ΜΕΡΟΣ 6 – «ΑΚΟΥΣΑ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ!» — ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΑΠΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΙΧΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ

Ο πατέρας μου, ο Έντουαρντ Κάλντερ, είχε πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα.

Ή τουλάχιστον αυτό πίστευα.

Είχα παραστεί στην κηδεία του.

Είχα σταθεί μπροστά στο κλειστό φέρετρο.

Είχα ακούσει τον ιερέα να μιλά για τη ζωή του.

Και είχα αφήσει ένα λευκό τριαντάφυλλο πάνω στον τάφο.

Τώρα, όμως, άκουγα τη φωνή του σε μια ηχογράφηση που είχε γίνει λίγο πριν από τον θάνατο της Κάρολαϊν.

Ο Άντριαν σταμάτησε την αναπαραγωγή.

«Πρέπει να εξετάσουμε την αυθεντικότητα του αρχείου.»

«Ξέρω τη φωνή του πατέρα μου.»

«Το ξέρω. Αλλά αυτό που πιστεύουμε πρέπει να μπορεί να αποδειχθεί.»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

Η Έμμα στεκόταν κοντά στην πόρτα.

«Βίνσεντ, υπάρχει κάτι που πρέπει να σκεφτείς.»

«Τι;»

«Αν ο πατέρας σου ήταν ζωντανός τότε, γιατί δεν εμφανίστηκε ποτέ;»

Δεν είχα απάντηση.

Ο πατέρας μου ήταν ένας σκληρός άνθρωπος.

Με είχε μεγαλώσει πιστεύοντας ότι η δύναμη ήταν το μοναδικό πράγμα που άξιζε να αποκτήσει κανείς.

Δεν μου είχε πει ποτέ ότι με αγαπούσε.

Δεν είχε αγκαλιάσει ποτέ τον Νόα.

Αλλά ακόμη κι εκείνος δεν μου φαινόταν ικανός να επιδιώξει τον θάνατο του ίδιου του εγγονού του.

Ήθελα να το πιστεύω.

Το επόμενο πρωί ο Άντριαν έφερε τα πρώτα αποτελέσματα.

«Η ηχογράφηση φαίνεται να είναι πραγματική, χωρίς εμφανή σημάδια αλλοίωσης. Θα χρειαστεί πλήρης πραγματογνωμοσύνη.»

«Και ο πατέρας μου;»

«Βρήκα κάτι περίεργο στα έγγραφα θανάτου του.»

«Τι;»

«Ο γιατρός που υπέγραψε το πιστοποιητικό εργαζόταν σε ιδιωτική κλινική που συνδεόταν οικονομικά με τον Ρίτσαρντ Βέιλ.»

Ο δικηγόρος που είχε αναφέρει ο Αλεξάντερ.

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Πού βρίσκεται αυτή η κλινική;»

«Στο Μέιν.»

«Θα πάμε εκεί.»

Ο Άντριαν κούνησε το κεφάλι.

«Πρώτα θα ενημερώσουμε τις αρχές. Δεν θέλω να καταστρέψουμε την έρευνα.»

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, συμφώνησα να περιμένω.

Όχι επειδή φοβόμουν.

Αλλά επειδή η Κάρολαϊν είχε δίκιο.

Η οργή μου δεν είχε σώσει κανέναν.

Οι αποδείξεις ίσως μπορούσαν.

Τρεις ημέρες αργότερα, οι ερευνητές εντόπισαν τον γιατρό.

Ονομαζόταν Σάμιουελ Πράις.

Είχε συνταξιοδοτηθεί πρόωρα και ζούσε σε ένα μικρό σπίτι κοντά στην ακτή.

Στην κατάθεσή του παραδέχτηκε ότι είχε υπογράψει έγγραφα βασισμένος σε πληροφορίες που του είχαν δοθεί από τη διοίκηση της κλινικής.

Δεν είχε εξετάσει ο ίδιος τον Έντουαρντ.

Το πιστοποιητικό θανάτου ήταν πλέον υπό διερεύνηση.

Η υπόθεση πήρε άλλη τροπή.

Και ύστερα εμφανίστηκε ένα στοιχείο που κανείς δεν περίμενε.

Μια γυναίκα ονόματι Έλεν Μπρουκ επικοινώνησε με τις αρχές.

Ήταν πρώην νοσηλεύτρια της κλινικής.

Ισχυρίστηκε ότι είχε φροντίσει έναν ηλικιωμένο άντρα που χρησιμοποιούσε το όνομα Χένρι Μπλέικ.

Όταν της έδειξαν φωτογραφία του πατέρα μου, τον αναγνώρισε.

Ο Έντουαρντ Κάλντερ ήταν ζωντανός.

Και είχε περάσει τα τελευταία χρόνια κρυμμένος πίσω από μια ψεύτικη ταυτότητα.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Ο άνθρωπος που με είχε μεγαλώσει είχε σκηνοθετήσει τον θάνατό του.

Είχε αφήσει τους γιους του να τον θρηνήσουν.

Και στο μεταξύ είχε συνεχίσει να κινεί τα νήματα.

Ο Άντριαν με συνάντησε στο γραφείο μου.

«Υπάρχει κάτι ακόμη.»

«Τι;»

«Η κλινική λάμβανε πληρωμές από εταιρεία που συνδεόταν με τον Ντόμινικ.»

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

«Τότε ο Ντόμινικ ήξερε.»

«Πιθανότατα. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμη τι ακριβώς γνώριζε.»

Εκείνο το απόγευμα πήγα στο δωμάτιο του Νόα.

Ο γιος μου ζωγράφιζε.

«Τι φτιάχνεις;» τον ρώτησα.

«Ένα σπίτι.»

«Πολύ όμορφο.»

«Είναι το σπίτι μας, αλλά χωρίς τις κάμερες.»

Έμεινα ακίνητος.

«Δεν σου αρέσουν οι κάμερες;»

«Όχι.»

«Γιατί;»

Ο Νόα με κοίταξε σοβαρά.

«Επειδή όταν κάποιος με κοιτάζει συνέχεια, νιώθω σαν να έχω κάνει κάτι κακό.»

Τα λόγια του με χτύπησαν βαθιά.

Είχα εγκαταστήσει τις κάμερες για να τον προστατεύσω.

Αλλά είχα μετατρέψει το δωμάτιό του σε χώρο όπου δεν μπορούσε να αισθανθεί ελεύθερος.

Κάθισα δίπλα του.

«Έχεις δίκιο.»

Ο Νόα με κοίταξε έκπληκτος.

«Αλήθεια;»

«Ναι. Θα αλλάξουμε τον τρόπο που λειτουργεί η ασφάλεια. Θα έχεις ιδιωτικότητα, και θα ξέρεις πότε και γιατί χρησιμοποιείται μια κάμερα.»

Χαμογέλασε αδύναμα.

«Και η Έμμα θα μείνει;»

Κοίταξα προς την πόρτα.

Η Έμμα στεκόταν εκεί, κρατώντας ένα βιβλίο.

«Αν το θέλει», απάντησα.

Ο Νόα χαμογέλασε.

Ήταν το πρώτο αληθινό χαμόγελο που είχα δει στο πρόσωπό του εδώ και μήνες.

Το ίδιο βράδυ ο Άντριαν τηλεφώνησε.

«Βίνσεντ, βρήκαμε πού βρίσκεται ο πατέρας σου.»

Σηκώθηκα από την καρέκλα.

«Πού;»

«Σε μια ιδιωτική κατοικία κοντά στο Πόρτλαντ.»

«Είναι μόνος;»

Ο Άντριαν δίστασε.

«Όχι.»

«Με ποιον είναι;»

Ακολούθησε μια βαριά σιωπή.

«Με τον Ντόμινικ.»

Έκλεισα τα μάτια.

Και τότε ο Άντριαν πρόσθεσε:

«Υπάρχει κάτι ακόμη. Οι ερευνητές εντόπισαν πρόσφατη μεταφορά χρημάτων από τον λογαριασμό του πατέρα σου.»

«Προς ποιον;»

«Προς έναν λογαριασμό στο όνομα του Νόα.»

Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.

«Γιατί;»

«Δεν ξέρουμε.»

Ύστερα άκουσα τον Άντριαν να παίρνει μια βαθιά ανάσα.

«Αλλά ο λογαριασμός συνοδεύεται από ένα έγγραφο που αναφέρει ότι ο Νόα είναι ο μοναδικός κληρονόμος μιας περιουσίας πολύ μεγαλύτερης από αυτή που γνωρίζαμε.»

Κοίταξα τη φωτογραφία της Κάρολαϊν.

Η γυναίκα μου είχε πεθάνει προσπαθώντας να προστατεύσει τον γιο μας.

Και τώρα μάθαινα ότι ο ίδιος ο παππούς του είχε δημιουργήσει ένα σχέδιο γύρω από την κληρονομιά του.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ   7    ➡️