ΜΕΡΟΣ 5 – «Η ΒΟΜΒΑ ΔΕΝ ΠΡΟΟΡΙΖΟΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ… ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΚΤΑΧΡΟΝΟ ΓΙΟ ΜΟΥ!» — Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Η ΚΑΡΟΛΑΪΝ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ

Για αρκετά δευτερόλεπτα δεν κατάφερα να μιλήσω.

Ο Αλεξάντερ καθόταν απέναντί μου, με τα χέρια του να τρέμουν.

«Τι είπες;»

«Ο Νόα ήταν ο στόχος.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά τόσο δυνατά που πονούσε.

«Αν μου λες ψέματα…»

«Δεν σου λέω ψέματα, Βίνσεντ.»

Η Έμμα στάθηκε δίπλα μου.

«Άφησέ τον να εξηγήσει.»

Ο αδελφός μου πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Πριν από δύο χρόνια, ο Ντόμινικ άρχισε να συνεργάζεται με μια ομάδα επενδυτών. Ήθελαν να αποκτήσουν τον έλεγχο των νόμιμων εταιρειών σου.»

«Θα μπορούσαν να αγοράσουν μετοχές.»

«Όχι αρκετές.»

Ο Αλεξάντερ με κοίταξε.

«Ο πατέρας μας είχε δημιουργήσει ένα οικογενειακό καταπίστευμα. Το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιακών στοιχείων θα περνούσε στον Νόα όταν ενηλικιωνόταν. Εσύ ήσουν διαχειριστής, αλλά δεν μπορούσες να μεταβιβάσεις ελεύθερα αυτά τα δικαιώματα.»

Γνώριζα το καταπίστευμα.

Ο πατέρας μου το είχε δημιουργήσει για να προστατεύσει τις επόμενες γενιές.

«Τι σχέση έχει αυτό με τη βόμβα;»

«Κάποιοι πίστευαν ότι αν ο Νόα πέθαινε, θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν μια παλιά διάταξη και να διεκδικήσουν τον έλεγχο μέσω εναλλακτικών δικαιούχων.»

«Ποιοι;»

Ο Αλεξάντερ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ο Ντόμινικ. Ένας δικηγόρος που ονομάζεται Ρίτσαρντ Βέιλ. Και ένας άνθρωπος που χρηματοδοτούσε τα πάντα.»

«Ποιος;»

«Δεν τον είδα ποτέ καθαρά.»

«Αλλά είδες αρκετά για να τους βοηθήσεις.»

Ο αδελφός μου άρχισε να κλαίει.

«Μου είπαν ότι η τσάντα περιείχε εξοπλισμό παρακολούθησης. Ότι ήθελαν να εκφοβίσουν την Κάρολαϊν επειδή είχε ανακαλύψει τις μεταφορές χρημάτων.»

Τον κοίταξα με αποστροφή.

«Και τους πίστεψες;»

«Ήθελα να τους πιστέψω.»

Αυτή ήταν ίσως η πιο ειλικρινής απάντηση που είχε δώσει ποτέ.

«Όταν έμαθα τι είχε συμβεί, προσπάθησα να μιλήσω στον Μάρτιν. Εκείνος μου είπε ότι είχε κρατήσει αποδείξεις. Μετά εξαφανίστηκε. Και λίγους μήνες αργότερα κάποιος με χτύπησε με αυτοκίνητο.»

Ο Άντριαν, που είχε έρθει μαζί μας, σημείωσε τα στοιχεία.

«Έχεις κάποιο έγγραφο; Κάτι που να συνδέει τους υπόλοιπους;»

Ο Αλεξάντερ έδειξε το συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι.

Μέσα υπήρχε ένα μικρό τετράδιο.

«Έγραφα ό,τι θυμόμουν. Ημερομηνίες. Ονόματα. Πληρωμές.»

Ο Άντριαν το πήρε προσεκτικά.

«Θα το παραδώσουμε στις αρχές.»

Ο αδελφός μου έπιασε το χέρι μου.

«Βίνσεντ, υπάρχει κάτι ακόμη.»

«Τι;»

«Η Κάρολαϊν είχε ανακαλύψει την πραγματική ταυτότητα του χρηματοδότη.»

Ένιωσα την αναπνοή μου να σταματά.

«Ποιος ήταν;»

«Δεν μου το είπε. Αλλά είχε κρύψει τα στοιχεία σε ένα μέρος που κανείς δεν θα σκεφτόταν να ψάξει.»

«Πού;»

«Στο δωμάτιο του Νόα.»

Γύρισα προς την Έμμα.

«Τι εννοεί;»

Η Έμμα έδειχνε εξίσου έκπληκτη.

Ο Αλεξάντερ συνέχισε:

«Η Κάρολαϊν μου είπε ότι αν της συνέβαινε κάτι, ο Νόα θα κρατούσε την αλήθεια χωρίς καν να το γνωρίζει.»

Επέστρεψα στην έπαυλη εκείνο το βράδυ.

Ο Νόα κοιμόταν.

Η Ρόζα είχε ήδη ετοιμάσει το δωμάτιό του.

Κοίταξα γύρω μου.

Τα βιβλία.

Τα παιχνίδια.

Τις ζωγραφιές.

Το μικρό ξύλινο καραβάκι που του είχε φτιάξει η Κάρολαϊν.

Στάθηκα μπροστά του.

Ήταν ένα παλιό παιχνίδι, με μπλε πανιά και μια μικρή κόκκινη σημαία.

Η Κάρολαϊν το είχε φτιάξει μαζί με τον Νόα λίγες ημέρες πριν πεθάνει.

Το σήκωσα.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια μικρή βίδα.

Ο Άντριαν έφερε έναν τεχνικό, ο οποίος το άνοιξε προσεκτικά χωρίς να καταστρέψει το παιχνίδι.

Μέσα βρήκαμε μια κάρτα μνήμης.

Και ένα μικρό διπλωμένο χαρτί.

Πάνω του ήταν γραμμένο:

«Για τον Βίνσεντ. Μόνο όταν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια.»

Αναγνώρισα αμέσως τον γραφικό χαρακτήρα της Κάρολαϊν.

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

Ο Άντριαν με κοίταξε.

«Θέλεις να περιμένουμε;»

Κούνησα το κεφάλι.

«Όχι.»

Η κάρτα περιείχε φωτογραφίες εγγράφων.

Τραπεζικές μεταφορές.

Αντίγραφα συμβάσεων.

Και ένα ηχητικό αρχείο.

Η Κάρολαϊν είχε καταγράψει μια συζήτηση.

Ακούστηκε πρώτα η φωνή του Ντόμινικ.

«Δεν μπορείς να συνεχίσεις να μας εκβιάζεις.»

Ύστερα μια δεύτερη φωνή.

Αντρική.

Βαθιά.

Παράξενα οικεία.

«Δεν σας εκβιάζω. Θέλω αυτό που μου ανήκει.»

Η Κάρολαϊν ακούστηκε να απαντά:

«Δεν θα χρησιμοποιήσετε το παιδί μου.»

Η δεύτερη φωνή γέλασε.

«Τότε θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στον γιο σου και στον άντρα σου.»

Ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν.

Γνώριζα αυτή τη φωνή.

Την είχα ακούσει χιλιάδες φορές.

Σε οικογενειακά τραπέζια.

Σε συναντήσεις.

Στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου.

Ο Άντριαν με κοίταξε.

«Βίνσεντ;»

Δεν μπορούσα να απαντήσω.

Γιατί ο άνθρωπος που μιλούσε στην ηχογράφηση ήταν κάποιος που θεωρούσα νεκρό εδώ και τρία χρόνια.

Ο πατέρας μου.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ   6    ➡️