έτριξε.

Η φωνή του σταμάτησε.

«Ποιος είναι εκεί;»

Άρχισα να περπατώ γρήγορα προς το δωμάτιό μου.

Μπήκα, κλείδωσα την πόρτα και κράτησα τον Θεόδωρο σφιχτά στην αγκαλιά μου.

Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος χτύπησε.

«Νόρα; Άνοιξε».

Ήταν ο Κρίστοφερ.

«Θέλω να σου μιλήσω».

Δεν απάντησα.

«Ξέρω ότι άκουσες κάτι».

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

«Άνοιξε την πόρτα. Δεν πρόκειται να σου κάνω κακό».

Δεν τον πίστεψα.

Το επόμενο πρωί, ο Τζόναθαν επέστρεψε μαζί με έναν ανεξάρτητο γιατρό, τη δρα Έμιλι Κάρτερ.

Εξέτασε προσεκτικά τον Ρέιμοντ, μελέτησε τα φάρμακα που είχαν χορηγηθεί και ζήτησε να διατηρηθούν όλα τα ιατρικά αρχεία.

«Δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα χωρίς εργαστηριακές εξετάσεις και πλήρη έλεγχο», είπε. «Αλλά υπάρχουν αρκετά σημεία που απαιτούν άμεση διερεύνηση».

Ο Ρέιμοντ την κοίταξε.

«Μπορείτε… να με ακούσετε;» τον ρώτησε.

Εκείνος ανοιγόκλεισε τα μάτια του.

Η γιατρός πλησίασε.

«Θα προσπαθήσουμε να σας βοηθήσουμε. Δεν είστε μόνος».

Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, ένιωσα πως υπήρχε ελπίδα.

Όμως ο Τζόναθαν είχε ακόμη μια έκπληξη.

Έβγαλε από τον φάκελό του ένα έγγραφο.

«Αυτό είναι το τελευταίο αντίγραφο της διαθήκης του Ρέιμοντ. Υπογράφηκε πριν από την κατάρρευσή του και κατατέθηκε νόμιμα».

Ο Κρίστοφερ, που είχε εμφανιστεί ξανά στην πόρτα, άκουσε τα λόγια του.

«Αυτό το έγγραφο είναι άκυρο!» φώναξε.

Ο Τζόναθαν γύρισε προς το μέρος του.

«Θα το αποφασίσει το δικαστήριο, αν χρειαστεί».

«Δεν μπορεί να μου πάρει την περιουσία!»

«Η περιουσία δεν σου ανήκει, Κρίστοφερ».

Ο άντρας έμεινε ακίνητος.

Και τότε ο Ρέιμοντ κατάφερε να ψιθυρίσει δύο λέξεις:

«Την αλήθεια…»

Όλοι γύρισαν προς το μέρος του.

«Πρέπει… να μάθουν…»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…