ΜΕΡΟΣ 4 – «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΟΥΝ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!» — ΕΤΡΕΞΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΥΛΗ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ… ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ

Δεν θυμάμαι πώς έφτασα στην έπαυλη.

Θυμάμαι μόνο τα φώτα του δρόμου να περνούν από τα παράθυρα και τη φωνή της Ρόζας να επαναλαμβάνεται στο μυαλό μου.

Ο Ντόμινικ ήρθε να πάρει τον Νόα.

Ο Άντριαν είχε ήδη ειδοποιήσει την αστυνομία και είχε ζητήσει να διατηρηθούν τα στοιχεία από το σύστημα ασφαλείας.

Η Έμμα καθόταν δίπλα μου.

«Βίνσεντ», είπε, «όταν φτάσουμε, μην αφήσεις τον θυμό να αποφασίσει για σένα.»

Δεν απάντησα.

«Ο Νόα σε χρειάζεται ζωντανό.»

Γύρισα και την κοίταξα.

Ήταν ακριβώς αυτό που μου είχε πει η Κάρολαϊν στο βίντεο.

Όταν μπήκαμε στην αυλή, δύο περιπολικά βρίσκονταν ήδη έξω από την κύρια είσοδο.

Έτρεξα προς το σπίτι.

«ΝΟΑ!»

Η Ρόζα εμφανίστηκε στο χολ.

Το πρόσωπό της ήταν χλωμό.

«Είναι ασφαλής.»

Σταμάτησα τόσο απότομα που παραλίγο να πέσω.

«Πού;»

«Στο παλιό δωμάτιο παιχνιδιών.»

Ανέβηκα τις σκάλες.

Ο Νόα καθόταν στο αναπηρικό του αμαξίδιο, κρατώντας σφιχτά ένα λούτρινο αρκουδάκι.

Μόλις με είδε, άπλωσε τα χέρια του.

«Μπαμπά!»

Γονάτισα μπροστά του.

Τον αγκάλιασα τόσο σφιχτά που άρχισε να διαμαρτύρεται.

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω!»

Τον άφησα αμέσως.

«Συγγνώμη, μικρέ μου.»

Έπιασε το πρόσωπό μου.

«Ήξερα ότι θα έρθεις.»

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Πάντα θα έρχομαι.»

Ύστερα τον ρώτησα:

«Τι έγινε με τον Ντόμινικ;»

Το χαμόγελό του χάθηκε.

«Είπε ότι έπρεπε να πάμε στο νοσοκομείο.»

«Γιατί;»

«Ότι είχα ραντεβού.»

Η Ρόζα στάθηκε στην πόρτα.

«Δεν υπήρχε κανένα ραντεβού. Του ζήτησα να μου δείξει την έγκριση του γιατρού. Θύμωσε.»

«Και μετά;»

«Προσπάθησε να πάρει το παιδί. Είπα στους φρουρούς να καλέσουν την αστυνομία. Εκείνος έφυγε από την πίσω έξοδο.»

«Οι φρουροί τον άφησαν;»

Η Ρόζα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Είχε ακόμη τα δικαιώματα πρόσβασης του επικεφαλής ασφαλείας.»

Ο Άντριαν εμφανίστηκε πίσω μου.

«Τα απενεργοποιήσαμε. Αλλά πρέπει να υποθέσουμε ότι γνωρίζει εναλλακτικούς τρόπους εισόδου.»

Έγνεψα.

Έπειτα ο Νόα τράβηξε το μανίκι μου.

«Μπαμπά;»

«Ναι;»

«Ο κύριος Ντόμινικ μου είπε κάτι.»

«Τι;»

«Ότι η μαμά ήταν κακή.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Γιατί σου είπε κάτι τέτοιο;»

«Επειδή έκανε ερωτήσεις που δεν έπρεπε.»

Η Έμμα πλησίασε αργά.

«Νόα, θυμάσαι πότε το άκουσες αυτό πρώτη φορά;»

Το παιδί σκέφτηκε.

«Τη νύχτα με το αυτοκίνητο.»

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.

«Μπορείς να μου πεις τι θυμάσαι;» ρώτησα απαλά.

Ο Νόα κοίταξε την Έμμα.

Εκείνη έγνεψε ενθαρρυντικά.

«Θυμάμαι τη μαμά να μιλά με τον κύριο Ντόμινικ. Ήταν θυμωμένη.»

«Τι έλεγαν;»

«Η μαμά είπε ότι θα τα πει όλα στον μπαμπά.»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Και εκείνος;»

Ο Νόα κατάπιε δύσκολα.

«Είπε ότι ήταν πολύ αργά.»

Η Ρόζα έβαλε το χέρι στο στόμα της.

«Ύστερα η μαμά μπήκε στο αυτοκίνητο. Με έδεσε στο κάθισμα. Και μου είπε να μη φοβάμαι.»

Το παιδί άρχισε να κλαίει.

«Μετά έγινε πολύ δυνατός θόρυβος.»

Η Έμμα τον αγκάλιασε.

«Δεν χρειάζεται να συνεχίσεις.»

Αλλά ο Νόα σήκωσε το κεφάλι.

«Θέλω να πω κάτι ακόμη.»

Όλοι σωπάσαμε.

«Όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο, ο κύριος Ντόμινικ ήταν εκεί.»

«Τι σου είπε;»

«Ότι αν έλεγα σε κάποιον πως είχα δει τον άντρα στο γκαράζ, θα πέθαινε κι ο μπαμπάς.»

Ένιωσα ένα κύμα οργής.

Όχι επειδή κάποιος είχε απειλήσει εμένα.

Αλλά επειδή είχε βάλει έναν οκτάχρονο να ζει μέσα στον φόβο.

«Δεν θα σε απειλήσει ξανά», του είπα.

Ο Νόα έπιασε το χέρι μου.

«Μπαμπά, δεν ήταν μόνος.»

«Τι εννοείς;»

«Υπήρχε κι άλλος άντρας.»

Κράτησα την αναπνοή μου.

«Τον είδες;»

Έγνεψε.

«Φορούσε ένα ασημένιο δαχτυλίδι με ένα μαύρο πουλί.»

Η Έμμα ανασηκώθηκε.

Ο Άντριαν έβγαλε αμέσως το τηλέφωνό του.

Εγώ έμεινα ακίνητος.

Γνώριζα αυτό το δαχτυλίδι.

Ήταν οικογενειακό κειμήλιο.

Το είχε φορέσει ο πατέρας μου.

Και μετά τον θάνατό του το είχε κληρονομήσει ο αδελφός μου.

Ο Αλεξάντερ.

«Είσαι σίγουρος;» ρώτησα.

Ο Νόα έγνεψε.

«Ο άντρας με το δαχτυλίδι έδωσε στον κύριο Ντόμινικ μια μαύρη τσάντα.»

Ένιωσα τα πόδια μου να βαραίνουν.

Ο αδελφός μου είχε εξαφανιστεί πριν από επτά χρόνια.

Είχα πιστέψει ότι με μισούσε επειδή αρνήθηκα να του δώσω μέρος της επιχείρησης.

Τώρα, όμως, το όνομά του εμφανιζόταν ξανά.

Και ίσως είχε σχέση με τη νύχτα που πέθανε η γυναίκα μου.

Εκείνο το απόγευμα ο Άντριαν έφερε νέα στοιχεία.

«Εντοπίσαμε τον Αλεξάντερ.»

«Πού;»

«Σε ιδιωτική κλινική στο Κονέκτικατ.»

«Γιατί βρίσκεται εκεί;»

Ο Άντριαν δίστασε.

«Επειδή πριν από έξι μήνες κάποιος προσπάθησε να τον σκοτώσει.»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Θα πάω να τον δω.»

Η Έμμα στάθηκε μπροστά μου.

«Δεν θα πας μόνος.»

«Δεν χρειάζομαι προστασία.»

«Δεν μιλάω για προστασία.»

Με κοίταξε στα μάτια.

«Μιλάω για κάποιον που θα σε εμποδίσει να καταστρέψεις την τελευταία ευκαιρία που έχεις να μάθεις την αλήθεια.»

Την επόμενη ημέρα φτάσαμε στην κλινική.

Ο Αλεξάντερ καθόταν δίπλα σε ένα παράθυρο.

Ήταν αδύνατος.

Είχε γεράσει.

Και όταν με είδε, το πρόσωπό του γέμισε τρόμο.

«Βίνσεντ…»

Δεν τον χαιρέτησα.

«Ήσουν εκεί τη νύχτα της έκρηξης;»

Έκλεισε τα μάτια.

«Ναι.»

«Έδωσες στον Ντόμινικ μια μαύρη τσάντα;»

Τα χείλη του άρχισαν να τρέμουν.

«Ναι.»

Έκανα ένα βήμα προς το μέρος του.

«Τι είχε μέσα;»

Ο Αλεξάντερ άρχισε να κλαίει.

«Δεν ήξερα ότι θα τη χρησιμοποιούσαν έτσι.»

Ένιωσα την οργή να ανεβαίνει.

«ΤΙ ΕΙΧΕ ΜΕΣΑ;»

Ο αδελφός μου σήκωσε το κεφάλι.

Και είπε:

«Βίνσεντ… η Κάρολαϊν δεν ήταν ο πραγματικός στόχος.»

Σταμάτησα να αναπνέω.

«Τότε ποιος ήταν;»

Ο Αλεξάντερ με κοίταξε με μάτια γεμάτα ενοχή.

«Ο Νόα.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ   5    ➡️