ΜΕΡΟΣ 5 — ΣΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΒΡΗΚΑ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ — ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΥΛΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΑ

Η φωτογραφία έτρεμε στα χέρια μου.

Η μητέρα μου ήταν πολύ νεότερη.

Φορούσε μια απλή μπλε μπλούζα.

Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα πίσω.

Και δίπλα της στεκόταν ο Λούκα Φαλκόνε.

Ο άνθρωπος που λίγες ώρες νωρίτερα είχε ψιθυρίσει ότι η μητέρα μου θα ήταν ακόμη ζωντανή αν είχε κρατήσει το στόμα της κλειστό.

«Πώς τον γνώριζε;» ρώτησα.

Η κυρία Ρόζα κοίταξε τη φωτογραφία.

Το πρόσωπό της χλώμιασε.

«Δεν ήξερα ότι είχε κρατήσει αυτή τη φωτογραφία».

Την κοίταξα.

«Τον γνωρίζεις;»

Η κυρία Ρόζα κάθισε αργά.

«Ναι».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Πες μου».

Η ηλικιωμένη γυναίκα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Πριν από δεκαοκτώ χρόνια, ο Λούκα Φαλκόνε εργαζόταν ως νεαρός εκπρόσωπος μιας εταιρείας που συνεργαζόταν με το εργοστάσιο Μπλάκγουελ».

Έμεινα ακίνητη.

«Η μητέρα σου ήταν υπεύθυνη για τον ποιοτικό έλεγχο ορισμένων υλικών».

«Και;»

«Μια ημέρα ανακάλυψε ότι κάποια φορτία δεν αντιστοιχούσαν στα επίσημα έγγραφα».

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

«Τι φορτία;»

Η κυρία Ρόζα κούνησε το κεφάλι.

«Δεν μου είπε ποτέ όλες τις λεπτομέρειες. Μόνο ότι κάποιος χρησιμοποιούσε το εργοστάσιο για να μεταφέρει υλικά και να κρύβει πληρωμές».

Κοίταξα τη φωτογραφία.

«Και ο Λούκα;»

Η κυρία Ρόζα χαμήλωσε τη φωνή.

«Η μητέρα σου πίστευε αρχικά ότι θα τη βοηθούσε».

«Τι συνέβη;»

«Την πρόδωσε».

Η λέξη με έκανε να παγώσω.

«Πώς;»

«Της υποσχέθηκε ότι θα ενημέρωνε τις αρχές. Αντί γι' αυτό, κάποιος από τη διοίκηση έμαθε ότι η Έλενα είχε αρχίσει να κρατά αντίγραφα εγγράφων».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Την απείλησαν;»

Η κυρία Ρόζα έγνεψε.

«Ναι».

«Και γιατί δεν έφυγε;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Επειδή είχε εσένα».

Έμεινα σιωπηλή.

Η μητέρα μου είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή της προσπαθώντας να με μεγαλώσει μόνη της.

Δεν είχα γνωρίσει ποτέ τον πατέρα μου.

Όταν τη ρωτούσα, μου έλεγε μόνο ότι είχε φύγει πριν γεννηθώ.

Και τώρα ανακάλυπτα ότι είχε αντιμετωπίσει απειλές από ανθρώπους που συνδέονταν με την οικογένεια Φαλκόνε.

Άνοιξα τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.

«Αγαπημένη μου Σοφία…»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να σου εξηγήσω όλα όσα ήθελα όσο ήμουν ζωντανή».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Δεν ήθελα ποτέ να μεγαλώσεις μέσα στον φόβο. Γι' αυτό σου έκρυψα πολλά πράγματα».

Τα χέρια μου έτρεμαν.

«Πριν από χρόνια ανακάλυψα ότι κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το εργοστάσιο όπου εργαζόμουν για να καλύπτουν παράνομες οικονομικές δραστηριότητες. Προσπάθησα να τους σταματήσω, αλλά δεν είχα τη δύναμη».

Ένιωσα ένα δάκρυ να κυλά.

«Ο Λούκα Φαλκόνε ήταν ένας από τους ανθρώπους που γνώριζαν την αλήθεια».

Σταμάτησα.

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Συνέχισα.

«Όταν κατάλαβα ότι το όνομά σου είχε χρησιμοποιηθεί χωρίς τη συγκατάθεσή σου, αποφάσισα ότι δεν μπορούσα να σωπάσω άλλο».

Κοίταξα την κυρία Ρόζα.

«Η μαμά ήξερε».

Η ηλικιωμένη γυναίκα έγνεψε.

«Ναι, παιδί μου».

Συνέχισα να διαβάζω.

«Πήγα στον Γκάμπριελ Φαλκόνε επειδή πίστευα ότι δεν γνώριζε πως ο αδελφός του χρησιμοποιούσε εταιρείες που συνδέονταν με το όνομά του».

Ένιωσα την αναπνοή μου να σταματά.

«Δεν ξέρω αν μπορείς να τον εμπιστευτείς. Ξέρω όμως ότι ο Λούκα θα προσπαθήσει να σε πείσει πως ο Γκάμπριελ είναι υπεύθυνος για όλα».

Η επόμενη πρόταση με έκανε να παγώσω.

«Αν κάποια μέρα βρεθείς να εργάζεσαι για την οικογένεια Φαλκόνε, μην πιστέψεις ότι αυτό συνέβη τυχαία».

Άφησα το γράμμα στο τραπέζι.

«Τι;»

Η κυρία Ρόζα με κοίταξε ανήσυχη.

«Τι γράφει;»

Της έδειξα τη φράση.

Το πρόσωπό της χλώμιασε.

«Σοφία…»

«Η δουλειά μου», ψιθύρισα. «Κάποιος κανόνισε να προσληφθώ εκεί».

Η Άγκνες, που στεκόταν κοντά στην πόρτα, έμεινε ακίνητη.

Γύρισα προς το μέρος της.

«Ποιος με προσέλαβε;»

Η Άγκνες δίστασε.

«Η εταιρεία προσωπικού».

«Ποιος έδωσε την εντολή;»

Δεν απάντησε.

Ένιωσα θυμό να ανεβαίνει μέσα μου.

«Άγκνες, σε παρακαλώ».

Η γυναίκα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ο κύριος Λούκα είχε ζητήσει να εξεταστεί η αίτησή σου».

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Γιατί;»

«Δεν μου είπε».

«Και δεν σου φάνηκε παράξενο;»

Η Άγκνες άρχισε να κλαίει.

«Μου είπε ότι η μητέρα σου είχε εργαστεί παλιά σε εταιρεία συνεργαζόμενη με την οικογένεια. Ότι ήθελε να σε βοηθήσει».

Έμεινα ακίνητη.

Ο Λούκα είχε φροντίσει να μπω στην έπαυλη.

Για έξι μήνες εργαζόμουν κάτω από την ίδια στέγη με τον άνθρωπο που η μητέρα μου φοβόταν.

Και δεν είχα ιδέα.

Η κυρία Ρόζα άπλωσε το χέρι της.

«Σοφία, πρέπει να φύγεις από εκείνο το σπίτι».

Αλλά εγώ δεν την άκουγα πια.

Είχα βρει κάτι άλλο μέσα στο κουτί.

Ένα μικρό USB.

Πάνω του υπήρχε μια ετικέτα.

ΜΠΛΑΚΓΟΥΕΛ — ΑΡΧΕΙΟ 17.

Το πήρα προσεκτικά.

«Τι είναι αυτό;»

Η κυρία Ρόζα κούνησε το κεφάλι.

«Δεν ξέρω».

Ο δικηγόρος που μας συνόδευε πρότεινε να δημιουργηθεί ασφαλές αντίγραφο και να εξεταστεί το περιεχόμενο από ανεξάρτητο ειδικό.

Συμφώνησα.

Δεν ήθελα να κάνω κάτι απερίσκεπτο.

Αλλά μέσα μου ήξερα ότι εκείνο το μικρό αντικείμενο ίσως περιείχε τις απαντήσεις που αναζητούσα.

Το ίδιο βράδυ, ο ειδικός μάς ενημέρωσε ότι το USB περιείχε οικονομικά αρχεία, αντίγραφα συμβάσεων και μια σειρά από ηχογραφήσεις.

Μία από αυτές είχε τίτλο:

«ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΛΟΥΚΑ — ΕΛΕΝΑ».

Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.

Ο δικηγόρος με κοίταξε.

«Θέλεις να την ακούσουμε;»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Ναι».

Η ηχογράφηση άρχισε.

Πρώτα ακούστηκε η φωνή της μητέρας μου.

Ήταν πιο δυνατή απ' όσο τη θυμόμουν.

«Δεν θα συνεχίσω να καλύπτω τις παραδόσεις».

Ύστερα ακούστηκε μια αντρική φωνή.

Την αναγνώρισα αμέσως.

Ο Λούκα.

«Έλενα, σκέψου την κόρη σου».

Η μητέρα μου απάντησε:

«Ακριβώς επειδή σκέφτομαι την κόρη μου, δεν θα συνεχίσω».

Ακολούθησε σιωπή.

Ύστερα ο Λούκα είπε κάτι που με έκανε να νιώσω ότι ο κόσμος γύρω μου σταμάτησε.

«Τότε θα αναγκαστώ να πω στον Γκάμπριελ ποια είναι πραγματικά η Σοφία».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ  6    ➡️