ΜΕΡΟΣ 6 — Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΡΕΪΜΟΝΤ

Τις επόμενες ημέρες, η έπαυλη Bellevue Crest μετατράπηκε σε τόπο έρευνας.

Οι αρμόδιες αρχές ζήτησαν τα ιατρικά αρχεία του Ρέιμοντ, εξέτασαν τις συνταγές και πήραν καταθέσεις από το προσωπικό.

Ο Δρ. Γουάλας κλήθηκε να εξηγήσει γιατί χρησιμοποιούσε φάρμακα που δεν εμφανίζονταν με σαφήνεια στο επίσημο θεραπευτικό σχέδιο.

Ο Κρίστοφερ ισχυριζόταν πως όλα ήταν μέρος της ιατρικής φροντίδας.

Όμως τα έγγραφα έλεγαν διαφορετική ιστορία.

Η δρα Κάρτερ διαπίστωσε ότι ορισμένα από τα φάρμακα είχαν χορηγηθεί με τρόπο που απαιτούσε περαιτέρω διερεύνηση. Ζήτησε να σταματήσει κάθε μη εγκεκριμένη παρέμβαση και να αναλάβει ανεξάρτητη ιατρική ομάδα.

Ο Ρέιμοντ άρχισε σιγά σιγά να ανταποκρίνεται περισσότερο.

Μπορούσε να κινήσει ελαφρά τα δάχτυλά του και να σχηματίζει μερικές λέξεις.

Μια μέρα με φώναξε κοντά του.

«Νόρα… το σπίτι… της μητέρας μου».

Θυμήθηκα την κυρία Χάρις και το κλειδί που μου είχε δώσει.

«Πρέπει να πάω εκεί;»

Ανοιγόκλεισε τα μάτια του.

Ο Τζόναθαν συμφώνησε να με συνοδεύσει.

Το παλιό σπίτι της Ελίζαμπεθ βρισκόταν έξω από την πόλη. Ήταν μικρότερο από την έπαυλη, αλλά γεμάτο αναμνήσεις. Στους τοίχους υπήρχαν οικογενειακές φωτογραφίες και στα ράφια παλιά βιβλία.

Στο υπνοδωμάτιο εντοπίσαμε ένα ξύλινο κουτί με το ίδιο σύμβολο που υπήρχε στο χρηματοκιβώτιο.

Το κλειδί ταίριαζε.

Μέσα υπήρχαν επιστολές, ένα ημερολόγιο και μια μικρή κασέτα.

Ο Τζόναθαν διάβασε τις πρώτες σελίδες του ημερολογίου.

Η Ελίζαμπεθ είχε ανακαλύψει ότι χρήματα της επιχείρησης μεταφέρονταν σε λογαριασμούς που δεν γνώριζε κανείς. Είχε προσπαθήσει να ενημερώσει τον σύζυγό της, αλλά κάποιος την είχε προειδοποιήσει να σωπάσει.

Στις τελευταίες σελίδες υπήρχε μια φράση που με έκανε να ανατριχιάσω:

«Αν μου συμβεί κάτι, να θυμάστε ότι δεν ήταν ατύχημα».

Ο Τζόναθαν έκλεισε το ημερολόγιο.

«Αυτό αλλάζει τα πάντα».

Στην κασέτα υπήρχε μια ηχογράφηση της Ελίζαμπεθ.

Η φωνή της ακουγόταν κουρασμένη, αλλά καθαρή.

«Ρέιμοντ, αν ακούς αυτό το μήνυμα, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να σου πω όσα ήθελα. Κάποιος μέσα στην οικογένεια έχει προδώσει την εμπιστοσύνη μας. Μην κατηγορήσεις κανέναν χωρίς αποδείξεις. Αλλά μην πιστέψεις ποτέ πως όλα όσα συνέβησαν ήταν τυχαία».

Στο τέλος ανέφερε ένα όνομα.

Δεν ήταν του Κρίστοφερ.

Ήταν του πατέρα του.

Ο Τζόναθαν έμεινε ακίνητος.

«Ο πατέρας του Κρίστοφερ;» ψιθύρισα.

«Ναι. Φαίνεται πως η υπόθεση ξεκινά πολύ παλαιότερα».

Συνεχίσαμε να ψάχνουμε και βρήκαμε μια παλιά επιστολή που έδειχνε πως ο πατέρας του Κρίστοφερ είχε αναλάβει τη διαχείριση ορισμένων περιουσιακών στοιχείων μετά τον θάνατο της Ελίζαμπεθ.

Αυτό δεν αποδείκνυε από μόνο του ότι είχε προκαλέσει το δυστύχημα. Όμως έδινε στις αρχές έναν νέο δρόμο έρευνας.

Όταν επιστρέψαμε στην έπαυλη, ο Ρέιμοντ περίμενε.

Του έδωσα την κασέτα.

Άκουσε τη φωνή της μητέρας του και άρχισε να κλαίει.

Δεν είχε κλάψει ούτε μία φορά από τότε που τον γνώρισα.

«Συγγνώμη… μητέρα», ψιθύρισε.

Του έπιασα το χέρι.

«Δεν φταίτε εσείς».

Με κοίταξε και προσπάθησε να χαμογελάσει.

Ύστερα είπε κάτι που δεν περίμενα.

«Ο Κρίστοφερ… δεν είναι μόνος».

«Τι εννοείτε;»

Τα μάτια του στράφηκαν προς την πόρτα.

«Υπάρχει… κάποιος άλλος».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…