ΜΕΡΟΣ 7ο: Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ — ΑΛΛΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΗ!

Η Νόρα στεκόταν μπροστά στην πόρτα μου.

Δεν είχε τη συνηθισμένη της αυτοπεποίθηση. Τα μάτια της ήταν κόκκινα και τα χέρια της έτρεμαν.

Κρατούσα ακόμη το κινητό μου με ανοιχτή τη συναλλαγή των 35.000 δολαρίων.

«Πέρασε», της είπα ψυχρά.

Μπήκε στο σπίτι και κάθισε στην άκρη του καναπέ.

«Κλερ, ξέρω τι είδες».

«Τότε δεν χρειάζεται να χάνουμε χρόνο. Γιατί πήρες χρήματα από τον Γκραντ;»

Έσκυψε το κεφάλι.

«Δεν τα πήρα για μένα».

«Τότε για ποιον;»

«Για να προστατεύσω την εταιρεία».

Γέλασα πικρά.

«Αυτή είναι η χειρότερη δικαιολογία που θα μπορούσες να μου δώσεις».

Η Νόρα έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα της.

«Άκουσέ με μέχρι το τέλος. Πριν από τέσσερις μήνες, ο Γκραντ με πλησίασε και μου είπε ότι είχε πληροφορίες πως η Bellwether αντιμετώπιζε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Ισχυρίστηκε ότι εσύ σκόπευες να πουλήσεις μέρος της εταιρείας και να απομακρυνθείς από τη διοίκηση».

«Ψέματα».

«Το ξέρω τώρα. Τότε όμως μου παρουσίασε έγγραφα που έμοιαζαν αυθεντικά. Μου είπε ότι έπρεπε να βοηθήσω να οργανωθεί μια ομαλή μετάβαση».

«Και σου έδωσε 35.000 δολάρια;»

«Μου είπε ότι ήταν προκαταβολή για συμβουλευτικές υπηρεσίες. Αλλά όταν κατάλαβα τι πραγματικά σχεδίαζε, προσπάθησα να απομακρυνθώ».

«Και γιατί δεν μου το είπες;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Επειδή φοβήθηκα. Είχα ήδη υπογράψει ορισμένα έγγραφα και πίστευα ότι θα με κατηγορούσαν κι εμένα».

Δεν μίλησα.

Η Νόρα άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν εκτυπωμένα μηνύματα, τραπεζικές αποδείξεις και αντίγραφα εγγράφων.

«Δεν κράτησα τα χρήματα», συνέχισε. «Τα έβαλα σε ξεχωριστό λογαριασμό και δεν τα χρησιμοποίησα. Ήθελα να τα επιστρέψω, αλλά πρώτα χρειαζόμουν αποδείξεις για το τι συνέβαινε».

«Γιατί ήρθες τώρα;»

Με κοίταξε.

«Επειδή σήμερα ο Γκραντ με απείλησε. Μου είπε ότι αν μιλήσω, θα παρουσιάσει τα έγγραφα σαν να ήμουν εγώ εκείνη που οργάνωσε όλη την απάτη».

Ένιωσα θυμό, αλλά και κάτι άλλο.

Απογοήτευση.

Η Νόρα ήταν ο άνθρωπος που εμπιστευόμουν περισσότερο μέσα στην εταιρεία. Είχαμε δουλέψει μαζί σε δύσκολες νύχτες, σε κρίσεις, σε συμφωνίες που έμοιαζαν αδύνατες.

Κι όμως, μου είχε κρύψει κάτι τόσο σοβαρό.

«Θα μπορούσες να μου είχες μιλήσει», είπα.

«Το ξέρω. Και δεν περιμένω να με συγχωρήσεις».

Πήρα τον φάκελο.

«Δεν θα αποφασίσω εγώ αν είσαι αθώα ή ένοχη. Θα αποφασίσουν τα στοιχεία. Από εδώ και πέρα θα συνεργαστείς με τον Άντριου και θα παραδώσεις τα πάντα».

Η Νόρα έγνεψε.

«Θα κάνω ό,τι χρειαστεί».

---

Το επόμενο πρωί, ο Άντριου εξέτασε τα έγγραφα.

Μετά από αρκετή ώρα, σήκωσε το βλέμμα του.

«Κλερ, αυτά είναι σημαντικά στοιχεία. Τα μηνύματα δείχνουν ότι ο Γκραντ προσπαθούσε να πείσει τη Νόρα πως υπήρχε ήδη συμφωνία για την αλλαγή της διοίκησης».

«Και η πληρωμή;»

«Θα ελεγχθεί. Το γεγονός ότι τα χρήματα βρίσκονται ακόμη σε ξεχωριστό λογαριασμό μπορεί να έχει σημασία, αλλά πρέπει να εξακριβώσουμε όλες τις συνθήκες».

Η Νόρα καθόταν απέναντί μας.

«Υπάρχει κι άλλο μήνυμα», είπε.

Έβγαλε το κινητό της και μας έδειξε μια συνομιλία.

Ο Γκραντ είχε γράψει:

«Μόλις υπογραφεί η συμφωνία, η Κλερ δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Θα έχουμε ήδη εξασφαλίσει την ψήφο των ανθρώπων που χρειαζόμαστε».

Ακριβώς από κάτω υπήρχε μια απάντηση από έναν άγνωστο αριθμό:

«Και ο Ρίτσαρντ;»

Ο Γκραντ είχε απαντήσει:

«Ο Ρίτσαρντ θα κάνει αυτό που έκανε πάντα. Θα κρατήσει το στόμα του κλειστό».

Ο Άντριου συνοφρυώθηκε.

«Πρέπει να μάθουμε ποιος χρησιμοποιούσε αυτόν τον αριθμό».

Τότε χτύπησε το τηλέφωνο του γραφείου.

Ήταν η υποδοχή.

«Κύριε Κόλινς, υπάρχει ένας κύριος εδώ που ζητά να δει την κυρία Λαμ. Λέει ότι έχει πληροφορίες για την υπόθεση».

«Πώς ονομάζεται;» ρώτησε ο Άντριου.

Η απάντηση ήρθε αμέσως.

«Ρίτσαρντ Χέιλ».

---

Μπήκε στο γραφείο λίγα λεπτά αργότερα.

Δεν κάθισε.

«Κλερ, πρέπει να σου πω κάτι πριν το μάθεις από τον Γκραντ».

«Αρχίζω να κουράζομαι από τους ανθρώπους που έρχονται να μου αποκαλύψουν την αλήθεια μόνο όταν κινδυνεύουν οι ίδιοι».

Ο Ρίτσαρντ δέχτηκε τα λόγια μου χωρίς να αντιδράσει.

«Έχεις δίκιο. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήρθα για να προστατεύσω τον εαυτό μου».

Έβγαλε ένα παλιό έγγραφο.

«Ο πατέρας σου και εγώ είχαμε δημιουργήσει μια εταιρεία συμμετοχών πριν από πολλά χρόνια. Ο σκοπός της ήταν να προστατεύσει ορισμένα περιουσιακά στοιχεία της Bellwether και να διασφαλίσει τη συνέχεια της επιχείρησης».

«Το γνωρίζω. Μου έδειξες ήδη τα έγγραφα».

«Δεν σου έδειξα όλα τα ονόματα».

Άνοιξε τη δεύτερη σελίδα.

Εκεί αναφέρονταν τρία πρόσωπα.

Ο πατέρας μου.

Ο Ρίτσαρντ.

Και ένας τρίτος άνθρωπος.

ΤΟΜΑΣ ΜΙΛΕΡ.

Το επώνυμο με έκανε να σηκώσω απότομα το κεφάλι.

«Μίλερ;»

Ο Ρίτσαρντ έγνεψε.

«Ο πατέρας του Γκραντ».

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπόρεσα να μιλήσω.

«Ο πατέρας του ήταν συνεργάτης του δικού μου πατέρα;»

«Για μικρό χρονικό διάστημα. Ο Τόμας είχε επενδύσει σε μια από τις πρώτες επιχειρηματικές κινήσεις μας. Αργότερα αποχώρησε, αλλά δεν ολοκληρώθηκαν όλες οι διαδικασίες με τον τρόπο που έπρεπε».

«Και τι σχέση έχει αυτό με τον Γκραντ;»

Ο Ρίτσαρντ έδειξε μια παλιά συμφωνία.

«Ο Γκραντ πίστευε ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή την παλιά σχέση για να αμφισβητήσει ορισμένες εταιρικές αποφάσεις. Γι' αυτό αναζητούσε τα αρχικά έγγραφα».

Ο Άντριου πήρε τη συμφωνία.

«Αυτό πρέπει να εξεταστεί αμέσως. Μια παλιά επενδυτική συμμετοχή δεν σημαίνει αυτόματα ότι υπάρχει σημερινό δικαίωμα ιδιοκτησίας ή ψήφου».

«Ακριβώς», είπε ο Ρίτσαρντ. «Αλλά ο Γκραντ το παρουσίαζε διαφορετικά».

Τότε θυμήθηκα κάτι.

Ο πατέρας μου είχε κάποτε αναφέρει ότι υπήρχε μια παλιά εκκρεμότητα από τα πρώτα χρόνια της εταιρείας.

Δεν μου είχε εξηγήσει ποτέ λεπτομέρειες.

«Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω», είπα. «Αν ο πατέρας του Γκραντ είχε αποχωρήσει, γιατί ο Γκραντ ενδιαφέρεται τόσο πολύ για αυτή τη συμφωνία;»

Ο Ρίτσαρντ άνοιξε τον χαρτοφύλακά του για τελευταία φορά.

Έβγαλε μια επιστολή με ημερομηνία δεκαπέντε χρόνια πριν.

«Επειδή ο πατέρας του είχε αφήσει μια απαίτηση που δεν διευθετήθηκε ποτέ πλήρως».

Ο Άντριου διάβασε το έγγραφο και συνοφρυώθηκε.

«Αυτό δεν αποδεικνύει ότι ο Γκραντ έχει δικαιώματα στην Bellwether. Αλλά εξηγεί γιατί αναζητούσε αυτά τα αρχεία».

Κοίταξα τον Ρίτσαρντ.

«Και γιατί δεν μου το είπες από την αρχή;»

«Επειδή φοβόμουν ότι θα πίστευες πως ο πατέρας σου είχε κρύψει κάτι από εσένα».

«Μου έκρυψε αρκετά, όπως φαίνεται».

Ο Ρίτσαρντ χαμήλωσε το κεφάλι.

---

Εκείνο το απόγευμα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον Γκραντ.

Αυτή τη φορά απάντησα.

«Κλερ, πρέπει να συναντηθούμε».

«Δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε».

«Ξέρω ότι μίλησες με τον Ρίτσαρντ».

Δεν απάντησα.

«Σου είπε για τον πατέρα μου, έτσι δεν είναι;»

«Μου είπε αρκετά».

Ο Γκραντ γέλασε.

«Τότε ξέρεις ότι η Bellwether δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όσο νομίζεις».

«Αν έχεις πραγματική νομική αξίωση, μπορείς να την παρουσιάσεις στους δικηγόρους».

«Δεν καταλαβαίνεις. Δεν θέλω μόνο χρήματα».

«Τότε τι θέλεις;»

Η φωνή του χαμήλωσε.

«Θέλω αυτό που μου υποσχέθηκε ο πατέρας σου».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Ο πατέρας μου δεν σου υποσχέθηκε τίποτα».

«Αυτό θα το δούμε».

«Τι ακριβώς ισχυρίζεσαι;»

«Έχω ένα πρωτότυπο έγγραφο. Και όταν το δεις, θα καταλάβεις γιατί ο πατέρας σου δεν σου είπε ποτέ όλη την ιστορία».

Έκλεισε.

Έμεινα να κοιτάζω το κινητό μου.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα έφτασε ένα μήνυμα.

Ήταν φωτογραφία ενός εγγράφου.

Στην κορυφή έγραφε:

«ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΜΕΤΟΧΩΝ — BELLWETHER HOSPITALITY».

Και στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.

Η υπογραφή του πατέρα μου.

Αλλά η ημερομηνία ήταν μεταγενέστερη από εκείνη που είχε πεθάνει.

Κοίταξα ξανά την ημερομηνία.

Ήταν αδύνατον.

Ή μήπως κάποιος είχε χρησιμοποιήσει την υπογραφή του μετά τον θάνατό του;

Πριν προλάβω να καλέσω τον Άντριου, ήρθε ακόμη ένα μήνυμα από τον Γκραντ:

«Αύριο θα μάθεις ποιος είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης της Bellwether».

Και τότε κατάλαβα ότι η τελευταία μάχη δεν θα ήταν ανάμεσα σε εμένα και τον άντρα που με απάτησε.

Θα ήταν ανάμεσα στην αλήθεια και σε ένα ψέμα που είχε αρχίσει πολλά χρόνια πριν γνωρίσω τον Γκραντ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8ο…

ΜΕΡΟΣ 8 ➡️